Przejdź do treści

Rynek SaaS, fuzja narzędzi i wpływ AI według Łukasza Gorącego

Łukasz Gorący, twórca Tillio CRM, mówi, że vibe coding na własne potrzeby firmy to praca na kredyt, a wdrażanie AI trzeba zacząć od danych.

Opublikowano

  • ProwadzącyRafał MoszkowcówCEO i współzałożyciel NON.agency
  • Zdjęcie: Łukasz Gorący
    GośćŁukasz GorącyTwórca Tillio CRM, programista i architekt oprogramowania, Tillio

Kim jest Łukasz Gorący?

Kim jest
Łukasz Gorący, programista z wykształcenia i zamiłowania, architekt oprogramowania i twórca Tillio CRM.
Czym się zajmuje
Od około 16-17 lat zajmuje się systemami CRM i procesami biznesowymi. Współtworzył agencję SEO Sempire (Sempire Europe), którą rozwijał prawie dziesięć lat, a której udziały zostały sprzedane spółce Shoper. Dziś rozwija Tillio, polski system CRM, który łączy sprzedaż, obsługę klienta i realizację w jednym miejscu.
O czym rozmawiamy
O tym, skąd pomysł na CRM w czerwonym oceanie, jak działa single source of truth, co dzieje się z wycenami SaaS-ów, czym jest vibe coding i dlaczego robi się go na kredyt, jak AI zmienia SaaS-y, czy warto stawiać lokalne modele i jak wdrażać AI w zespole.
Gdzie go szukać
Tillio CRM oraz LinkedIn (Łukasz Gorący).

Najlepsze cytaty

  • „Trzeba wiedzieć, że jak vibe kodujemy do siebie, do wewnątrz, to robimy to na kredyt.”
    Przejdź do fragmentu
  • „To jest najważniejsze, bo bez danych to nic nie wdrożycie.”
  • „Myślę, że za kilka lat po prostu będziemy dopłacać do tego, żeby nas człowiek obsługiwał.”
  • „Nie bójmy się tego AI, ale też nie dajmy sobie zrobić z tego FOMO.”

Polecane materiały i źródła

Powiązane rozmowy

Transkrypt

Prowadzący: Rafał Moszkowców. Gość: Łukasz Gorący.

Wstęp

Rafał: Cześć wszystkim, witajcie w kolejnym odcinku Globalnych Horyzontów. Dzisiaj jest ze mną Łukasz Gorący, programista, architekt oprogramowania, ale też twórca Tillio CRM. Witaj Łukasz, witaj w Globalnych Horyzontach.

Łukasz: Cześć Rafał, dzięki za zaproszenie, dzięki za przedstawienie. W trzech słowach o mnie: jestem z wykształcenia i z zamiłowania programistą, ale zaczynając swoją karierę zawodową, okazuje się, że po jakichś piętnastu latach głównie siedzę w procesach biznesowych i składaniu tych procesów w fajne, skalowalne biznesy, i dostarczaniu oprogramowania i narzędzi, które po prostu te procesy zapewnią. Stąd takie moje bogate doświadczenie i w zasadzie chyba naturalna obecnie skłonność do tego, żeby bardziej się skupiać na biznesie niż na samym programowaniu, ale o tym pewnie jeszcze pogadamy później.

Jak wygląda życie po exicie z agencji Sempire?

Rafał: Pewnie. Mam tu całą listę pytań do ciebie, bo jesteś w takim trochę epicentrum wydarzeń. Wiem, że też niedawno pożegnałeś się z organizacją, którą budowałeś prawie dziesięć lat, z agencją Sempire, jak dobrze pamiętam.

Łukasz: Zgadzam się.

Rafał: Jak się czujesz po exicie? Czy już masz swoją wyspę, czy jeszcze nie masz?

Łukasz: Exit jest, wydaje mi się, trochę mityczny, bo jeśli ktoś ma takie zacięcie do tego, żeby coś robić, bez względu na to, czy to w ogóle przynosi jakieś pieniądze, czy nie, to chyba ten exit nie istnieje. Ja też sobie kiedyś myślałem, że w sumie mógłbym nic nie robić, ale prawda jest taka, że wszyscy, których znam i są po exitach, to i tak zaraz wracają. A prawda jest też taka, że im później wrócisz po takim exicie, tym jest ci gorzej, bo jednak wypadasz trochę z rynku i z obiegu. To jest jedna rzecz.

Łukasz: Człowiek czuje się na tyle dobrze, że zrobił coś fajnego, i to jest dobry wpis do portfolio. Na pewno mi to pomaga również biznesowo. Ogromne doświadczenie przy skalowaniu i tak naprawdę potwierdzenie tych umiejętności, które nabyłem z czasem, od bardzo małej agencji, gdzie zaczynaliśmy w trzy osoby z Excelem i pierwszymi klientami. Od samego początku nie generowaliśmy kosztów, tylko byliśmy w stanie się samodzielnie utrzymać i przez kilka lat pracy, relatywnie małym zespołem, doszliśmy do ponad 1500 klientów miesięcznie i dwudziestu kilku milionów przychodów w bardzo trudnej branży, jaką jest SEO. To jednak jest jakieś wydarzenie. Oczywiście sam tego nie zrobiłem, tylko z zespołem i jestem za to bardzo wdzięczny. Mój wkład to procesy, oprogramowanie, wszelkie operacje, takie rzeczy, w których czułem się najlepiej.

Rafał: Czyli eufemistycznie odpowiedziałeś, że wyspy jeszcze nie kupiłeś.

Łukasz: Już planuję, wybieram areał. Jeszcze nie kupiłem dokładnie. Kiedyś sobie powiedziałem, że na czterdziestkę chciałbym sobie zrobić emeryturę, ale teraz wiem, że się sam okłamuję. Raczej to się nie uda.

Rafał: Rozumiem, że jeszcze nie jesteś po czterdziestce.

Łukasz: Jeszcze nie jestem po czterdziestce, jeszcze trochę mi brakuje. Jednak samo zacięcie do tego, żeby coś robić, a w obecnych czasach jest tyle możliwości, że aż ręce same się biorą do roboty.

Rafał: Zgadzam się totalnie. Ja miałem dokładnie taki sam plan. Zacząłem pierwszą agencję robić, byłem po dwudziestce, w 2009 czy 2010 roku. I miałem taki plan wtedy, że na czterdziestkę to zostawiam, będę już wtedy tak zarobiony, że będę miał dosyć. Finansowo jakoś specjalnie nie narzekam, ale dalej mi się chce robić. Myślę, że pracuję inaczej, myślę inaczej, ale ciągle bardzo mi się chce. Bo chyba to też jest kwestia tego, że się lubi to, co się robi.

Łukasz: Dokładnie tak. I przede wszystkim nie pracuje się już dla pieniędzy w pewnym momencie. I to może jest jakiś taki komfort psychiczny, że robisz, dlatego że robisz dobrą robotę, że ci klienci są zadowoleni, że cię polecają. Dopamina płynie z tych pozytywnych emocji od klienta, że im rozwiązujecie jakieś realne problemy. To jest chyba fajne, szczególnie w tej branży, w której obecnie pracuję, bo od razu widać efekty. Fajnie jest po prostu robić coś, co zostanie po mnie chociażby.

Skąd pomysł na Tillio CRM?

Rafał: Ta emerytura nie dla ciebie. I właśnie porozmawiajmy trochę o tym, co teraz robisz. Mam taki pomysł na tę rozmowę, żebyśmy przeszli troszeczkę przez to, co dzisiaj jest, po tym wprowadzeniu. Czym jest Tillio CRM? Powiedz mi o tym trochę. Mam kilka trudnych pytań, bo ten rynek na pewno nie jest łatwy i ja też z bliska go obserwuję. Chciałbym też troszeczkę o architekturze oprogramowania w ogóle, czym to jest, dlaczego to jest ważne, i zakładam, że skończymy na sztucznej inteligencji. To się pewnie będzie przeplatało przez cały kurs tej rozmowy, ale zapewne w okolicach końca będziemy mieli więcej czasu, żeby pogadać o sztucznej inteligencji, bo jestem uczciwie ciekawy, jak wy z tego korzystacie, jak korzystają z tego wasi klienci, jakie masz plany w tym zakresie. Czy ten plan brzmi dla ciebie dobrze?

Łukasz: Myślę, że bardzo dobrze, i trzymałbym się tylko mocno czasu, żebyśmy nie przegięli.

Rafał: Mamy ledwo tam cztery godziny taśmy, więc nie przejmuj się. Dobra, słuchaj, pierwsze pytanie, które sobie przygotowałem: skąd w ogóle pomysł, Łukasz, żeby, już kilka lat temu, ale nie tak dawno, wejść na, w cudzysłowie, rynek CRM-ów? Jednak rynek zdominowany przez gigantów światowych. W Polsce też nie brakuje firm, które oferują tego typu usługi. Zastanawiam się, czy to jest odwaga, czy szaleństwo, czy faktyczny problem biznesowy, który widzisz, że tylko wy jesteście w stanie rozwiązać?

