Przejdź do treści

Ai, Influencerzy i przyszłość mediów z Krzyśkiem Aleksandrowiczem

Krzysztof Aleksandrowicz, odpowiedzialny za produkcję wideo i zdjęć w korporacji, mówi, że marka osobista jest łatwiejsza niż konto firmy i że nie boi się AI.

Opublikowano

  • ProwadzącyRafał MoszkowcówCEO i współzałożyciel NON.agency
  • Zdjęcie: Krzysztof Aleksandrowicz
    GośćKrzysztof AleksandrowiczGlobal Senior Manager, produkcja wideo i fotografii marketingowej

Kim jest Krzysztof Aleksandrowicz?

Kim jest
Krzysztof Aleksandrowicz, Global Senior Manager w dużej międzynarodowej korporacji z siedzibą w centrum Londynu. Zaczynał w niej jako pierwsza osoba w dziale kreatywnym, a po sześciu latach odpowiada za produkcję filmów i fotografii marketingowej. Wcześniej prowadził w Wielkiej Brytanii własną agencję multimedialną.
Czym się zajmuje
Odpowiada za pre-produkcję, produkcję i postprodukcję materiałów dla kampanii, premier produktów i wydarzeń, tworzonych dla rynków europejskich w ponad 14 językach. Pracuje w zespole, w którym tylko około 10 procent osób pochodzi z Wielkiej Brytanii.
O czym rozmawiamy
O AI w produkcji wideo i klonowaniu głosu, adaptacji reklam do różnych kultur, drodze od własnej agencji do korporacji, networkingu opartym na słuchaniu, długich i krótkich treściach, markach osobistych i treściach tworzonych przez użytkowników, wiarygodności treści w erze AI oraz o tym, czy AI zabierze pracę.
Gdzie go szukać
LinkedIn (Krzysztof Aleksandrowicz).

Najlepsze cytaty

  • „Wszystko odwróciło się wtedy, kiedy zamiast mówić, zadawałem pytania.”
    Przejdź do fragmentu
  • „Jak się uczysz, to się rozwijasz, a jak się rozwijasz, to się nie starzejesz.”
  • „Zbudowanie w social mediach marki osobistej jest dużo łatwiejsze niż zbudowanie konta dużej marki, które działa.”
  • „Czy ktoś go użyje do tego, żeby kontrolować świat, czy po to, żeby edukacja była za darmo?”

Polecane materiały i źródła

Powiązane rozmowy

Transkrypt

Prowadzący: Rafał Moszkowców. Gość: Krzysztof Aleksandrowicz.

Wstęp

Rafał: Cześć, witajcie. Dzisiejszym gościem jest Krzysztof Aleksandrowicz, Global Senior Manager w dużej korporacji. Człowiek, którego kariera i doświadczenia zawodowe robią wrażenie. Krzysiek na co dzień współpracuje z ludźmi z całego świata, działając w międzynarodowej organizacji, a na swoim koncie ma także kilka własnych projektów w Wielkiej Brytanii, zarówno tych, które z sukcesem rozwijał, jak i tych, które z sukcesem musiał zakończyć. Rozmawiamy dzisiaj, uwaga, na Bali, miejscu, które bardziej kojarzy się z wakacyjnym luzem niż z biznesem, ale postaramy się pogadać o jednym i drugim. Krzysiek, witam cię serdecznie. Miło się spotkać po latach.

Krzysztof: Witam, Rafale. Cześć. A jakie niezłe intro, aż mi się spodobało. Poproszę później wysłać mi to na maila.

Rafał: AI to pisało.

Krzysztof: Jak myślałem. ChatGPT, napisz mi. Ja już widzę tego prompta.

Rafał: Nie, żartuję, pisałem to rano. Zastanawiam się, czym zajmuje się Global Senior Manager i dlaczego każde słowo w tym tytule jest pisane dużą literą.

Czym zajmuje się Global Senior Manager?

