Przejdź do treści

Jak stworzyć produkt z którego korzystają tysiące ludzi na świecie - Michał Suski

Michał Suski, współzałożyciel Surfera, opowiada, jak zbudował globalny produkt SEO bez inwestora i dlaczego od początku sprzedawał na cały świat.

Opublikowano

  • ProwadzącyRafał MoszkowcówCEO i współzałożyciel NON.agency
  • Zdjęcie: Michał Suski
    GośćMichał SuskiWspółzałożyciel i Head of Innovation w Surferze, Surfer

Kim jest Michał Suski?

Kim jest
Michał Suski, współzałożyciel Surfera, polskiej platformy do tworzenia i optymalizacji treści pod wyszukiwarki, z której korzysta ponad 150 tysięcy użytkowników na całym świecie. Z wykształcenia inżynier leśnictwa. Jest też Head of Innovation w firmie.
Czym się zajmuje
Surfer pomaga wymyślać tematy, tworzyć i utrzymywać zoptymalizowane treści widoczne w Google. Michał odpowiada za innowacje i badania i rozwój, a wcześniej pracował w agencji SEO. Firma powstała w 2017 roku i rozwija się bez zewnętrznego inwestora.
O czym rozmawiamy
O tym, jak z testera oprogramowania i leśnika został współtwórcą globalnej firmy, dlaczego Surfer od pierwszego dnia był produktem anglojęzycznym, roli Matta Diggity'ego w zdobyciu zaufania na Zachodzie, wdrażaniu innowacji w rosnącej firmie, przyszłości contentu i AI oraz dlaczego tak mało polskich firm odnosi globalny sukces.
Gdzie go szukać
LinkedIn (Michał Suski) oraz Surfer.

Najlepsze cytaty

  • „Zaczęli nam ludzie płacić pieniądze.”
    Przejdź do fragmentu
  • „Zamiast zatrudniać ludzi, których nie ma, spróbujemy przyspieszyć naszą robotę.”
  • „Pieniądze mogą zepsuć zdrową organizację.”
  • „Może na dziewiątym się zatrzyma i tam jest już naprawdę wystarczająco profesjonalnie.”

Polecane materiały i źródła

Polecajka gościa

  • Okładka książki: Rework
    Książka · Jason Fried, David Heinemeier HanssonReworkbasecamp.com

    Michał poleca ją jako książkę o firmach, które świadomie nie chcą być większe i o tym, jak rosnący headcount przynosi nowe problemy organizacyjne.

Powiązane rozmowy

Transkrypt

Prowadzący: Rafał Moszkowców. Gość: Michał Suski.

Wstęp

Rafał: Cześć, witajcie. Dzisiaj w Globalnych Horyzontach goszczę Michała Suskiego, współzałożyciela bardzo znanej polskiej firmy Surfer. Będziemy rozmawiać o tym, jak to się stało, że Surfer jest tak znaną firmą na całym świecie, a z jej rozwiązań, jak dowiedziałem się dzisiaj rano, korzysta ponad 150 tysięcy ludzi. Witaj, Michale, i cieszę się, że znalazłeś czas, żeby ze mną porozmawiać.

Michał: Witam ciebie, witam wszystkich, którzy nas słuchają. Bardzo mi miło.

Czym jest Surfer SEO?

Rafał: Może nie wszyscy w Polsce znają Surfera, chociaż to byłoby dziwne. Wytłumacz pokrótce, czym się zajmuje i jakie problemy rozwiązuje.

Michał: Surfer to platforma, która pomaga tworzyć treści tak, żeby były widoczne w wyszukiwarkach, w Google. Składa się na to cały proces: od wymyślania pomysłów, jakie tematy pokryć w ramach witryny, żeby zbudować autorytet w danej dziedzinie, przez to, jak stworzyć każdy artykuł, żeby był zoptymalizowany pod wyszukiwarki, po to, jak tę optymalizację utrzymać. Tematy zmieniają się w czasie, treści trzeba aktualizować, a Google co chwilę wypuszcza update'y. My to po prostu robimy: pomysł, realizacja i utrzymanie treści w optymalnej kondycji.