Łukasz: Wiesz co, to jest bardzo ciekawy temat. W skrócie, ja osobiście robię CRM osiemnasty rok. Powiedzmy, że pierwszy rok się tym nie zajmowałem, więc uczciwie szesnaście, siedemnaście lat w tym siedzę. Ja nie umiem myśleć w inny sposób. Dla mnie praca, firma, biznes bez CRM-a to jest totalnie niemożliwe. Jak zaczynałem sam jako pracownik pracować na CRM-ie, to nie wyobrażałem sobie nie zrobić czegoś zgodnie z tym, jak zostało to zaplanowane w systemie, z procedurą i tak dalej. To jest straszne, ale tak zostałem wychowany, i to mi się naprawdę spodobało, bo to jednak działa.

Łukasz: Z doświadczenia, które miałem, budowaliśmy jeden produkt, później, zaczynając agencję Sempire, zaczęliśmy sobie ten produkt, swojego CRM-a, budować od podstaw. Jak to się zaczęło? Klienci zaczęli oglądać tego naszego CRM-a, nawet na spotkaniach, i pytali: kurczę, skąd wy to macie, bo to jest takie fajne, dopasowane? Mówię: sami sobie piszemy. A kto, macie jakiś zespół? No nie, jeden gość to pisze. Jak jeden gość? No tak, jeden. W tamtym czasie rzeczywiście pisałem to samodzielnie. Teraz jest już kilka osób, które utrzymują ten soft, wtedy też miałem już innych do pomocy. Ale generalnie w tym momencie było już takie pierwsze zainteresowanie i ludzie chodzili wokół tego.

Łukasz: Nawet jeździliśmy na jakieś konferencje, z Google, ze szkoleniami, to była taka popularna branża. Inne agencje SEO widziały, co my mamy, i wszyscy byli tym zainteresowani: słuchajcie, sprzedajcie to. W pewnym momencie, jak już Sempire było na tyle ustabilizowane, że moja rola technologiczna nie była już tak istotna i miałem przestrzeń, żeby się tym zająć, to z moją wspólniczką, która też jest programistką, stwierdziliśmy: dobra, zaryzykujemy i zaczniemy to dostarczać ludziom. Mieliśmy kolejkę klientów, którzy nic nie widzieli, nie widzieli produktu, widzieli tylko, że coś umiemy zrobić. No więc zaczęliśmy to robić. To było w ogóle przed pandemią, albo właśnie w ten rok pandemiczny. Pierwsze wdrożenie zrobiliśmy po półtora roku, może trochę wcześniej. Teraz to jest abstrakcyjne. Przypuszczam, że przy obecnych możliwościach pierwsze wdrożenie zrobilibyśmy po trzech miesiącach.

Czemu Tillio CRM łączy kilka narzędzi SaaS w jednym systemie?

Łukasz: Dlaczego tak dużo to trwało? Robienie oprogramowania na własne potrzeby to jest zupełnie inna bajka niż robienie oprogramowania na rynek SaaS-owy. Wiedzieliśmy już, że na pewno musi to być SaaS, ale jednocześnie musieliśmy zapewnić potrzeby biznesowe tym klientom, którzy stali w kolejce. A odpowiadając, czy rozwiązujemy jakiś problem: oprócz tego, że rozwiązujemy ich wiele, jest jedna największa przewaga. Robimy to już od sześciu lat mniej więcej i w tamtym czasie nie było na rynku jednego rozwiązania, dopiero teraz mniej więcej wchodzi. My konsolidowaliśmy wszelkie narzędzia.

Łukasz: Rynek SaaS-ów jest bardzo rozbity. Jesteśmy przyzwyczajeni do tego, że mamy jakiś SaaS dla sprzedaży, jakiś do realizacji projektów, trzeci SaaS dla back office'u, czwarty dla HR-ów i tak dalej, i informacje pomiędzy tymi systemami w ogóle nie są wymieniane. Jeśli handlowiec coś sprzeda, to ten z działu realizacji najczęściej nie wie, co on sprzedał, jakie są ustalenia z klientem, z tego względu, że nikt nie będzie wykupywał mu licencji, i to często drogiej, tylko po to, żeby raz na jakiś czas zajrzał w dane związane z klientem. W drugą stronę działa to identycznie. Nikt nie będzie wykupywał licencji do systemu projektowego handlowcom, którzy też tam zajdą raz na jakiś czas. I to powoduje, że w organizacjach jest duży problem komunikacyjny i te dane są rozczłonkowane. Nie ma takiego jednego źródła prawdy. Są też inne problemy w związku ze sprzedażą, z lidami, zgubieniem ich i tak dalej, ale nie o tym dzisiaj mowa.

Łukasz: My wchodziliśmy z takim rozwiązaniem, które sprawdziliśmy u siebie w Sempire, żeby mieć system, gdzie dobry CRM jest corem, ale do tego systemu dobudowujemy wszystkie narzędzia, które są potrzebne w biznesie, czy to w sprzedaży, czy później w obsłudze. I tym samym z kilku SaaS-ów jesteśmy w stanie to wszystko zmieścić w jednym miejscu. To jest nasze USP: klienci przychodzą i widzą, a super, to my możemy w sumie wyrzucić to, to i to, mamy w jednym, i to jeszcze w cenie niższej niż popularne zagraniczne rozwiązanie, które dostarcza nam tylko sprzedaż. To jest w ogóle świetna sprawa. Poza tym mamy doświadczenie na polskim rynku i mocno się skupiamy tylko na tym polskim rynku. Tak w sumie powstało Tillio. Tego SaaS-a uruchomiliśmy w zeszłym roku, tak naprawdę aktywnie go promujemy i mamy bardzo fajny feedback. Jest to bardzo trudny kawał chleba.

Jak wygląda rynek CRM-ów w Polsce?

Łukasz: Tak jak powiedziałeś, Rafał, jest ponad sześć tysięcy CRM-ów mniej więcej. To był research.

Rafał: Pewnie tak na dwa lata wstecz, ostatnio go robiłem. Z czego jakieś 5800 to jest darmowe, reszta to nie są darmowe rozwiązania. A liczymy Google Sheets?

Łukasz: No nawet licząc Google Sheets. A w Polsce tak naprawdę są dwa, trzy popularne rozwiązania zagraniczne i dwa, trzy rozwiązania polskie. Reszta to są raczej rozwiązania niszowe, które nie promują się w modelu SaaS-owym. Więc jest to straszny czerwony ocean. Ale jak się skupimy tylko na naszym rynku i na przewagach nad zagranicznymi rozwiązaniami, które ten polski i europejski rynek mają trochę jako trzeci temat, bo skupiają się najczęściej na Stanach Zjednoczonych, Indiach, Chinach, ogólnie na milionach użytkowników, i tam nikt nie patrzy na ceny licencji tak jak u nas. Dla przeciętnego biznesu w Ameryce zapłacenie, nie wiem, 149 dolarów za osobę to nie jest problem. U nas jest problem. A słuchajcie, używacie tych systemów w jakichś dziesięciu procentach. Jest mnóstwo featurów napakowanych tylko dlatego, żeby inwestorzy byli zadowoleni, ale na koniec dnia używamy tego cora. Wydłubujemy ten core, przekładamy go na polski biznes i chcemy to dostarczyć w jednym narzędziu.

Rafał: Potwierdzam to. Potwierdzam też, że faktycznie jest takie rozdrobnienie i używa się wielu różnych narzędzi, więc ta konsolidacja jest wartością. Moja organizacja zaczyna tak naprawdę na dobre używać waszego oprogramowania, więc my też widzimy te korzyści, bo korzystaliśmy przeważnie z rozwiązań zagranicznych.

Czy Tillio CRM planuje ekspansję zagraniczną?

Rafał: Ale chciałem zapytać, bo powiedziałeś, że skupiacie się na polskim rynku, znacie polski rynek. Nie byłbym sobą, gdybym nie zapytał o to, czy planujecie ekspansję. Dlaczego? Dlatego że te rynki środkowoeuropejskie są bardzo do siebie podobne. Potencjał, ludnościowy, biznesowy, wydaje się duży. Pewnie trzeba zrobić dobry research, ale czy myślicie w ogóle o tym w perspektywie czasu?

Łukasz: Oczywiście, że tak, to jest naturalna sprawa i tak jak mówisz, potencjał jest ogromny, bo o ile w Polsce jesteśmy całkiem nieźle, to Niemcy, Wielka Brytania na przykład...

Rafał: Ale ja bardziej myślałem o Europie Środkowej.

Łukasz: Tak, okej. Czechy są fajnie obstawione, ale Ukraina, myślę, że tam jest też bardzo duży potencjał, chociaż oni mają też bardzo dużo softu. Jest ogromny potencjał, tylko jest jedna rzecz. W Polsce, właściwie to są dane nawet europejskie, średnio 20 procent firm ma wdrożone jakieś narzędzie typu CRM i to jest oznaczone w ankiecie jako wdrożone, ale to, że jest coś wdrożone, a czy jest używane i czy dobrze wdrożone, to jest zupełna przepaść. Tak naprawdę w większości nawet bardzo dużych organizacji praca wygląda standardowo na Excelu i mailach. Albo korzysta się z bardzo dużych rozwiązań z gigantów technologicznych, wdrażanych kilka lat temu za grube miliony złotych, z których w sumie nikt już nie korzysta, bo albo są toporne, młody zespół sprzedawców nie chce korzystać, bo UX jest tragiczny, nie jest to dostępne w wersji online i tak dalej. Wtedy z powodzeniem je zastępujemy. Więc tu, na polskim rynku, naprawdę nie jesteśmy zaopiekowani, a my rozumiemy ten biznes przez Sempire, przez doświadczenia biznesowe i przez obecne doświadczenia. Ja sam pewnie z tysiąc firm widziałem, i tych procesów, tych problemów do rozwiązania w Polsce jest pięć do ośmiu. Chociażby jakieś trywialne rzeczy, jak integracja z GUS-em albo z polskimi danymi. Zagraniczne rozwiązania tego nie mają albo każą sobie za to płacić kilka tysięcy złotych. To jest absurdalne, jak płacicie za CRM, a to raczej byście chcieli mieć, wpisać NIP i mieć dane. Dlatego ten polski rynek jest niezaopiekowany. Dopóki tutaj nie będziemy numerem jeden, najprawdopodobniej nie podejmiemy decyzji, żeby iść na ekspansję. Poza tym to są też ogromne koszty marketingowe związane z przedstawicielstwem, duża operacja logistyczna, więc logicznie, rozwijając biznes generycznie, trzeba na to poczekać.