Krzysztof: Dobre pytanie, nie wiem, ale tak jest na moich dokumentach. Dochodziłem do tej pozycji w korporacji przez 6 lat. Zaczynałem jako osoba kreatywna, byłem pierwszą osobą zatrudnioną w dziale kreatywnym. Pamiętam, że drugiego dnia pracy dostałem brief napisany na żółtej karteczce, przyklejonej do mojego monitora. To był mój brief. Po sześciu latach, wprowadzając nowe procesy do tego działu, doszedłem do miejsca, w którym odpowiadam za produkcję filmów i fotografii na potrzeby marketingowe firmy. Czy to kampanie, premiery nowych produktów, czy eventy, małe lub duże, jestem w to wmieszany: odpowiadam za pre-produkcję, produkcję filmową i postprodukcję. Oprócz kontroli procesu określam też, jak to ma wyglądać pod względem trendów, designu, formy, długości, gdzie będzie puszczane, i dostosowuję media do tego, gdzie i jak je będziemy produkować.

Rafał: Robicie to tylko po angielsku, czy w innych językach?

Krzysztof: Firma jest obecna w USA i Kanadzie, ale też w całej Europie. Każdy materiał jest robiony na całą Europę, w ponad 14 językach.

Czy klonowanie głosu przez AI zastąpi lektorów?

Rafał: I robicie to za pomocą AI?

Krzysztof: Nie. Dostałem co prawda propozycję przy ostatniej produkcji filmu rekrutacyjnego i podejrzewam, że do tego zmierzamy. Ale na dziś, jeśli produkujemy film ze ścieżką głosową, pierwsze wideo powstaje zazwyczaj po angielsku, czasami używamy ludzi z firmy, którzy mówią do mikrofonu albo są widoczni na ekranie, a czasami lektorów. Mamy sprawdzonych lektorów, każdy region ma wybranego, lektor czyta, a my dostosowujemy to w postprodukcji. Ostatnio produkowałem bogate w treść wideo rekrutacyjne, trwające około czterech minut. Przełożenie czterech minut voiceoveru na 14 języków to koszty, więc firma wspierająca produkcję zaproponowała: możemy zrobić to w AI, wziąć głos waszego VP, sklonować go, zmodyfikować i nagle ten VP będzie mówił 14 językami. Na tamten czas pomyślałem, że to świetny pomysł, bo ludzie znają jego głos po angielsku i budowałaby się więź z osobą, którą widzą. Jednak firmy chciały pobierać takie same pieniądze jak za lektorów. Zastanowiłem się etycznie, czy wolę zainwestować w ludzi, czy w technologię AI i zapłacić za ten sam outcome, znając też to, że głos z AI bywa trochę łamany, niedoskonały. Postawiłem na lektorów i wolę zapłacić ludziom.

Rafał: Skoro zapłaciłbyś tyle samo, to dobra decyzja. Jest aplikacja HeyGen, której używałem, w której własne wideo można przerobić na praktycznie każdy język.

Krzysztof: Widziałem, że rozwiązania nie radzą sobie, gdy języki mają inne korzenie. Jeśli tłumaczyliśmy z polskiego na czeski czy z angielskiego na niemiecki, to dawało radę. Ale jeśli przechodziliśmy z języka romańskiego, na przykład włoskiego, na angielski, to akcent się sypał. Czuć było AI.

Rafał: Ja swój angielski tłumaczyłem na mandaryński i to rewelacja, choć nie znam mandaryńskiego. Jest polska spółka ElevenLabs, unicorn, zajmująca się voice cloningiem, genialna. Dla naszej firmy nagrywałem powitanie dla klienta dzwoniącego na numer telefonu w kilku językach, a po hiszpańsku i szwedzku sobie słabo radzę, więc ElevenLabs rozwiązał mi to, mogłem sklonować swój głos.