Rafał: Czyli nie trzeba być specjalistą SEO czy inżynierem, żeby korzystać z Surfera?

Michał: Dobrze by było mieć stronę, która się ładuje i indeksuje. Ale jeśli tworzysz treści do internetu, to zmarnowany potencjał, jeśli w ogóle nie robisz optymalizacji w oparciu o rozwiązania takie jak nasze. Napisanie treści albo trwa, albo kosztuje pieniądze, a niedostosowanie jej do tego, czego wymaga Google, to zmarnowany potencjał.

Rafał: Jestem w branży SEO ponad 15 lat i wiele razy widziałem przepalone pieniądze na duże projekty z niezoptymalizowanymi, niepoklastrowanymi treściami. Pamiętam, jak Surfer wpadł mi na skrzynkę w 2017 roku. Miałem tak samo z crawlerem Sitebulb, który składali chłopaki w Kent, i byłem jednym z pierwszych userów, a pierwsze review na ich stronie też było moje.

Michał: Ja siedziałem wtedy na grupie SEO Signals Lab, gdzie zresztą dostałem później bana za self promotion. Mogłeś tam na to trafić.

Jak Michał Suski przeszedł od leśnictwa do SEO?

Rafał: Znalazłem, że jesteś inżynierem leśnictwa. Jak to się stało, że inżynier leśnictwa buduje globalną firmę technologiczną?

Michał: Zbieraliśmy kiedyś truskawki w Wielkiej Brytanii i kolega zadzwonił: gdzie składać papiery, fizjoterapia czy Wydział Leśny? Obaj mieliśmy biologię na maturze. Mówię: dawaj Wydział Leśny. To był Uniwersytet Rolniczy, leśnictwo, magister inżynier leśnictwa. Zupełnie przypadkiem. Studia w ogóle nie wpłynęły na moją ścieżkę. Może poza tym, że na magisterce miałem więcej czasu, więc mogłem podłapać pracę. Mój brat Lucjan, również współzałożyciel Surfera, jest programistą, dziś jest moim szefem. Powiedział, że jest opcja, żebym spróbował testowania oprogramowania w jego firmie. Pomyślałem: mam czas, będę sobie klikał na wykładach. Zobaczyłem, jak się tworzy produkty: zespół deweloperski, graficy, testerzy, product owner, founder. To przypominało fizyczne budowanie, na przykład domu: fundamenty, cegły, okna. Lubię pracę, w której coś się faktycznie tworzy. Po dwóch czy trzech latach projekty się skończyły, founder miał problemy z finansowaniem i mój etat zniknął. Poznałem wtedy cały cykl życia produktu: od euforii, zatrudniamy kupę ludzi, po moment, gdy trzeba kombinować, jak wyrobić godziny, bo nie ma co robić.

Michał: I wtedy załapałem się do SEO. Znajomy, w zasadzie sąsiad, bo mieszkaliśmy parę kilometrów od siebie, Sławek Czajkowski, miał małą agencję SEO, siedem czy osiem osób, i zapytał, czy nie chciałbym spróbować. Wysłał mi materiały, przewodnik po SEO z 2016 roku. Przesłuchałem, obejrzałem i pomyślałem: spróbujemy.

Rafał: Musiałeś złapać bakcyla.

Michał: Podjarałem się, bo robisz coś i od razu widzisz rezultaty: wtedy było łatwiej z indeksowaniem. Zrobisz zmianę, widzisz, że dygnęło, to robisz ją u wszystkich klientów. Z tym, że z skalowaniem agencji mieliśmy problem, bo mieszkaliśmy na wsi, 300 mieszkańców, i jak samochody zjeżdżały się pod biuro, to ich liczba była dwa razy większa niż w wiosce. Nie było kogo zatrudnić, a kultura pracy zdalnej wtedy jeszcze nie istniała, przynajmniej nie u nas. Musieliśmy skalować procesy zamiast ludzi.

Rafał: Sprzedajesz godziny pracy i skalujesz ludźmi: to główny pain point agencji i software house'ów.