Rafał: Zgadzam się, to znaczy, zgadzam się czy nie, to drugorzędne, taki masz plan. Ale wydaje mi się, że macie unikatową szansę w tej Europie Środkowej, żeby zrobić research i zobaczyć. My często to robimy, dla software'u, ale nie tylko, dla SaaS-ów różnego rodzaju, które w Polsce się przebijają, ale jest im trudniej z uwagi na kiepską trochę adaptację rynku, na molochy, że trudno im wejść do większych. Jest rozdrobnione, przychód rośnie, ale nie tak, jak mógłby. I na przykład robią taką rzecz, że wchodzą z takim produktem do Rumunii, który okazuje się być dla nich po prostu żyłą złota, ponieważ tam dostępne rozwiązania były bardzo, bardzo drogie. Widzimy to w e-commerce, widzimy to w B2B. Zachęcam, żebyście sobie zrobili taki research, bo paradoksalnie taka Rumunia, te obserwacje, które my mamy, jest rynkiem, który jest już fajnie spenetrowany przez polskie marki i dobrze się tam skaluje. Research makroekonomiczny mówi, że Rumunia wyprzedziła na przykład w dochodzie per capita Węgry i bardzo goni Polskę, więc myślę, że tutaj jest jakaś przestrzeń. Zostawiam cię z taką myślą.

Łukasz: Ja jeszcze to domknę. Rzeczywiście Rumunia jest bardzo ciekawym przykładem i ja to też akurat wiem z doświadczenia z racji poprzednich inwestorów. Wiem, że ten rynek jest mega otwarty i że polskie rozwiązania relatywnie prosto się tam wprowadza. Mam wrażenie, że tam trochę nic nie ma. W naszej bańce nie robiłem researchu, ale to jest prawda, Rumunia jest akurat ciekawym rynkiem. Natomiast naprawdę Wielka Brytania, na przykład: mieliśmy jednego klienta, korporacyjnego, który produkuje opony, i jego znajomi z branży, jak zobaczyli, co on ma u nas w Polsce, to pytają: a możemy to mieć w Wielkiej Brytanii? Bo tam jeszcze się płaci czekami.

Rafał: Tutaj bym chciał to wyprostować, ale fakt, zdarzają się czeki. Nie tak często jak w Kanadzie. Mieliśmy taki śmieszny case, fun fact: klienta e-commerce z Kanady, który za pierwsze dwie faktury wysłał nam czek do Polski. Nie żartuję. I nie bardzo wiedzieliśmy, co mamy z tym zrobić. Ale w Wielkiej Brytanii to się bardzo zmieniło. Mieszkałem tam przez prawie piętnaście lat. Na początku, na końcu lat 2000, dostawało się wypłaty nawet w dużych firmach czekami, ale teraz informatyzacja bardzo poszła do przodu, więc to na pewno jest ciekawy rynek. Moglibyśmy tak rynek po rynku rozmawiać.

Łukasz: Tak, zróbmy kropkę.

Co dzieje się z wycenami SaaS-ów i czy mikro-SaaS-y znikną?

Rafał: Dobra, bo tak, budujesz SaaS jednak już parę lat, masz ciekawe plany z tym związane. Jestem ciekawy, jak się zapatrujesz i czy zapatrujesz się na to jako na szansę, zagrożenie, czy jest ci to obojętne, że aktualne wyceny SaaS-ów i tych rozwiązań są najgorsze w historii, że spadają krytycznie. Mówię o takich dużych, ale też o średnich. Nawet Salesforce, HubSpot i tak dalej: kilkudziesięcioprocentowe spadki wycen i prognoz przychodu. Jak o tym myślisz?

Łukasz: Ja bym te SaaS-y trochę podzielił i to, co się dzieje na rynku SaaS-owym, na dwa obszary. Na pewno nie będzie tak, że SaaS-y znikną, tego jestem przekonany. W przypadku tych dużych, które podałeś, HubSpot, Salesforce, to są ogromne instytucje i tam jest po prostu naturalna korekta, wynikająca z tego, że jeśli jeden feature robi się przez rok zespołem stuosobowym, to ten feature pewnie nie dowozi kosztu budowy, ale z racji tego, że są tak duzi, to to robią. Takie rzeczy się kończą. Inwestorzy też się trochę z tego wycofują, bo teraz SaaS-a, przynajmniej tak się obiecuje, może zrobić każdy. To jest jedna rzecz, taka korekta.

Łukasz: Druga rzecz, która jest na pewno zmierzchem, to są takie mikro-SaaS-y, które były trochę po nic, ale generalnie to była dobra alternatywa, bo nie było żadnych innych rzeczy. Dobrym przykładem są chyba generatory QR kodów. Jest mnóstwo SaaS-ów, które za naprawdę ogromne pieniądze potrafią wam wygenerować tylko QR kod i jeszcze dać wam licencję na tego QR kod na miesiąc. Po miesiącu ten QR kod wygaśnie. Wyobraźcie sobie, że są firmy, które, widziałem taki temat u klienta, biorą takiego QR koda, drukują go na banerze gdzieś w centrum miasta i muszą płacić 400 euro za utrzymanie go przez trzy miesiące. To już jest zmierzch. To było wręcz bezczelne, ale akurat Stany Zjednoczone właśnie z takiego mikrosaasowania słyną. Nawet biorąc popularne, drogie rozwiązanie CRM-owe, jest mnóstwo rzeczy, których nie ma, ale w Stanach to jest normalne: dokup sobie to narzędzie, to narzędzie, to narzędzie, i jesteśmy zintegrowani. Nagle z jednej licencji, ze 150 dolarów, robi wam się 500 dolarów. Dla nich to jest naturalne i normalne. Dla nas nie. To jest nieakceptowalne wręcz w tym biznesie, więc te mikro-SaaS-y będą miały ciężko.

Łukasz: I to z dwóch powodów. Po pierwsze, ktoś ogarnięty wewnętrznie w organizacji może sobie to wywajbować. O ile to jest zrobione na organizację, nie wychodzi na zewnątrz, najlepiej zabezpieczone z jakimś VPN-em i tak dalej, dane są dobrze przetwarzane, bo to jest też szalenie istotne, to można sobie powiedzieć, że generator QR kodów bylibyśmy w stanie do końca tej rozmowy wewnętrznie sobie wygenerować i on by działał idealnie, nie trzeba byłoby za to płacić. Więc to jest duża korekta tych mikro rzeczy, które były naprawdę poważnymi biznesami. Przypuszczam, że się jakoś przekwalifikują. Nikt nie odpuści budżetów. Jeśli mają klientów, coś wymyślą na to, żeby ich przebić, ale to już nie będzie takie proste. A przede wszystkim inwestorzy nie chcą tak łatwo dawać pieniędzy. W Polsce zdobyć VC na jakiegoś SaaS-a jest tak trudne, że to jest wręcz praktycznie niemożliwe.

Czym jest vibe coding i jakie niesie ryzyko?

Łukasz: Jest mnóstwo szkoleniowców, którzy sprzedają kursy AI-owe dla osób szczególnie nietechnicznych, którzy mówią: słuchaj, swój pomysł wywajbuj i zrób. I to jest świetna sprawa, bo ktoś, kto nie miał zielonego pojęcia i nie miał pieniędzy na to, żeby stworzyć, teraz może swój pomysł przełożyć na coś działającego i chociażby pokazać to na jakimś pitch decku, kogoś tym zainteresować. Ale niestety, na chwilę obecną, jeśli produkt nie zdobędzie product-market fitu albo generalnie nie zacznie wychodzić na prostą, to nikt się raczej tym nie zainteresuje, chyba że to naprawdę będzie jednorożec, ale to się zdarza bardzo rzadko. Więc vibe'owanie małych rzeczy super, ale niesie ze sobą pewne zagrożenia, bo małe rzeczy potrafią się przełożyć w duże rzeczy.

Łukasz: Jak kiedyś bardzo popularne było robienie sobie mnóstwa narzędzi na przykład w Excelu za pomocą VBA, albo później Zapier, Make, które wam wszystko łączyły ze wszystkim i to działało. Nie trzeba było teoretycznie kodować, chociaż na poziomie zaawansowanym trzeba umieć myśleć algorytmicznie, żeby to działało. Później były narzędzia no-code'owe, które też zapewniały, że wszystko się zrobi, tylko okazuje się, że były drogie, raczej przeznaczone korporacyjnie, a w korporacjach na początku fajnie się sprzedawały, bo można było złożyć fajną prezentację i obietnicę, ale po pół roku, roku po prostu nie dowoziły, bo były niewydajne i nie było żadnej optymalizacji. Ja to uogólniam, są lepsze i gorsze przypadki, zależy, kto to wdraża, ale ogół problemów tych rozwiązań kończył się po prostu na wydajności.