Krzysztof: Co innego, kiedy produkujesz wideo marketingowe, które ma wywoływać emocje. Lektorzy swoim akcentem, intonacją i wagą, jaką kładą na elementy tekstu, umieją używać głosu jako narzędzia. Narzędzia AI tego jeszcze nie mają.

Rafał: Zgadzam się. Widziałem na YouTubie playlistę reklam Temu, można płakać ze śmiechu w różnych językach, po polsku też. To marketingowa błazenada. Ale profesjonalne narzędzia są już nasycone głosem: jeśli chcesz profesjonalnie sklonować głos w ElevenLabs, siedzisz trzy godziny przed mikrofonem i czytasz książkę, a narzędzie rozpoznaje twoją intonację i akcentowanie. Nie zapraszam do zabierania komuś roboty. Wszyscy się trochę boimy, bo to rewolucja jak powstanie internetu czy kolej żelazna. Trzeba być na froncie, żeby to rozumieć.

Krzysztof: Absolutnie. Jak pierwszy raz usiadłem do stałego łącza i odpaliłem internet, zrozumiałem, że mogę mieć każdą informację, jaką chcę. Podobnie poczułem się kilkanaście miesięcy temu, gdy pierwszy raz odpaliłem ChatGPT i podyktowałem mu prompta, jakbym mówił do swojego asystenta, i dostałem rzeczową odpowiedź, napisaną lepiej niż ja, w 3 sekundy. Poczułem, że stoimy na początku nowej drogi technologicznej, która zmieni sposób, w jaki podchodzimy do pracy i do czasu pracy.

Rafał: Mój zespół mówi, że coraz lepiej się komunikuję. A ja mam po prostu prompt do Claude'a z firmy Anthropic, który prostuje moje maile. Nawet proste użycie AI usprawnia komunikację.

Jak robić reklamy w 14 językach dla wielu kultur?

Rafał: Przy 14 językach pracujesz z wieloma kulturami. Jak sobie z tym radzisz?

Krzysztof: To niesie wiele wyzwań, także różnorodność ludzi, ich wygląd, kolor skóry, kolor włosów, scenografie: ulica w Wielkiej Brytanii wygląda inaczej niż w Radomiu czy w Brazylii. Pierwsze rozwiązanie: nie wszystkie kampanie idą jednocześnie we wszystkich krajach, więc już w pre-produkcji wiemy, czy kampania rusza tylko na rynku DACH, wtedy używamy innych modeli i innych ujęć niż dla rynku hiszpańsko-włoskiego. Ludzie inaczej odbierają przekaz i oczekują innych rzeczy w reklamie. Jeśli produkt próbuje ci sprzedać ktoś, kto nie jest z twojego kraju, mniej wierzysz w tę reklamę, niż gdy widzisz kogoś podobnego do siebie, mówiącego tym samym językiem, w tym samym mieście, i możesz się z nim uosobić. Pamiętam z dzieciństwa w małej miejscowości przy czeskiej granicy reklamę gumy: kobieta na szpilkach biegnie przez Nowy Jork, łamie jej się obcas, bierze gumę, odrywa obcasy, zakłada płaskie buty, jakiś mężczyzna wychodzący z Porsche pokazuje jej znak OK, ona wjeżdża na 40 piętro i ma świetny dzień. Jako chłopak z bloku otoczonego lasem nie umiałem się z tym utożsamić. Jeździłem Rometem, a najwyższe piętro, na jakie wjechałem, to było piąte piętro bloku postsowieckiego. Produkując reklamy, bierzemy pod uwagę, jak ludzie się wychowują i co ich otacza.

Rafał: To ma sens. A w zespole jest dużo języków i kultur?

Krzysztof: Firma jest w centrum Londynu i byś pomyślał, że będzie tam więcej Brytyjczyków, ale tylko 40 procent ludzi w Londynie to Brytyjczycy, a w moim biurze, gdzie pracuje około 100 osób, może 10 procent. Reszta to Włosi, Hiszpanie, Polacy, Szkoci, Irlandczycy. Multi-kulti otwiera oczy i pomaga przy pracy na inne rynki, bo można bezpośrednio zapytać: czy ten voiceover brzmi dobrze, czy to wygląda jak ulica w Brazylii?