Michał: Ciężki kawałek chleba: organizacja się rozmywa, kultura się zmienia, każdy przynosi swój bagaż, i nie ma gdzie ich znaleźć. Stwierdziliśmy, że zamiast zatrudniać ludzi, których nie ma, spróbujemy przyspieszyć naszą robotę, i zrobiliśmy sobie produkt wewnątrz agencji. Lucjan nudził się w robocie, pytał, jakie mamy wyzwania. Mówię: jakbyś mi te HTML-e stron hurtowo przetworzył, żebym zobaczył, co jest w H2, w paragrafach, a Sławek mówi, żebym szukał tych słów i ile razy się powtarzają. Ręcznie to ciężko. On nadziubał jakieś MVP. Zaczęliśmy tego używać. W 2017 roku spotkaliśmy się we trójkę, Lucjan przyniósł MacBooka, wtedy to było coś, miałem pierwszego MacBooka w firmie. Na początku się śmiali, potem wszyscy mieli MacBooki. Przyniósł MVP, pooglądaliśmy, poklikaliśmy i stwierdziliśmy, że może uda nam się przestać rozmawiać z klientami o SEO, a zaangażować się w produkt i sprzedawać go ludziom takim jak my. Fast forward do dziś: w lipcu minie 8 lat i dalej dostarczamy rozwiązania, jak stworzyć treść, żeby Google zrozumiał ją jako najlepszą odpowiedź na zadane pytanie.

Dlaczego Surfer powstał bez inwestorów, na bootstrapie?

Rafał: Imponuje mi ta konsekwencja. Obserwuję was od początku. To nie jest częste, żeby polski produkt osiągnął taką rozpoznawalność bez gigantycznych inwestorów. Dlaczego chcieliście bootstrapować, dlaczego nie wzięliście pieniędzy?

Michał: Zaczęli nam ludzie płacić pieniądze.

Rafał: Po prostu.

Michał: Kojarzysz PFR? Oni wtedy ruszali, w 2017 roku. Lucjan z Kazikiem siedzieli gdzieś w knajpie, podbił do nich typ i zapytał, czy nie robią czasem startupów. Od słowa do słowa wkręciliśmy się w ten program. Mieli w nas zainwestować pierwszą z pierwszych transz. W sumie dobrze, że w to nie poszliśmy: zanim PFR dowiózł pieniądze, my już zaczęliśmy zarabiać. Było willingness to pay, szły płatności, więc powiedzieliśmy: okej, nie idziemy w to dalej.

Rafał: Szybko załapaliście proof, że ludzie chcą płacić. To kluczowe.

Michał: Byliśmy też w komfortowej sytuacji: ja dalej pracowałem w agencji, Sławek jako właściciel agencji też miał się dobrze, Lucjan po pracy jako dobrze opłacany programista zbudował sobie poduszkę. Nie mieliśmy presji. Aczkolwiek pierwsze biuro to była kawalerka, do której sami zbudowaliśmy stół z materiałów ze sklejki i kantówek, które wciągaliśmy przez okno, bo sześciometrowe belki nie mieściły się w klatce. Jestem leśnikiem, stolarzem, wiadomo, nie będziemy płacić za biurka.

Rafał: Ja swoje pierwsze biuro w Londynie robiłem tak, że kolega z biura księgowego udostępnił nam składzik, a biurka z Ikei wiozłem autobusem miejskim i skręcałem starym śrubokrętem.

Michał: Wszyscy tak zaczynają. To lekcja pokory. Jak dostajesz kasę od inwestora, jest budżet, plan, trzeba to wydać, i przez tę presję zaczynasz robić głupoty: jedźmy na konferencję, wynajmijmy duże biuro i zatrudnijmy siedem osób od razu. Pieniądze mogą zepsuć zdrową organizację, która gdzieś osiągnęła swoje, bo kula śnieżna nie rośnie w zastraszającym tempie, tylko powoli się do tego przyzwyczajasz.

Rafał: Nie jest łatwo to udźwignąć, gdy firma urośnie 10-20 razy w ciągu roku, a nigdy tego nie robiłeś. Jak szybko rósł Surfer?