Łukasz: Teraz mamy vibe coding i generalnie w momencie, kiedy zrobimy coś dużego i proces nam w to wyrośnie, to będzie ten sam problem co z Excelem, z no-code'em i tak dalej. Za trzy, cztery lata nie będzie komu tego utrzymywać, to się tak rozrośnie, że trzeba będzie to przepisać, więc trzeba będzie na końcu i tak jakiegoś programistę, który prościej, bo już na jakiejś bazie czegoś pracuje, to pewnie przewajbkoduje, ale to dalej będzie kosztować i to są już ogromne wyceny. Mamy raczej takie sytuacje, że klienci przychodzą do nas z narzędziami, które mają zrobione w Excelu, i wyceny bardzo często to są grube setki tysięcy złotych. I to nie dlatego, żeby na tym zarobić, bo w naszym przypadku nie zarabiamy raczej na wytwarzaniu programowania, tylko na licencjach, ale chcemy pomóc klientowi, który do nas przyszedł. Nie da się tego zrobić, po prostu kilka ładnych godzin, kilkaset ładnych godzin programisty trzeba na to zarezerwować, żeby chociaż to zrozumieć, przełożyć i tak dalej. Więc trzeba wiedzieć, że jak vibe kodujemy do siebie, do wewnątrz, to robimy to na kredyt. Z taką świadomością to jest super sprawa. Możemy coś szybko zwalidować, szybko zrobić, sprawdzić to w zespole i jeśli to się sprawdzi, to wtedy albo szukamy gotowego rozwiązania, albo idziemy do kogoś i mówimy: słuchajcie, mamy coś takiego, zróbcie nam to profesjonalnie. Najlepiej zrobić to jak najszybciej, bo jeśli zostawimy to na za trzy, cztery lata, to przyjdzie czas za to zapłacić. Z drugiej strony, jak proces się sprawdzi, zarobicie na tym pieniądze, to też jest okej. Miejcie to po prostu z tyłu głowy, że to nigdy nie jest za darmo. Ten Excel nie był za darmo i to vibe kodowanie nie jest za darmo.

Rafał: Czyli generalnie duże spadają, to jest trochę naturalną konsekwencją, mali znikają, a wy gdzieś między tym wszystkim widzicie dla siebie raczej szansę niż zagrożenie, jak dobrze rozumiem. Chciałbym jeszcze doprostować ten vibe coding, bo może nie wszyscy nasi słuchacze wiedzą. Możesz powiedzieć, czym jest vibe coding?

Łukasz: Vibe codowanie to, jak najprościej rzecz ujmując, skorzystanie z możliwości dostępnych LLM-ów i wpisanie po prostu biznesowo, czego oczekujemy. Na przykład potrzebuję prostego programu do odczytu faktur z KSeF. Siadamy do jakiegoś Claude Code'a, do Gemini, do innego GPT i piszemy: słuchaj, mam małą firmę, nie wiem, ogrodniczą, potrzebuję prostego narzędzia, które pobierze mi wszystkie dane z KSeF-u. Duża szansa, że przez jeden weekend jesteście w stanie zrobić fajne narzędzie, z którego będziecie zadowoleni. To jest bardziej taki trochę skrypt, ale będzie działać. Alternatywą było obecnie zapłacenie za to jakiemuś SaaS-owi, który robi tylko to, i to kiedyś było bardzo drogie. Teraz jest mnóstwo takich małych SaaS-ów, które to robią, więc przynajmniej te SaaS-y są relatywnie tańsze, ale też się nie utrzymają, bo nie da się tanio prowadzić SaaS-a w nieskończoność. Do pewnego momentu da się go zrobić tanio, ale w pewnym momencie musi po prostu kosztować.

Czy agenci AI zagrażają SaaS-om i czym jest single source of truth?

Rafał: Czekaj chwilę, Łukasz, zatrzymam cię tutaj przy vibe codingu, bo jest jedna rzecz, która mi się z tym łączy i o którą chciałem zapytać. Mówisz o pewnych zagrożeniach z tym związanych na dzisiaj, okej, trudno się tu nie zgodzić. Chciałbym dodać taki pinch of salt. W poprzednich moich odcinkach goście, z którymi rozmawiałem, z różnych branż, z różnych krajów, mówili, że ten vibe coding to w większości taka zabawa, ale to agentów AI postrzegali jako największe zagrożenie dla SaaS-ów. Co mam na myśli? Że zagrożeniem dla Software as a Service nie było to, że ktoś sobie coś małego zwajbkodował, kto nie ma pojęcia o budowie głębszej infrastruktury. Bardziej było to w ich rozumieniu tak, że firmy, które potrafią robić agentów AI, personalizowanych do konkretnych rozwiązań, pozyskujących wiedzę z konkretnych miejsc w organizacji, i na tym jakąś nakładkę softwarową, to jest zagrożenie dla rozbudowanego oprogramowania, chociażby takiego jak Tillio, ale też innego. Czy ty raczej nie postrzegasz tego w ten sposób?

Łukasz: To jest trafna uwaga. Jeśli SaaS był oparty na przykład na fajnym, kolorowym interfejsie, to w obecnych czasach ten interfejs staje się niepotrzebny. Jeśli w biznesie nauczymy się pracować na konsolach, pracować z czatem, na danych podłączonych na przykład do takiego systemu CRM jak nasz, to de facto wydaje się, że sam interfejs jest zbędny. Więc jeśli cała duża spółka była oparta na tym, że miała fajny, kolorowy produkt, który marketingowo fajnie się przez lata sprzedawał, no to teraz może mieć jakiś problem. Te agencje automatyzujące, wdrażające AI, to dla nich jest w ogóle świetny rynek na chwilę obecną, bo zazwyczaj to są kompetentni ludzie, którzy wiedzą, jak problemy rozwiązywać, a te problemy są relatywnie proste w Polsce. To jest zazwyczaj zdobycie jakiejś jednej bazy wiedzy i pracowanie na tej bazie wiedzy.

Łukasz: Ale właśnie dlatego nie widzimy zagrożenia, a raczej szansę w naszym produkcie: my mamy być tą centralną bazą wiedzy. U nas jest wszystko od momentu spadnięcia lida do systemu, przez proces sprzedaży, proces obsługi klienta, proces realizacji, reklamacji, windykacji, administracyjny, jakiś HR-owy, jak ktoś będzie chciał, i tak dalej. Wszystko macie w jednym miejscu, więc na koniec dnia jesteśmy tym jednym źródłem prawdy i nie widzimy, a nawet zaczynamy współpracować z takimi agencjami, żadnego problemu, żeby oni wzięli to nasze źródło wiedzy i zrobili klientowi jakieś osobne cuda obok. To jest jedna rzecz.

Łukasz: A poza tym największym problemem tych wszystkich SaaS-ów, przede wszystkim za granicą, jest to, że ludzie już są zmęczeni subskrypcjami za wszystko. Dlatego w Stanach też zaczyna się pojawiać pomysł na konsolidowanie tego. My to robiliśmy już od dawna, bo wiedzieliśmy, że to się w Polsce sprawdza, bo po prostu nie chcemy dużo płacić, a oni teraz w sumie ogarnęli, że to też jest potrzebne. To zmęczenie to jest w ogóle jedna rzecz.

Łukasz: A po drugie, w Polsce, mimo że AI jest mega wszędzie promowane, jedna rzecz: nie bójmy się tego AI, ale też nie dajmy sobie zrobić z tego FOMO. Jak wejdziecie na LinkedIna albo na Facebooka czy cokolwiek, to zawsze będziecie mieć jakieś reklamy, że ktoś zrobił tę świetną prezentację workflow i na tym oszczędził 500 milionów złotych. Tylko zapomniał dodać, że ma 21 lat, a 500 milionów złotych raczej nie widział na oczy u żadnego klienta. Od momentu, kiedy coś sobie zrobimy u siebie, wewnętrznie, do momentu sprzedania tego produkcyjnie klientowi, a co dopiero korporacyjnemu klientowi, to jest taka droga, że to jest masakra. Jak nie wiecie, jak jakiś problem rozwiązać, to najczęściej wystarczy powiedzieć o tym problemie jakiemuś czatowi, a on wam podpowie, jak go rozwiązać. Więc de facto nawet nie potrzebujecie agencji automatyzujących, tylko od wiedzenia, jak ten problem rozwiązać, do momentu, żeby realnie to wdrożyć, żeby to było produkcyjne, utrzymane, żeby ktoś wam dał na to SLA, żeby to było zgodne z RODO, ze wszystkimi politykami przetwarzania danych, to jest ogromna robota. Więc samo zrobienie czegoś, a zrobienie z tego SaaS-a na sprzedaż, to jest ogromna droga. Pomijam już marketing tego wszystkiego.