Rafał: Czy to niesie wyzwania w komunikacji?

Krzysztof: Czasami. Bywały zgrzyty, gdzie Włoch ze swoją ekspresją bardzo ekspresywnie tłumaczył, z czym się nie zgadza, a kultury bardziej wycofane, jak skandynawskie, mogły poczuć się urażone. Nie chcę lecieć po stereotypach, to zależy też od tego, jak długo ktoś jest w Wielkiej Brytanii i w korporacji. Są świetne kursy, które nas pomagają określić obszary rozwoju.

Rafał: Jest książka „The Culture Map” Erin Meyer, która pokazuje w badaniach, jak różne są kultury. Stereotypy też wynikają z kultury. Pomogła mi zrozumieć, że ekspresyjne podejście Włocha nie musi być szaleństwem ani żądaniem natychmiastowej akcji, tylko udziałem w dyskusji.

Jak wyglądała kariera Aleksandrowicza przed korporacją?

Rafał: Poznaliśmy się dawno w Wielkiej Brytanii, ponad 10 lat temu.

Krzysztof: W 2012 roku spotkaliśmy się pierwszy raz na PBLinku, na spotkaniu networkingowym.

Rafał: Miałeś firmę, która budowała strony i zajmowała się grafiką, doradzałeś też biznesowo. Co ci wyszło, co nie?

Krzysztof: Wszystko mi wyszło i wszystko traktuję jako naukę, nie byłbym tu, gdzie jestem, bez tych doświadczeń. Prowadziłem agencję reklamową, multimedialną, tworzyliśmy content marketingowy, zdjęcia, fotografię, stąd moje dzisiejsze umiejętności. Czasem przychodziły firmy z produktem i mówiły: Krzysiek, nie mam pojęcia, jak to sprzedawać, i z firmy produkującej foto i wideo stawaliśmy się doradztwem marketingowym. To były firmy brytyjskie, ale też polskie, prowadzone przez Polaków w Wielkiej Brytanii. Współpracowaliśmy z firmami od stron, SEO i kampanii PPC.

Rafał: Jedną lekcję, którą byś wyniósł? Tylko nie mów, że nigdy się nie poddawaj.

Krzysztof: Dwie. Pierwsza: słuchaj. Pozwól ludziom mówić. Mnie osobiście jest trudno słuchać i zadawać pytania, ale to kluczowe. Anegdota z networkingów: na pierwsze wjeżdżałem z kieszenią pełną wizytówek, myśląc, że chodzi o zaprezentowanie się jak najlepiej, mówienie o swoich serwisach. Przez kilka miesięcy to nie przynosiło efektów, wizytówki lądowały w śmietniku albo w praniu. Wszystko odwróciło się wtedy, kiedy zamiast mówić, zadawałem pytania. Zamiast „cześć, jestem Krzysiek, mam to do zaoferowania” pytałem: kim jesteś, po co tu przyszedłeś, czego szukasz. Ludzie zaczęli dzielić się potrzebami i mogłem dopasować produkt. Ludzie doceniają, że są słuchani, każdy ma ego, które rośnie, gdy ktoś zadaje pytania. Po to też chodzimy do psychologów: ktoś nas słucha. Ludzie rozkładali karty i mogłem ocenić, czy chcę z nimi pracować, na jakim etapie biznesu są i czy mogę coś zaoferować. Mój biznes się odwrócił. Druga lekcja: nie przestawaj się uczyć i podejmować wyzwań. Jak się uczysz, to się rozwijasz, a jak się rozwijasz, to się nie starzejesz.