Michał: Nie jestem osobą od tych liczb. Fajne było to, że mieliśmy kilku founderów, każdy skupił się na swojej dziedzinie: technologię powierzyliśmy Lucjanowi, ja zająłem się SEO, Kazik operacjami i finansami, Tomek marketingiem, Sławek zarządzał. Pamiętam pierwszy pakiet early access, który sprzedał się w ciągu dwóch, trzech godzin i od razu poszedł na refund. Znaczący moment był, gdy zatrudniliśmy pierwszą osobę i było nas stać na jej pensję: pomyśleliśmy, że możemy coś tu osiągnąć.

Co dał Surferowi wyjazd do Chiang Mai i spotkanie z Mattem Diggitym?

Michał: Dzień przyjazdu do Chiang Mai też był takim momentem, kiedy zaczęło się to sprzedawać na poważnie na świecie.

Rafał: Spotkaliśmy się tam w 2019 roku. Był Sławek, Kazik i dziewczyna, pierwsza osoba, którą zatrudniliście.

Michał: Karolina, pozdrawiam, jeśli to słuchasz. To był moment, w którym nasza firma zyskała globalnie rozpoznawalną twarz w osobie Matta Diggity'ego. To było kluczowe, żeby zacząć sprzedawać na rynkach zagranicznych. Byliśmy jacyś chłopaczki ze wschodu Europy, mieliśmy konkurentów ze Stanów z perfekcyjnym angielskim i amerykańską kulturą: Page Optimizer Pro, Cora. Dowodem na to, jak to było trudne, jest to, że dopiero gdy Matt Diggity, znana persona branży, Amerykanin, powiedział, że Surfer jest dobry, nagle wszyscy zaczęli kupować. Mam szacunek do kraju i patriotyzm, ale w biznesie to nie pomaga. Mamy tańsze zasoby, programiści zarabiają mniej niż w Ameryce, ale na tym zalety się kończą. Zaczyna się walka o udowodnienie swojej niewinności: firma z siedzibą w Polsce? Nie podepnę karty.

Rafał: U nas w usługach też tak jest: jesteśmy firmą polsko-brytyjską i klientów amerykańskich obsługujemy przez spółkę brytyjską, bo działamy na przedpłacie i do polskiej spółki trudno tak zapłacić.

Michał: Może powiedziałem to niefortunnie, teraz mam poczucie winy. Może teraz jest inaczej, w 2025, niż w 2017.

Rafał: Na pewno jest inaczej, Polska jest postrzegana inaczej, jest dużo pozytywnej propagandy wokół Polski jako kraju sukcesu. W 2017 czy 2020 jeszcze tak nie było.

Michał: Dalej mamy polską spółkę, która fakturuje wszystkich klientów z całego świata. Nie ma legal entity, które udawałoby, że nie jesteśmy z Polski. Może jesteśmy dowodem, że da się przełamać tę barierę.

Rafał: Matt Diggity jest jednym ze wspólników?

Michał: Tak. Mieliśmy wjazd do Chiang Mai, do jednej z najlepszych konferencji SEO na świecie. To była część deala: on wchodzi na jakieś udziały, podpromuje nas, użycza swojego autorytetu i twarzy. Ja mogłem mówić, że to działa, ale nikt mnie nie słuchał, a jak Matt powiedział to samo, to go posłuchali.

Rafał: To magia influencerstwa. Na rynkach zachodnich sprzedawanie personal brandem, użyczanie autorytetu, to stara sprawa. Brałem w tym udział w agencji: dzięki rozpoznawalnym ludziom w rok robiliśmy to, co normalnie w 5-7 lat. Takich jak Matthew Woodward.

Michał: On też był jedną z tych osób. Pisał artykuły za pomocą Surfera na swoim vlogu i siedział na top jeden.

Rafał: Miał linki afiliacyjne, więc pewnie jeszcze na tym zarabiał. To historia na książkę: z małej wsi, gdzie było 300 osób, do tego miejsca.

Michał: I jeszcze wiele rzeczy nie wiesz. Absolutnie poważnie, dałoby się z tego coś ukręcić.

Rafał: Do tego bootstrap, bez inwestora, i pewnie po drodze propozycje zakupu firmy.

Michał: A może można było? Po fakcie każdy mądry.

Dlaczego Surfer był produktem globalnym od pierwszego dnia?