Łukasz: Więc najgorsze w tym wszystkim jest to, żeby się nie dać naciągnąć. Po pierwsze na to FOMO. Jeśli macie realny problem, pogadajcie sobie z taką agencją, niech próbuje wam go rozwiązać, a nawet wcześniej pogadajcie sobie z czatem po prostu, jak z kumplem, który się na tym zna. To jest w ogóle najfajniejsze rozwiązanie. Najprościej tak zacząć z tymi czatami i z biznesowym rozwiązywaniem problemów. A po drugie, nie dawajcie się naciągać na to, że ktoś obiecuje, szczególnie młodym ludziom: zapłacicie za kurs jedyne dziesięć tysięcy złotych, to pokażemy wam, jak sobie wywajbować swojego SaaS-a w miesiąc i zrobicie z tego milion. Tylko nikt nie dodaje na końcu, że ten produkt powstanie, będzie działać u was na komputerze, ale od działania u was na komputerze, przez zabezpieczoną architekturę, marketing, współpracę, nie da się zrobić SaaS-a w pojedynkę. Znaczy, to jest kontrowersyjne, może nawet za jakieś pół roku powiem, że się da.

Rafał: No są tacy, co robią, ale rozumiem, co mówisz. Chodzi o profesjonalny proces i produkt na końcu.

Łukasz: Tak. Korporacja nie kupi od was nawet najlepszego rozwiązania na świecie, bo nie będziecie wystarczająco zaufani do tego, żeby to zrobić.

Rafał: Trzeba mieć ISO i tak dalej, czasami, żeby to sprzedać, więc to wszystko rozumiem. Ciekawy jestem, jak to się będzie zmieniało, i będę też się przyglądał, jak Tillio się do tego dopasowuje. Podoba mi się cały ten koncept odnoszący się do tego pojedynczego miejsca całej wiedzy. Próbowałem to z angielskiego przetłumaczyć na polski i wyszło bardzo źle, ale wszyscy chyba wiedzą, o co chodzi.

Łukasz: Jedno źródło prawdy, tak to nazywamy.

Rafał: Tak, single source of truth. Moje tłumaczenie jak GPT-2, tragicznie mi wychodzi. Ale myślę, że to jest genialny pomysł tak na dobrą sprawę, żeby przetrwać i się rozwijać. Czyli tak naprawdę bardziej zbierać wiedzę i umożliwiać dokładanie tam rzeczy. To jest taki fajny koncept, który kojarzy mi się z WeChatem, taką chińską platformą, którą WhatsApp naśladuje. Masz oprogramowanie, miejsce jedno. To nie jest to samo oczywiście, ale koncepcyjnie. I do tego cała masa, dziesiątki tysięcy, jak nie więcej, innych podmiotów buduje rozwiązania, które poszerzają twój core i utrzymują większe przyleganie użytkowników do twojego oprogramowania. WeChat jest czymś takim. Myślę, że w ogóle myślenie w ten sposób, że tworzysz takie miejsce, do którego inni mogą dokładać rozwiązania, sprawia, że nie jesteś taki ograniczony przez technologię, nie musisz gonić tej technologii za wszelką cenę, bo jak jest otwarte, to inni mogą dokładać do tego swoje rozwiązania, integrować je z twoim. To jest wtedy naturalne, bo bez twojego źródła wiedzy ich rozwiązania nie będą działać. Myślę, że to jest fajny pomysł na to, żeby to rozwijać dalej.

Jak wykorzystujemy AI w Tillio?

Rafał: Chciałem pójść kroczek jeszcze w stronę sztucznej inteligencji, do takiego bloku, który sobie pomyślałem, że jest ciekawy w takim rozumieniu, żeby inspiracyjnie powiedzieć, jak różni ludzie i różne firmy korzystają w swoich procesach ze sztucznej inteligencji. Jestem uczciwie ciekawy, jak wy tak naprawdę wykorzystujecie AI w Tillio. Nie mówię tylko o warstwie produktowej, chodzi mi też o warstwę operacyjną, marketingową. Czy to są zintegrowane procesy, czy rozczłonkowane, w jaki sposób z tego korzystacie na dzisiaj i, jeżeli tak, czy jesteście zadowoleni z efektów, które osiągacie?

Łukasz: Dobra, to zanim o tym, jeszcze tylko jedna rzecz. W Polsce obserwujemy, że przedsiębiorcy nie są tacy do przodu, żeby używać AI, ale to może też wynikać z naszej bańki. Kiedy my zaczynamy z klientem, oni najczęściej nie mieli nic, robimy im najpierw to jedno źródło prawdy, dajemy im narzędzia, i po jakimś pół roku zbierania tych informacji te narzędzia, które mamy wbudowane w system, mają dopiero jakiś sens, bo pracują na danych. Więc najważniejsze we wszystkim: jak macie od czegoś zacząć, to zróbcie sobie procesy, nawet na kartce, i zbierajcie sobie dane w jakimś miejscu. Bo jak będziecie chcieli nawet to AI wdrożyć za dwa lata, to macie te dane i to jest najważniejsze, bo bez danych to nic nie wdrożycie. Jeśli wasza konkurencja już zrobi to i korzysta z jakichś systemów, gdzie to wszystko się odkłada, no to ona będzie miała prościej, bo będzie miała na czym pracować.

Łukasz: Tak jak Rafał powiedział, nieważne, co będzie działać, nadal ma się to jedno źródło danych. Klient może sobie u nas usiąść nawet wieczorem i wywajbować, na podstawie publicznego API, swoją aplikację obok naszej, która będzie bazować na naszych mechanizmach i naszych danych. A my zbieramy praktycznie wszystko, w zależności od konfiguracji: maile, rozmowy telefoniczne, SMS-y, nagrania spotkań. To jest ogromna wiedza i tak właśnie wykorzystujemy to u siebie, przez to, że zbieramy praktycznie wszystkie te cztery elementy. Mamy zapakowaną taką bazę wiedzy, że jesteśmy w stanie u siebie wewnętrznie nie przejmować się tym, czy coś zapisaliśmy z klientem, czy nie. Wiemy, że to się i tak znajdzie.

Łukasz: I bardzo paradoksalnie, od jakichś kilku miesięcy zaczęliśmy przedstawiać wszystkie swoje procesy na AI First. Jeszcze są rozczłonkowane, ale mam takie marzenie, przynajmniej biznesowe, żeby w przeciągu następnego pół roku zrobić wszystkie procesy na AI First i człowieka usadowić tylko na samym końcu, który będzie egzekutorem wyników tych procesów i będzie tą profesjonalną obsługą klienta na koniec dnia. Bo to jest ostatnia rzecz, którą, w ogóle nie wyobrażam sobie klienta biznesowego obsługiwać z automatu, szczególnie jakiegoś korporacyjnego. Myślę, że za kilka lat po prostu będziemy dopłacać do tego, żeby nas człowiek obsługiwał. Zresztą to już się dzieje.

Rafał: To się już dzieje.

Łukasz: I to jest uzasadnione, bo z drugiej strony, jeśli mamy SaaS-a, za którego ktoś płaci na przykład 200-300 złotych, to on chce płacić 200-300 złotych, a kontakt z człowiekiem po drugiej stronie jest niepotrzebny, poza sytuacją, w której coś idzie nie tak. Więc to się da na co dzień zoptymalizować i to jest okej, jeśli wszyscy są z tym okej. Ale na pewno nie chciałbym obiecywać: drodzy klienci, macie tak tanią usługę, ale my tu siedzimy i wszystko jest kraftowe, rękami robione. Nie o to chodzi. Wręcz idziemy już do tego stopnia, że zapisujemy w umowach, że będziemy w procesie wykorzystywać sztuczną inteligencję, że to jest bezpieczne, że wiemy, gdzie te dane są, jakie to są modele, że to będzie zablokowane. Dzięki temu ten proces jest o wiele tańszy, bo możemy się skupić na pomocy klientowi, na analizie, a na koniec większość rzeczy jest w stanie nam przygotować AI, a my to tylko domykamy.

Lokalne czy duże modele AI: co z kosztami i vendor lock-in?

Rafał: Poczekaj, tu zatrzymam cię na sekundkę. W kontekście wykorzystania sztucznej inteligencji przez was, rozumiem, że przez wielkie modele językowe, i tego, że zapisujecie w umowie, że będziecie z tego korzystać: gdzie wykorzystujecie AI w Tillio, w twojej firmie w ogóle, czy to są duże modele, czy planujesz robić, z uwagi na kontrolę obiegu informacji, eufemistycznie, czyli żeby te informacje gdzieś nie wyciekły, lokalny model, pod was, pod Tillio, bezpieczny, pobrany? Bo ja przypuszczam, że wy nie potrzebujecie gigantycznego modelu do obrabiania tych danych. Jakiś model o parametrach powiedzmy 20-30 miliardów, taka nieduża sieć neuronowa, byłby w stanie zabezpieczyć wszystkie potrzeby waszych klientów. Jestem ciekawy, czy myślisz o tym w ten sposób, żeby to był jakiś format typu Stable Diffusion, a może nawet nie LLM, ale czegoś takiego jak Mercury, który jest tańszym, szybszym, sprawniejszym modelem, który możesz lokalnie obrabiać, czy jednak myślisz, że będziecie korzystać z dużych, wielkich modeli?

Łukasz: Wręcz już o tym myśleliśmy. Trochę z braku czasu ten temat porzuciliśmy, a szkoda, bo wtedy RAM był tani i trochę sobie pluję w brodę, że wtedy tego nie kupiliśmy. Obliczyłem, że wystarczyłby zakup swojego sprzętu gdzieś w okolicach 50 tysięcy złotych, żeby w pełni obsłużyć potrzeby naszych klientów. Byłoby to u nas, na tych otwartych modelach, i w większości tych prostych zadań, takich codziennych, jak transkrypcje, wyłapywanie, kto co ma zrobić, one się świetnie sprawdzają i to może być okej.