Rafał: Moje doświadczenie jest takie samo. Na początku mówiłem tylko o sobie: rozwiążę wam każdy problem, jak macie pieniądze. Dojrzałość przychodzi z wiekiem i retrospekcją. Dziś networking jest dla mnie top 1 w pozyskiwaniu fajnych firm do współpracy. Jesteśmy kameralną agencją, nie atakujemy każdego klienta, mamy limit 2-3 nowych klientów miesięcznie. Pamiętam twoją spółkę UNICO.

Krzysztof: Prowadziłem ją z Aleksem, który do dziś jest moim przyjacielem. Dużo się nauczyliśmy. Jak na dwóch chłopaków w wynajętym biurze mieliśmy duże marki: jedną z największych firm budowlanych, francuską Bouygues, która robi większość drapaczy chmur w Londynie, i hotele jak InterContinental, dla których robiliśmy fotografię i wideo. Wydawało mi się, że tacy klienci są niedostępni, że trzeba mieć gigantyczną agencję, a tak naprawdę wystarczy pomysł i umiejętność rozmawiania z odpowiednimi ludźmi. Mimo roku, który mamy, wciąż rozmowa z odpowiednimi ludźmi, picie z nimi kawy i rozmowa na równi przynosi najlepsze efekty. Wiem, że twoja agencja zajmuje się SEO i pozyskiwaniem klienta przez internet, to jedna z gałęzi, ale największe projekty wchodzą poprzez dobre relacje.

Dlaczego w biznesie liczą się relacje i autentyczność?

Rafał: Zgadzam się, relacje zaczynają się w różnych miejscach: w wyszukiwarkach, na networkingu, przy lampce wina. W kwietniu byłem na brytyjskim festiwalu SEO w Brighton i Rory Sutherland z Ogilvy powiedział w keynote, że biznes wymaga człowieka: żeby robić biznes, trzeba umieć słuchać i rozumieć drugiego człowieka. Przy masowej automatyzacji i AI, gdy wypychamy człowieka z jego roli, biznes staje się płaski. Biznes oparty na relacjach działa najdłużej i przynosi największe korzyści.

Krzysztof: Absolutnie. Podobno Bill Gates zapytany o sukces firmy, odpowiedział, że zawdzięcza go nie siedzeniem po nocach i pisaniem pierwszego systemu operacyjnego, ale piciem kawy z odpowiednimi ludźmi. Zauważyłem też, że w dobie dopolerowanych treści, automatyzacji, artykułów i wideo pisanych przez boty, jak niedawna świąteczna kampania Coca-Coli zrobiona przez AI, ludzie odwracają się od zbyt wypolerowanych treści i wracają do korzeni: reklam nagranych kamerką czy telefonem, długich, nieobrobionych treści. Sam Sulek w świecie fitnessu ma miliony wyświetleń pod 40-minutowymi filmami z treningów, które wrzuca codziennie. Nie chcą już tylko szybkich treści dopaminowych, choć część ludzi nadal tiktokuje.

Rafał: Nie mam badań, ale mikroseriale w Azji, w Chinach czy Wietnamie, odcinki po 30 sekund do 4 minut na TikToku biją rekordy. Zgadzam się, że jest powrót do autentyczności, ale nie wiem, ilu ludzi do niej wraca. Lubię podcasty i długie treści, nie szukam skracania książki, to dla mnie absurd. Trend raczej jest taki, że szukamy strzału dopaminowego co chwilę przez nieustanne scrollowanie. Widzę po klientach, że ROI z długiego contentu spada: blogi nawet na dużych stronach nie cieszą się powodzeniem, ludzie szukają szybkiej informacji.

Krzysztof: Jako kontrargument: jeśli budujesz biznes i markę, dłuższe treści przyniosą więcej wiernych followersów. Ile obejrzałeś w ciągu ostatnich 4 dni krótkich treści?

Rafał: Nie mam Instagrama ani TikToka. Byłem na TikToku parę miesięcy, wyświetlały mi się dziwne rzeczy. Na YouTubie nie klikam w shorty.