Michał: Powiem ci coś śmiesznego o tym zasięgu globalnym. Robiliśmy pricing research i częścią badania była analiza brandu i rozmowy z potencjalnymi klientami, którzy o nas nie wiedzą. Firma, która to robiła, nie mogła takich znaleźć. Seowców, którzy by nie znali Surfera, nie było za bardzo.

Rafał: Niezły achievement. Zrobiliście Surfera dla siebie, a potem zaczęliście sprzedawać w Polsce, czy od razu globalnie?

Michał: Od razu, day 1. Musieliśmy się powstrzymywać, żeby nie przetłumaczyć aplikacji na polski. Mieliśmy na początku trochę klientów z Polski, bo tu był autorytet: Sławek ma agencję, pojechał na Semkarkę, coś powiedział. Ludzie pytali: czemu to po angielsku, czemu nie mogę zapłacić w złotówkach, czemu nie na fakturę? Broniliśmy się mocno, bo albo utrzymujesz aplikację wielojęzyczną, albo dodajesz nowe funkcjonalności. Stwierdziliśmy, że skoro ktoś robi SEO i chce korzystać z SaaS-a do SEO, to wypadałoby znać angielski. Jak nie znasz angielskiego, to skąd uczysz się SEO, gdzie czytasz te informacje? To była bardzo dobra decyzja, chociaż nie wiem, jak by poszło, gdybyśmy przetłumaczyli. Mogliśmy się skupić na produkcie i uderzyć do rynku, który po pierwsze chętniej wyciąga pieniądze na rozwiązania oszczędzające czas, po drugie jest przyzwyczajony do SaaS w modelu subskrypcyjnym, po trzecie płaci w dolarach, który kosztuje 4 zł albo 3,50 zł. Klient ze Stanów czy z Wielkiej Brytanii jest bardziej otwarty. To bogatsze narody, dla nich to mniej pieniędzy, dla nas dużo więcej.

Rafał: Jakbyście zrobili to po polsku i skupili się na tym rynku, mogliście ugrzęznąć: z perspektywy globalnej to mikrorynek.

Michał: Pod kątem liczby zapytań do Google Stany są czterdzieści razy większe, na jednego seowca w Polsce przypada czterdziestu w Stanach. Mają więcej pieniędzy i więcej wydają. Same zalety. Rozmawiałem ostatnio z właścicielem mikroagencji z małej mieściny w jednym ze stanów: ma klienta od arborystyki, który przycina gałęzie, i ten płaci 4 tysiące dolarów miesięcznie za optymalizację strony na WordPressie z 18 podstronami, z czego 4 to serwis. Na SaaS-a wyda 100, 200, 500 dolarów bez problemu. Taki agencja obsłuży 20 czy 50 klientów i żyje. Porównaj to do polskiego rynku, gdzie pan z pilarką i linami nie zarobi na 4000 dolarów za SEO w pół roku.

Rafał: To dwa różne światy, ale fajne, że od razu poszliście globalnie.

Michał: To nie jest oczywiste. Lucjan na to cisnął, bo więcej liznął tego zagranicznego świata, w software house'ie i w firmach in-house.

Jak Surfer wdraża innowacje i nowe funkcje?

Rafał: Jak u was wygląda proces wdrażania innowacji i nowych featurów?

Michał: Cały czas się zmienia, wraz ze zmianą firmy. Na początku, gdy było kilka, kilkanaście osób, podchodziliśmy do tego inaczej: problem spotykał się z osobą, która nie zna problemu, ale zna rozwiązania. Ja miałem pain point, Lucjan powiedział: przecież można wejść do Google, pobrać 10 wyników, wyekstrahować HTML i powiedzieć, jakie są wspólne słowa. Ja mówię: to ja tyle czasu to liczę na piechotę. Z czasem, wraz ze wzrostem firmy, więcej programistów, designerów, klientów, więcej rzeczy do utrzymania, nie można tak szybko żonglować, bo 10 tysięcy użytkowników pyta, czemu to zmieniliście. Innowacje rozciągnęły się w czasie i się usystematyzowały. Teraz zauważyliśmy, że jest siła w tym, żeby trochę bardziej chaotycznie, ale z werwą: zobaczysz coś, sprawdzisz, otworzysz 10 drzwi i nic tam nie będzie, ale za jedenastymi będzie coś ekstra.