Rafał: O jakich modelach mówisz? Jakich konkretnych?

Łukasz: Na przykład Whisper albo alternatywa, już teraz chyba nie powiem z pamięci, ale jest taka publiczna alternatywa dla Whispera, którą testowaliśmy i była całkiem niezła. Chociażby transkrypcje rozmów telefonicznych moglibyśmy robić de facto za darmo, na swoim prądzie. Jakieś proste analizy, podsumowania, żeby odpisać na maila, wyciągnąć wnioski z rozmowy telefonicznej, zadania, akcje, follow-upy i tak dalej, można postawić u siebie. Tylko że to się nie opłaca. W takiej skali, jak my działamy, może by się opłacało, ale szkoda nam trochę czasu, żeby się tym zajmować, skoro możemy rozwijać produkty. Pewnie docelowo coś takiego zrobimy, bo niektórzy klienci by chcieli, żeby mieć tę maszynę postawioną. Ale to jest redundancja, to jest informatyka, to jest DevOps, którego się nie da zastąpić AI w tym momencie. Ktoś to musi pilnować, to musi być bezpieczne. Za to samo płacimy ułamek kwoty Gemini czy OpenAI czy Claude'owi, to jest dosłownie ułamek tej ceny.

Łukasz: Przypuszczam, że zanim by nam się zwrócił koszt zakupu tego sprzętu, to my tyle nie wydajemy rocznie na AI dla wszystkich klientów. To jest naprawdę śmiesznie tanie. Ja widzę w tym tylko zagrożenie w związku z geopolityką obecną, czyli co, jeśli na przykład pomarańczowa strona z Ameryki stwierdzi, że amerykańskie firmy nie mogą dostarczać rozwiązań dla europejskich firm. Mamy wszystko w Google postawione w serwerowni, która jest spółką z Polski. Przypuszczam, że nikt się na to nie zgodzi, nie odepnie. Mamy już oczywiście opracowane procedury, co jeśli tak, więc wiemy, jak to w razie czego odtworzyć. Mam nawet jakiegoś lokalnego partnera, na którym w razie czego bylibyśmy w stanie odtworzyć te rzeczy, ale to na pewno nie będzie optymalne kosztowo. Więc tu bym raczej zrobił kropkę: nie opłaca się tego robić.

Rafał: Wiesz, ja tutaj pójdę w kontrę. To będzie ciekawie, bo ja się często nad tym zastanawiam. My kombinujemy z lokalnymi modelami NVIDII czy innymi do różnych rozwiązań, budując agentów domenowych. Czyli u was agent domenowy, w takim rozumieniu agent do transkrypcji, no to de facto założę się o przekonanie, że gdybyście mieli taki model NVIDII lokalnie, to by wam mogła obsłużyć tę rzecz i za to byście nie płacili nic, bo jesteście w stanie to na PC-ecie odpalić, ewentualnie na jakimś serwerze, powiedzmy w Beyond w Poznaniu. Nie to, że cię przekonuję, tylko wydaje mi się, że jest bardzo dużo takich małych rozwiązań, na przykład w waszym oprogramowaniu, które te lokalne modele, open source'y typu Kimi, mogłyby rozwiązywać bez problemów, i to byłoby bezpieczne. Maszyny wcale nie muszą być takie wielkie. I w kontekście tego, co powiedziałeś o pomarańczowym królu zza oceanu, jest takie duże ryzyko, że tu się może coś geopolitycznie wydarzyć, ale nawet gdyby to odłożyć na bok. A co w sytuacji pewnej zapaści na rynku finansowania LLM-ów, czy OpenAI, czy pożyczki, które są olbrzymie, kiedy tutaj będzie problem z finansowaniem i okaże się, że ceny skaczą dziesięcio-, dwudziesto-, trzydziestokrotnie? Jak będziemy tak uwiązani do tego oprogramowania, mówię o tych wielkich amerykańskich modelach, które są po prostu napompowane kasą i ciągle pożyczają, żeby żyć, to ja tu widzę taki podstęp: w pewnym momencie będziemy tak do tego przyklejeni, będzie nam tak trudno te procesy rozłączyć, cena wzrośnie dziesięć, dwadzieścia, trzydzieści razy i będziemy smutni, ale będziemy płacić.

Łukasz: No to jest ogromny vendor lock-in. Nie wiem, czy słyszeliście, ale Anthropic ostatnio, ile w tym jest marketingu, przypuszczam, że bardzo dużo, zrobił już taki model, który się nikogo nie słucha i wszystko jest w stanie zrobić, i dadzą go tylko Big Techom i kilku innym, którzy zapłacą im pewnie milion dolarów za dostęp do tego. Przypuszczam, że to jest mnóstwo marketingu, bo oni chcą wejść na IPO w tym roku, więc będą pompować ten balonik na pewno. No i oni znów będą mieli przewagę. Ale to, co mówisz: ja w ogóle cały czas myślę o takim zagrożeniu, że co, jeśli. To jest taka najważniejsza rzecz, którą zobowiązujemy się dla klientów, że macie jakieś SLA, więc w razie czego my wam to uruchomimy i to będzie działać. I to, że mamy to w serwerowni Google, od lat korzystamy z usług GCP, wiemy, że to działa. Mieliśmy też usługi kiedyś w OVH, ale akurat nie w związku z tym. Pozdrawiam OVH, one mi się spaliły też już kiedyś.

Łukasz: Każdy miał VPS za 20 złotych, ale nie o to chodzi. To musi być stabilne, to musi być bezpieczne. Ludzie nam dają dane i my im obiecujemy, że będą mieli dostęp do tych danych. To jest w ogóle nasz masthead. Robienie tego lokalnie, ja to naprawdę przeliczyłem, bo transkrypcja rozmów telefonicznych to jest taki najbardziej newralgiczny moment, w którym mam trochę z tym problem, że to przelatuje przez zewnętrzne modele. Wiadomo, że się na tym nie uczą, mamy wszystkie te enterprise'owe wykupione. Zresztą, nawet przy takiej skali, one są tańsze niż te generalnie nie enterprise'owe rozwiązania. Żeby ci to zobrazować, gdybyśmy chociażby same transkrypcje zrobili u siebie, to byłoby postawienie dwóch maszyn w okolicach pięćdziesięciu tysięcy złotych, a transkrypcja obecnie na modelu Whispera kosztuje coś poniżej dziesięciu groszy za przeciętną sześciominutową rozmowę telefoniczną. Teraz pracujemy nad o wiele lepszą, jakbym miał powiedzieć, dwa, trzy razy lepszą jakością transkrypcji i wyciąganych wniosków za pomocą Gemini i kilku powiązanych modeli i rozwiązań, więc ten koszt wzrasta do trzydziestu groszy za te same sześć minut. Trzeba to na szybko przeliczyć, zobacz, ile to jest, i sam koszt sprzętu, i masz jeszcze do tego, niestety, jakichś DevOpsów, którzy to muszą utrzymać, i tę odpowiedzialność, że ty jednak masz tę maszynę. Całkiem abstrakcyjnym pomysłem byłoby trzymanie tego u siebie w serwerowni, chociaż moglibyśmy to w biurze zrobić, ale już chociażby ze względu na przetwarzanie danych, RODO, nie ma sensu iść w takie rozwiązania. To jest po prostu o wiele więcej obowiązków i ryzyka. Realnie się nie kalkuluje.

Łukasz: A w momencie, gdyby coś, plan awaryjny jest taki: wykupujesz po prostu VPS z odpowiednimi kartami graficznymi, czy to w Google, czy w AWS-ie, i stawiasz te modele. Wtedy będzie drożej, masz rację, bo te VPS-y z kartami graficznymi tanie nie są, ale to jest alternatywa. Jest koszt, który będziemy musieli podnieść w tym momencie, to jasne, ale to nie położy nam biznesu, a jesteśmy w stanie to odtworzyć, przypuszczam, w ciągu doby. Całość mamy tak zabezpieczoną, że wszystkie usługi, które u nas korzystają, nie pytają bezpośrednio tych LLM-ów. Zrobiliśmy sobie, pewnie dwa lata temu, jak zaczynaliśmy AI wprowadzać, swoją mikro usługę, która jest takim proxy do LLM-a. Mamy to od dawna zabezpieczone w odpowiedni sposób, zapromptowane, to jest nasza centralna usługa, a pod spodem możemy jednym przełącznikiem zmienić model. I czy to będzie OpenAI, czy Gemini, wynik będzie identyczny w systemie, więc równie dobrze możemy tam podpiąć swój lokalny model i to też zadziała. Tak naprawdę jest to takie zabezpieczenie przed vendor lock-in.