Krzysztof: Jestem ofiarą shortsów, chociaż teraz bardzo limituję. Oglądam je ze względu na pracę, żeby wiedzieć, co trenduje. W krótkich treściach ludzie nie zwracają uwagi na autora, tylko na treść, więc nie budują relacji i marka osobista nie rośnie. Dłuższe treści filtrują ludzi z większym attention span, budują więź, autorytet i łatwiej coś później sprzedać, jeśli ktoś zamierza.

Rafał: Albo wpłacić na Patronite. Ja słucham co tydzień podcastu Dział Zagraniczny, wpłacam, mam poczucie relacji z autorem, bo materiał trwa 30-50 minut i mam szansę zapamiętać, kto to jest. W shortach to by nie działało. Wspieram też portal OKO.press: robią długi content, nie mają reklam, utrzymują się z wpłat. Zrobili wywiady z właścicielami ekologicznych polskich firm, szukałem wtedy nowych rozwiązań i do dziś jestem na subskrypcji u prawie wszystkich, których mi sprzedali, choć nie chcieli mi sprzedawać.

Krzysztof: Jako osoby zamieszane w marketing mamy odporność na proste triki, ale czasami są takie, że ich nie zauważamy.

Rafał: W naszej branży guest posting bywa takim trikiem: naturalny artykuł, niby nie o kliencie, ale w trzech paragrafach o kliencie. Jeśli ktoś w ogóle jeszcze coś czyta w internecie, może pomyśleć, że to naturalne, a to promocyjny content, niezgodny z wytycznymi Google dla webmasterów, ale ignorujemy je.

Krzysztof: Nie ignorujemy, zmieniamy trendy.

Rafał: Teraz na wiele zapytań informacyjnych dostajesz wątek z Reddita albo Quory: user generated content wrócił na topy, po zmianach algorytmicznych zaczętych w grudniu 2022 z Helpful Content Update. Mówię, że to update, w którym nie chodzi o content. Większość wytycznych, które Google nam sprzedaje, nie jest prawdziwa.

Krzysztof: Przynajmniej dają jakieś guidelines. W social mediach nie ma czystego dokumentu prawdy, więc to zawsze educated guess: podobna firma robi taki content, to działa, spróbuję.

Rafał: To samo co 10 lat temu w Google: musimy mieć bloga, bo konkurenci mają.

Czym jest UGC i po co budować markę osobistą?

Krzysztof: W social mediach najczęściej klikane i zapisywane są wciąż treści edukacyjne od solo twórców.

Rafał: Rozmawiałem z Damianem Sałkowskim na evencie Poznajmy się o personal brandingu i o tym, jak dużo gorzej klikają się marki niż osoby, nawet z tych marek. Mam wrażenie, że drogi content bezpośrednio na kontach marek nigdy nie będzie miał pozytywnego ROI.

Krzysztof: Dlatego marki inwestują w UGC, user generated content, i stają na rzęsach, żeby twórcy niezależni lub zależni od ich pieniędzy tworzyli materiały o ich produktach. Marki nie mają czegoś bardzo wartościowego, co mają indywidualni twórcy: swojej twarzy. Zbudowanie w social mediach marki osobistej jest dużo łatwiejsze niż zbudowanie konta dużej marki, które działa. Duże marki mają miliony followersów, ale tego nie spieniężają. Marka osobista opiera się na trzech filarach: autorytet, dzielenie się treścią edukacyjną i relatability, czyli powiązanie z osobą, która ogląda. Łatwiej zbudować więź i coś sprzedać. Jak się możesz uosobić z długopisem Parker?

Rafał: To musi być inwestycja czasu, wiedzy i pieniędzy.

Krzysztof: Wymaga to czasu i wiedzy. Jeśli jesteś trenerem, nauczycielką jogi, psychologiem i chcesz użyć kanału do dzielenia się wiedzą i znajdowania klientów, musisz zainwestować czas, ale jako specjalista masz już dużą część roboty wykonaną, bo masz wiedzę. Telefon to piękne narzędzie: odpalasz i zaczynasz mówić, i prędzej czy później zgromadzisz ludzi, którzy potrzebują twojej wiedzy.