Rafał: Masz w tytule Head of Innovation. Jak kanalizujesz zmiany?

Michał: Staram się wkładać ludziom do głowy, żeby nie przejmowali się tym, co będzie za pół roku. Część zespołów musi wykonywać pracę rzemieślniczą, utrzymanie ruchu, ale nie wszyscy. Jeśli czujesz, że coś może być fajnego, zajrzyj za te drzwi, pogadajmy. Staram się, żeby nikt się nie bał otwierać drzwi, ale potrzebujesz do tego samodzielnych ludzi, którzy szukają własnej ścieżki, a nie takich, którzy chcą taska i scope od A do Z.

Rafał: Macie w wartościach, że idź poza swój job title. Zatrudniacie z taką intencją?

Michał: Zależy od roli. Product manager ma ścisły proces: wywiady z customerem, quality research, quantity research. Ale jeśli zatrudniasz data scientista do R&D, wolę osobę, która dotknęła 67 różnych modeli i rzuca ciekawostkami, niż kogoś, kto zrealizował jeden bardzo długi projekt przez trzy lata. Takich ludzi trzeba szukać do innowacji. Ja nie panuję nad tym: mam wiele pet projectów, często niedokończonych, do dziś są relikty w kodzie i bardzo mi z tego powodu przykro. Ale może dzięki temu, że aż tak się tym nie przejmowałem, udało się parę fajnych rzeczy.

Rafał: Doskonałe jest wrogiem dobrego.

Michał: Najtrudniejszy jest balans: przy 150 tysiącach użytkowników trzeba trzymać standardy, nie można psuć, bo niektórzy mają na tym zbudowane biznesy. Na początku wszystko robisz ad hoc, potem się profesjonalizujesz. Przełożyliśmy wajchę zbytnio w drugą stronę: za mocno chcieliśmy wszystko zaplanować, programista wie, że przez trzy miesiące będzie robił jedną rzecz. Okazywało się, że coś się przeciągało, było nie do zrobienia, za łatwe albo za trudne, plany się rozjeżdżały, narastała frustracja. Otwierałem drzwi, patrzyłem, że tam coś fajnie wygląda, ale nie miałem z kim, bo zespół był zawalony planem. Mamy anegdotę: emoji na Slacku, zadanie bojowe. Był okres, że jak ktoś słyszał zadanie bojowe, to miał alergię: znowu ten świr czegoś chce, a ja mam misternie wykonane plany. To było bardzo negatywnie nacechowane. Teraz zadanie bojowe staje się czymś bardziej ekscytującym. Odczarowuję je, nie wszyscy to kupili, ale gdy pierwsza czy druga osoba się jara zadaniem bojowym, to nawet dwie mi wystarczą, bo potem się tworzy wirusowy efekt.

Jak zmieniała się firma i jej kultura wraz ze wzrostem?

Michał: Coraz większa organizacja, inna kultura. Ktoś przychodzi z korpo, ma wymagania, i zaczynasz się zastanawiać, czy to my tak źle działamy. W pewnym momencie jako founder możesz zagubić swoją największą siłę, którą miałeś day 1: robić innowacje, nie podchodzić szablonowo, robić głupoty, które potem dają hockey stick growth, na rzecz bycia poukładanym jak w urzędzie. Do 20:00 to pismo wyślemy. Miałem okres, że się poddałem: zarządzajcie sobie.

Rafał: To niespójne z tobą. Ty chcesz robić świetne rzeczy i masz dowód, że jak się bawiłeś, to dobrze szło.

Michał: Ależ diagnozę postawiłeś. Masz kredyt zaufania, więc myślisz: zatrudnimy mądrego kogoś z rynku od growth, bo scale-upy tak działają. Dajesz zaufanie, mimo że wewnętrznie ci to nie pasuje, bo są mądrzy ludzie, wspaniałe CV, elokwencja, a potem myślisz, że chyba zatraciliśmy coś na rzecz tego czegoś. Łatwo przegiąć w drugą stronę. Nie trzeba się cofać za dużo, wystarczy jeden krok: zrobiłeś dziesięć kroków, chcesz zrobić jedenasty? Może na dziewiątym się zatrzyma i tam jest już naprawdę wystarczająco profesjonalnie.