Łukasz: Bo tak jak mówisz, w momencie publikacji nowych modeli wszyscy się na nie rzucają, one super działają, ale później, ostatnio czytałem badania, że Anthropic potrafił uciąć 70 procent mocy na tych podstawowych darmowych kontach, które w momencie promocji przez miesiąc czy półtora były domaksowane sprzętem. Że te wyniki są zupełnie inne, są gorsze. Ja na przykład widzę to na poziomie kodowania, że one tak degradują po miesiącu. Przy Gemini strasznie to widać: w momencie, kiedy pogodziłem się z Gemini, bo go też kiedyś bardzo nie lubiłem, zacząłem robić i to wszystko działało, to po dwóch miesiącach miałem wrażenie, że albo ja coś źle promptuję, albo on się stał głupszy. I gadając z kolegami z różnych firm, którzy pracują w podobny sposób, miałem identyczne obserwacje. Zresztą świat to potwierdza. Więc vendor lock-in jest straszny, mamy na to proxy, w razie czego ustawi się to ręcznie. Chociażby z tego, że mówię: słuchaj, Rafał, możesz zapłacić więcej i twoje dane będą u nas w serwerowni, albo możesz zapłacić mniej albo mieć to w cenie, to dane są w OpenAI, nie są przetwarzane poza przetwarzaniem, nie służą do uczenia, zresztą to gwarantujemy w umowach. To jest dobra opcja do zaproponowania.

Jak wdrożyć AI w zespole i zabezpieczyć dane firmy?

Rafał: Rozumiem. Byłem po prostu ciekaw, jak do tego podchodzisz. Będziemy powoli zmierzać do końca, bo już mamy na zegarze 53, 54 minutę. Mam ostatnie pytanie związane z AI w organizacji. Już troszeczkę o tym powiedzieliśmy, ale bardziej od strony produktowej, infrastruktury. A co z ludźmi? Jak widzisz adopcję sztucznej inteligencji? Czy prowadzisz wewnętrzne szkolenia, czy jakieś inne działania, które mają za zadanie uczyć ludzi wewnątrz? Czy oni chętnie korzystają z narzędzi sztucznej inteligencji? Czy dobrze, czy źle oceniają efekty tej pracy? Czy masz jakiś system, framework do tego? Jestem ciekawy, bo ja to uznaję za faktyczny problem biznesowy i widzę to u siebie. Jestem tu winny tego, że nie mamy jasnej procedury korzystania. Zmieniamy to teraz, szukając jednego narzędzia, z którego będziemy korzystać, każdy będzie miał osobne konto i wszyscy będą mogli sobie z tym pracować, i planujemy jakiś cykl szkoleń wewnętrznych. Jestem ciekawy, jak to u ciebie wygląda w tym momencie, ta adopcja?

Łukasz: Mówiąc wprost, zespół mamy kilkunastoosobowy. Mamy też AI sceptyków. Ja na przykład jestem takim Jezusem AI, słuchajcie. Przychodzę i mówię: słuchajcie, to się da zrobić AI. Jak masz coś robić, najpierw pomyśl, jak to zrobi AI, a później ty. Ale na szczęście mamy na tyle fajny zespół, że pracujemy w tej bańce, pracujemy z tymi klientami i każdy widzi tu i teraz od razu korzyść. Jak ktoś ma na przykład klepać podsumowanie rozmowy, a może kliknąć guzik albo przekopiować transkrypcję, wrzucić ją w jakiegoś swojego Gema albo asystenta, którego ma na boku zrobionego, i on to zrobił w jego stylu, i ma to zrobione, może to wysłać do klienta, to wszyscy widzą od razu konkretną korzyść, przede wszystkim czasową. Ja musiałbym się zmusić, żeby napisać podsumowanie długiego spotkania do klienta. Na szczęście jak ja chodzę na spotkanie, to ktoś ze mną chodzi, kto to później dopina. Ja bym w obecnych czasach po prostu nie mógł tego zrobić, bo szkoda by mi było czasu. Wziąłbym transkrypcję, wrzucił ją i tak dalej.

Łukasz: Ale tak biznesowo, jak się najbardziej zabezpieczyć, bo to jest mega ważne: macie Google Workspace'a najpewniej jakiegoś wykupionego albo rozwiązanie Microsoftu. My akurat używamy Google Workspace'a. Do AI każdy ma wykupioną swoją licencję, nie kosztuje dużo, jakieś 80 złotych z tymi wszystkimi usługami googlowymi, i każdy ma przede wszystkim swojego Gemini, tego płatnego Gemini korporacyjnego, który ma w TOS-ie, ale ma też przypisek pod czatem, że twoje dane pozostają bezpieczne. I nikt nie ma prawa korzystać z niczego innego.

Rafał: Ja zawsze się śmieję, bo Gemini należy do Google, drodzy słuchacze, bo pewnie nie wszyscy to wiedzą. Po latach pracy z Google, co Google pisze, a co Google robi, to zawsze mam takie... no nie wiem. Bo oni zawsze mówili, że zależy im na tym, żeby uporządkować wszystkie informacje na świecie i żeby one były publicznie dostępne, i żeby wszyscy byli zadowoleni, i żeby zawsze świeciła nad nami tęcza. Więc się śmieję, że z Google to różnie.

Łukasz: Wiesz, zarówno ty, jak i ja bardzo długo z Google współpracujemy, chociażby ze względu na poprzednie branże. Ja pamiętam ten 2008 rok i „Don't Be Evil”, i tak dalej. Szybko im się to zmieniło. Bardzo mnie śmieszy ten przypisek pod spodem, bo jak już oni to tam piszą, to znaczy, że jeszcze podwójnie to sprawdzę. Mam taki bezpiecznik, że coś bardzo istotnego tam nie wrzucamy. Raczej powiedzmy, że są to dane, które przydałoby się zanonimizować, ale nie trzeba, ze względu na to, że nie służą do uczenia. Najczęściej na przykład jakieś transkrypcje są wrzucane i na tym opracowywane. Ale jeśli coś jest naprawdę na jakimś korporacyjnym poziomie ogarniane, to można wziąć NotebookLM, który też jest produktem Google'owym, który po pierwsze daje wam bazę wiedzy i pewność, że tam nie będzie halucynacji, chociaż trzeba przyznać, że modele, którym da się źródło wcześniej, tak bardzo nie halucynują. Ale może się zdarzyć. W NotebookLM wrzucacie źródła z plikami. Jest to chyba nawet w tych darmowych wersjach, wydaje mi się, że jest przypisek, że oni nie wykorzystują tych danych do uczenia, ale to trzeba sprawdzić, nie jestem pewny, bo nie korzystam z darmowych kont. Tam mamy stuprocentową pewność, bo to jest hermetyczne rozwiązanie, taki własny RAG, czyli źródło wiedzy, na bazie którego można gadać. Jest trochę gorsze jakościowo, ale korzysta się z tego w identyczny sposób, można to udostępnić w organizacji i odpowiedzi są też całkiem spoko.

Łukasz: U nas jeden, na przykład sales, ostatnio, przygotowując się do spotkania z klientem, wrzuca sobie jakieś dane z rozmów i ze spotkań i robi sobie z tego podcast. Ostatnio jechaliśmy razem offline na spotkanie z klientem i włączyliśmy sobie podcast z tych danych w trakcie rozmowy w samochodzie. Jest to strasznie creepy. Jak się zna tę branżę, to wiecie, że tam jest takie ping-pongowe gadanie i tak dalej, jest to creepy. Ale z drugiej strony, jak nie masz czasu przygotować się na rozmowę z klientem, czemu nie? To ci skróci temat do pięciu czy piętnastu minut. Nie będziecie tego czytać, posłuchacie sobie tego w samochodzie. Naprawdę ten cringe trzeba przeżyć. Ja to pierwszy raz słyszałem, on tak akurat często robi, i było dla mnie dziwne, ale z drugiej strony ja tam jechałem jako osoba techniczna, więc dużo rzeczy już się dowiedziałem, przynajmniej wiedziałem, z czego korzystałem, jakie mają potrzeby biznesowe, jakie główne. Nie musieliśmy w ogóle o tym gadać, po prostu przy okazji to się wydarzyło.

Łukasz: To są fajne rozwiązania na co dzień, szczególnie w sprzedaży, czy jak pracujemy z dużą ilością informacji. Ilu z was nagrywa spotkania online: to jest mega źródło wiedzy. Możecie praktycznie za pomocą jakiegoś Fireflies nagrywać sobie te spotkania i później na bazie tych transkrypcji pracować z modelami. Zrobią wam podsumowanie, wyciągną taski, przygotują jakiś dokument. Nie ma sensu tego robić ręcznie. Z mojego doświadczenia to już robi lepiej niż człowiek. Oczywiście trzeba to weryfikować za każdym razem, żeby jakieś wzory nie wynikły z tego, ale szkoda czasu. Skupcie się wtedy na kliencie, a nie na notowaniu. Prosta sprawa.

Rafał: To też jest kwestia dobrych promptów, bo obserwuję taką sytuację: chcemy robić szybko, tak bardzo nie chcemy robić tego po staremu, że mnóstwo ludzi nie zadaje sobie trudu, żeby faktycznie zrozumieć, co to jest prompt systemowy i jak go złożyć tak, żeby na przykład nie halucynował albo nie wyciągał pochopnych wniosków. Bo a propos halucynacji w Gemini czy modelach OpenAI, czy jakichkolwiek innych, może tej halucynacji jest trochę mniej w takim dosłownym rozumieniu, czyli tworzeniu faktów nieprawdziwych, ale tych halucynacji jest bardzo, bardzo dużo w przewidywaniu następnego ciągu wydarzeń albo tego, co mogło być powiedziane na danym spotkaniu, albo jaki wniosek z danego spotkania mógł być wyciągnięty, mimo że nie wybrzmiał. Ja to obserwuję bardzo często. Dlatego bez dobrych promptów i tego, jak robić dobre prompty, moglibyśmy nagrać osobny odcinek, ale najprostsze rozwiązanie: na platformie OpenAI, w ich sandboxie, kiedyś to się nazywało Playground, jak masz płatne OpenAI, możesz sobie wejść, robić prompty, ewaluować, optymalizować, a zrobienie systemu RAG-owego z promptu, który będzie pozyskiwał informacje, jest bardzo łatwe i każdy, nawet taki jak ja, może to spokojnie zrobić. Dobra, czyli dużo korzystacie z AI, nie masz ułożonego tego jeszcze w takie AI native, AI first.