Rafał: Wystarczająco profesjonalnie, podoba mi się. Czujesz dyskomfort, bo to nie twoja kultura, nie twój vibe. Dlatego korporacje są wolne, nudne i wszystkie pisma wysyłają do 20.

Michał: Poleciłbym teraz lekturę książki „Rework” Jasona Frieda, założyciela Basecampa. Oni powiedzieli, że nie muszą być więksi, wystarczy im mały zespół, i to była świadoma decyzja. Gdy rośnie headcount, pojawiają się problemy: potrzebujesz osób w HR, polityki urlopowej, spisanych długich dokumentów, żeby każdy wiedział, jak działać. Dawniej to nie było potrzebne.

Rafał: Miałem okres, gdy zatrudnialiśmy dużo ludzi i nie mieliśmy wszystkiego spisanego, każdy na Slacku oznaczał chorobę inaczej, autoodpowiedzi o urlopie nie miały szablonu. Takie rzeczy są potrzebne, ale to nie jest fun. Podziwiam ludzi, którzy lubią operacje.

Michał: Wielkie brawa dla Kazika, który to wziął na siebie. Dlatego warto mieć wokół siebie ludzi we founding teamie. Wiadomo, mówiły jaskółki, że niedobre spółki, ale zależy z kim.

Rafał: Basecamp mówi: max 80 osób, proste operacje, nielimitowane urlopy, i nie zrobimy wam fioletowego Basecampa, nawet jak zapłacicie dwa razy więcej. W naszej ultrakapitalistycznej kulturze, w Stanach też, gdzie ogrodnik już myśli, jak skalować biznes, to rzadkie. Jason Fried napisał też książkę „It Doesn't Have to Be Crazy at Work”, z której mam plakat w domowym biurze. Żyjemy w kulturze ciągłego pędu, w technologii szczególnie, bo wszędzie jest kolejny shiny object.

Czym jest multimodalność i jaką przyszłość ma Surfer?

Rafał: Jak widzisz przyszłość Surfera w dłuższej perspektywie? Macie cel, czym chcecie się stać?

Michał: Zaczynało się od SEO geek: liczby, korelacje, matematycznie wyliczone podpowiedzi. Potem doszedł SEO content, praca ze słowami, analizy semantyki. Teraz SEO content ewoluuje: z jednej strony topical authority, planowanie treści, z drugiej redystrybucja treści. Masz wiedzę, na przykład jak nagrywać podcast, i możesz ją sprzedać w Google jako blog post, na YouTube jako tutorial, jako podcast, social media, newsletter, kurs. Wydaje mi się, że Surfer może z SEO contentu zamienić się bardziej w content. To trochę niepewny bet, ale będzie dalej umożliwiał pozyskiwanie ruchu z Google, a mamy potężne AI i zespół R&D, w tym ścisłą kooperację z jedną z wrocławskich firm, w którą udało nam się na wczesnym etapie zainwestować. Ludzie boją się też Google'a coraz bardziej.

Rafał: Chodzi ci o multimodalność, repurposing?

Michał: Przetwarzanie treści na nowe formaty, można to powiedzieć jako recykling treści. To, co mam teraz w R&D, jest głową małe, muszę ci to pokazać.

Rafał: Moim zdaniem to świetny pomysł, bo Google świadomie ucina ruch organiczny i to się dzieje systematycznie. Młodsi ludzie konsumują treści inaczej. Mogę napisać z pomocą Surfera blog posty, ale czy na tym dziś zarobię? Mogę z tego zrobić audio, automatyczny podcast, wideo, infografiki przez AI. Pierwsze narzędzie, które będzie to robiło dobrze, tak jak Surfer robi dobrze pisany content, będzie warte miliardy. Setki milionów, jak nie miliardy dolarów z branży SEO, które szły do Google, wyjdą z Google, bo na siebie nie będą zarabiać, i będzie to przyspieszać wraz z AI Overviews i kradzieżą ruchu.

Michał: To będzie trwało. Seznam w Czechach ma dalej około 50 procent udziału, bo ludzie, którzy byli tam młodzi, dalej tam trwają.

Rafał: Ostatnio sprawdzałem, Seznam nie miał już nawet 11 procent.

Michał: To poleciało. Ale 11 procent to i tak dużo w porównaniu z globalnymi statystykami, gdzie masz Google, a potem długo nic, ułamki.

Michał: Zrozumiałeś dobrze i nie myślę o niczym innym, tylko żeby ci to pokazać, bo to robi dobrze. Wziąłem stary transkrypt Roberta Makłowicza i mogę z niego zrobić wszystko: może być ekspertem od hodowli truskawek, czytanym jego głosem. ElevenLabs weźmie próbkę głosu i sprawi, że Makłowicz wyrecytuje rymowankę, ale jest jeszcze dziura: co Robert powie, jakich słów użyje, żeby przekazać ekspresję. To, co mamy teraz na warsztacie, to napisanie tego tekstu, który ElevenLabs przeczyta.

Dlaczego mało polskich firm odnosi globalny sukces?

Rafał: Dlaczego tak niewiele firm z Polski osiąga globalny sukces? Są oczywistości: kapitał, kapitał ludzki, zbyt duży rynek wewnętrzny.

Michał: Chyba cię rozczaruję, bo ja dalej siedzę na networkingach seowych. Ale trochę wiem: bariera językowa. Znam mnóstwo mądrych ludzi, którzy się boją albo wstydzą. Spójrz na polską branżę SEO: nasi specjaliści są najlepsi na świecie, to koty. Czemu nie robią dla amerykańskich klientów po 4 tysiące dla arborysty? Do tego trzeba mieć odwagę i umiejętności komunikacji.

Rafał: Rozwinąłbym to: to kwestie kulturowe. Często nie umiemy zrozumieć kultury, do której chcemy sprzedać, i próbujemy skalować jak u nas. Komunikacja do polskiego klienta jest inna niż do amerykańskiego, a jeszcze inna do Australijczyka. Drugi problem to kapitał: nie każdy biznes da się zrobić bez zewnętrznego kapitału.

Michał: Mam wrażenie, że w Stanach się odkręci kurek z pieniędzmi.

Rafał: Rozmawiam z ludźmi, którzy prowadzą software house'y: wszyscy czekają, żeby poluzowano politykę w Stanach, bo nie ma kapitału na nowe projekty.

Michał: Widzę to u siebie: w Surferze jest wymiana klientów i widać powody rezygnacji. Startupy nie mają kasy na rozwój, a co się ucina najpierw? Marketing.

Rafał: Podcinanie gałęzi, na której się siedzi. Flippa, gdzie kupuje się i sprzedaje strony, jak ostatnio sprawdzałem, praktycznie zamarła, bo nie ma zewnętrznego finansowania. Poważny biznes internetowy kupuje się za pół miliona do miliona dolarów i tych pieniędzy na rynku nie ma.

Michał: Dużo pieniędzy poszło też w kryptowaluty.

Zakończenie rozmowy i odcinka

Rafał: Michale, niesamowicie ci dziękuję za czas. Surfer jest świetnym narzędziem, stworzonym przez niesamowitych ludzi. Każdego zachęcam, żeby spróbował, jak to działa na jego stronie i na jego treści. Mam nadzieję, że spotkamy się za rok i zobaczymy, jak poszło z multimodalnością.

Michał: My się spotkamy za 15 minut, jak ci to pokażę.

Rafał: Dobra, super. Jeszcze raz dzięki, do usłyszenia.

Posłuchaj i obejrzyj

Ta sama rozmowa w Twojej ulubionej aplikacji.

Pełny, zredagowany transkrypt jako plik Markdown, z opisem gościa i cytatami.

Wróć do góry

Powiązane z tym odcinkiem

Rozwój międzynarodowy

Wchodzisz na nowy rynek?

NON.agency to międzynarodowa firma SEO z AI w środku: każdy rynek dostaje własne treści, linki i kontrole zamiast tłumaczenia. Napisz, jakie rynki rozważasz.

Brakuje ci widoczności w Google i AI?Napisz do mnie.

Napisz do mnie