Łukasz: Nie, ale jak będzie, to obiecuję, że zrobimy case study z tego, bo aż sam się nie mogę doczekać, aż to wypali.

Rafał: Jesteśmy na podobnym poziomie, ja też mam bardzo sfragmentaryzowaną i nieułożoną strukturę wykorzystania. Zorientowałem się niedawno, że trzeba to faktycznie zrobić tak jak z każdym innym narzędziem, po prostu oprocesować, uporządkować i pracować z tym.

Czego Łukasz Gorący nauczył się o delegowaniu i porażkach?

Rafał: Będziemy już musieli kończyć, szybciutko w zasadzie, bo przejechaliśmy godzinę, którą obiecałem zawsze słuchaczom. Ale mam w takim razie ostatnie pytanie, no bo masz dużo sukcesów biznesowych, a jeszcze nie masz czterdziestki, więc jak ci nie wstyd? Żartuję. A tak poważnie: porażkę biznesową jakąś taką masz, o której mógłbyś otwarcie powiedzieć?

Łukasz: Wiesz co, nie wiem, czy to jest porażka, ale na pewno gdybyśmy to zrobili wcześniej, to może jeszcze więcej udałoby się osiągnąć. Na pewno starajcie się... Ja na przykład jak najwięcej rzeczy brałem na siebie, zresztą dalej lubię brać na siebie i nie przekazywać ich innym. I to jest chyba największy ból ownera i takiego podejścia: słuchajcie, ja zrobię lepiej. Mam właściwie pełne zaufanie do ludzi, z którymi współpracuję, i teraz mam właściwie wajchę przełożoną w drugą stronę, że generalnie ja się w ogóle nie wtrącam. Cieszę się, że zrobiliście po prostu. Dopóki nic się nie pali albo coś do mnie nie dotrze, to ja się nie wtrącam. Więc jak najszybciej zacznijcie. To jest chyba mój największy błąd, bo wtedy można o wiele więcej zrobić. I to jest chyba uniwersalna rzecz, tak samo później na poziomie menedżerskim: jak najszybciej znajdywać sobie ludzi, z którymi można pracować z zaufaniem, i odkładać swoje rzeczy. Teraz, jak ja mam zajawkę na AI, to zespół też się tak mega przestawił, żeby mi głowy nie zawracać, tylko mówią: dobra, rób sobie to swoje AI, nie zawracaj nam głowy. Później zobaczymy, co z tego ci wyjdzie.

Rafał: Później ocenimy tak naprawdę.

Łukasz: Tak, później ocenimy, czy miałem rację. Zrobimy dowiarki. Ale już się przekonują na pewno. I to rozczłonkowanie, słuchajcie, bo próg wejścia w AI wydaje się prosty, ale on jest trudny. I to, co Rafał powiedział: prompty są po prostu złe i dlatego to nie wychodzi. Jeśli poświęcicie, nie wiem, z tydzień pracy na tym, żeby zrozumieć, jak to działa, jak sobie zrobić tę bazę wiedzy, o której Rafał mówi, ten system RAG-owy i tak dalej, to w ogóle wyniki, odpowiedzi będą kosmosem w porównaniu do tego, co się dostaje bez tego. Jak już zrozumiecie, jak to działa, to jest w ogóle bajka. Wtedy też zobaczycie, skąd u nas taka zajawka na to, że wierzymy, że to się da. I nie chodzi o to, żeby zastępować ludzi, absolutnie. Żeby po prostu lepiej optymalizować sobie te procesy, bo praca z tekstem, z treścią jest w pełni do zastąpienia na chwilę obecną.

Inspiracje i zakończenie

Rafał: Dokładnie tak. Dobra, ostatnia rzecz. Co czytasz, słuchasz, skąd bierzesz inspirację? Poleć nam jedną czy dwie rzeczy.

Łukasz: O, to jest dobre. Jestem tym gatunkiem człowieka, który absolutnie nie jest w stanie polecić niczego, bo słucham takich rzeczy, że wstydziłbym się to powiedzieć. Słucham bardzo, bardzo dużo kanałów biznesowych na YouTubie i czasem to są rzeczy, które nawet wrogowi bym nie polecił, bo szkoda czasu na słuchanie tego. Ale często pada jedna albo dwie informacje, które mnie zainspirują albo otwierają mi możliwości, których wcześniej nie miałem, bo o nich nie wiedziałem, i jestem w stanie na tym zrobić później jakiś element procesu. To są nawet te osoby, które się śmieją czasem, że są sprzedawcami marzeń, ale jak już algorytm mi to podsunie, to jakiś fajny temat: zobacz, jak zoptymalizowałem sobie proces zbierania leadów. No dobra, od niechcenia kliknę, słucham zawsze na przyspieszeniu dwa razy. I nie powiem, że często raczej coś złapię, co jestem w stanie dalej pociągnąć. Od czytania książek biznesowych jestem mega daleko. Dla mnie to jest strata czasu, jak ktoś lubi to czytać, to okej. Bardzo często jest tam mowa-trawa, która na chwilę obecną jest nieaktualna, bo to się w ogóle dalej zmienia. Już nawet nie powiem o kursach AI-owych, które nie są aktualizowane. Więc raczej YouTube, bieżąca wiedza tych młodych ludzi, którzy może obiecują, że dowiozą zoptymalizowane coś, ale mają taką zajawkę, że robią świetny research i chcą coś nowego pokazać. Jak ich trochę pod tym kątem wykorzystuję, to chyba najbardziej mnie inspiruje. Oczywiście są giganci z biznesu, z topki, ich kanałów już nie będę wymieniał, ale raczej jeśli ktoś siedzi przy sprzedaży i przy procesach, to w tej bańce ich znajdzie. Od podcastów odszedłem, bo ich po prostu jest za dużo. To się wytnie.

Rafał: To wytniemy.

Łukasz: Dokładnie. Żartuję, żartuję.

Rafał: Ale to jest świetna puenta w podcaście, że od podcastów odszedłem, bo są za długie. Nie, no żartuję. Rozumiem to, jeżeli chodzi o YouTube'a.

Łukasz: Jest ich za dużo przede wszystkim.

Rafał: Jest za dużo wszystkiego. Inflacja treści jest gigantyczna, ale jakość się zawsze obroni. Ja na przykład jestem wielkim fanem podcastów, nawet trzygodzinnych. Podcast Acquired jest dla mnie absolutnie genialny, i słucham czasami po dwa razy. Codziennie chodzę z psem, staram się sprzątać w mieszkaniu, więc mam ten czas, żeby posłuchać, i doceniam po prostu jakość i taki wkład merytoryczny. Słuchaj, musimy kończyć. Dziękuję ci bardzo za ten poświęcony czas. Dzięki za te wszystkie insajty, za opowiedzenie swojej historii i takie uczciwe przyznanie się, że jeszcze nie masz wszystkiego ogarniętego, chociaż z odległości mogłoby się wydawać, że masz.

Łukasz: Słyszałem historie, że ludzie udają, że mają wszystko ogarnięte, szczególnie z AI, a później się okazuje, że korzystają z bezpłatnych licencji i każdy ma inną. Więc rozwój jest naturalny, trzeba od czegoś zacząć. Tak jak Rafał też powiedział, że zespół używa, ale są jakieś główne rzeczy procesowe, w których mamy najwięcej pieniędzy zaoszczędzonych w ten sposób. Ale do takiego ideału, którym naprawdę chciałbym się pochwalić później, że z tych rzeczy, które działały sobie osobno, zrobiliśmy jeden flow, i on oszczędził nam milion złotych i generalnie 50 godzin tygodniowo, to bardzo chętnie się później tym pochwalę.

Rafał: Ja też się podzielę. Dojdziemy do tego, ale dopiero w trzecim kwartale, gdzie faktycznie liczymy.

Łukasz: Daję sobie na to pół roku, bo proces procesem, ale to musi naprawdę biznesowo później działać.

Rafał: Sto procent. Dobrze, jeszcze raz dzięki bardzo. To była przyjemność, do następnego. Cześć.

Posłuchaj i obejrzyj

Ta sama rozmowa w Twojej ulubionej aplikacji.

Pełny, zredagowany transkrypt jako plik Markdown, z opisem gościa i cytatami.

Wróć do góry

Powiązane z tym odcinkiem

Praca z AI w środku

Budujesz zespół lub agencję z AI w środku?

O tym, jak prowadzimy NON.agency z agentami AI, które robią większość powtarzalnej pracy, piszę w notatkach o Growth OS. Jeśli chcesz porównać podejścia, napisz.

Brakuje ci widoczności w Google i AI?Napisz do mnie.

Napisz do mnie