Rafał: Czy nie widzę wszędzie problemów? Taka moc wpływu jest dostępna dla każdego, a patrząc na wpływowych ludzi w niszach, szczególnie w polityce, nie zawsze to dobry wpływ.

Krzysztof: Absolutnie. Taka moc niesie dużą odpowiedzialność. W internecie jest dużo bzdur, na przykład dietetyk, który mówi, że najlepszym sposobem odchudzania jest głodówka. Ale coraz częściej takie osoby są weryfikowane przez użytkowników. Reddit jest świetnym przykładem: jeśli pojawia się fake news, prędzej czy później pojawi się specjalista, który to zweryfikuje.

Czy można ufać treściom UGC i influencerom AI?

Rafał: Są agencje UGC, które agregują setki tysięcy osób, które nie są influencerami lub nie wiedzą, że są, i możesz wykupić taką kampanię, pokazać produkt milionom ludzi w bardzo autentyczny sposób. Mam z tym poczucie uneasy: wydaje się legitne, ktoś pokazuje produkt w dobrym kontekście, ale jest częścią kampanii.

Krzysztof: Na Bali jestem od 6 miesięcy i poznałem wiele osób, które są UGC influencerami. Mają kilka kont: jedno pokazuje wnętrza, drugie jedzenie, trzecie podróże i lifestyle, i w zależności od firmy używają odpowiedniego konta. Jeśli jesteś dobrym twórcą, przekaz jest tak sprytnie zrobiony, że nie powiedziałbyś, że to reklama. Trudność to znaleźć twórców, których profile nie ciekną reklamą. Tworzyć treści prawdziwe albo wyglądające na prawdziwe nie jest łatwe.

Rafał: Przeraża mnie, że nie wiesz, co jest prawdą, jak u Orwella. Platformy muszą oznaczać lokowanie produktu, nie we wszystkich krajach. W Polsce jest urząd, UOKiK, który tego pilnuje: jeśli ktoś ma gratyfikację, musi to oznaczyć. W UK nie ma czegoś takiego.

Krzysztof: W Polsce tak, w UK nie.

Rafał: Mamy już fałszywych influencerów, którzy nie istnieją, a nagrywają, tworzą, monetyzują. Czy oglądałeś Black Mirror? Był odcinek o fikcyjnej piosenkarce, która była hologramem stworzonym przez algorytm.

Krzysztof: W Azji jest artystka K-popowa, która nie istnieje, jej koncerty bazują na hologramach.

Rafał: Był też odcinek z implantem w oku, który zapisywał wszystko, co widzisz. Dziś za kilka dolarów na Alibabie można kupić okulary, które to mają.

Krzysztof: Meta wypuściła okulary, które rejestrują i wyświetlają obrazy. Wyglądają jak zwykłe okulary. W połączeniu z AI może to zrewolucjonizować konsumpcję i produkcję treści. Podejrzewam, że pojawią się treści, które nie będą nas tak absorbować, żeby odciągać od prowadzenia auta.

Rafał: To dystopijna rzeczywistość. W Bangkoku stopień hipnozy ludzi telefonami wyglądał dla mnie dziwnie, czułem się jedynym, który obraca głowę. Może mówię to z perspektywy człowieka, który uwielbia zapach książki i stare filmy Zanussiego z projektora.

Krzysztof: Staram się to zrozumieć i zaakceptować, bo nie chcę być boomerem. Babcia mówiła mi: nie siedź przed telewizorem, bo zepsujesz oczy, mama: nie siedź tak długo przed komputerem, bo komputer jeść ci nie da. Obie się myliły: oczy mi się popsuły, a komputer jest dziś moim głównym narzędziem pracy i daje mi jeść. Gdybyśmy odpychali ewolucję, to dalej jeździlibyśmy na koniach. To kolejny krok ewolucji w tym, jak, jak szybko i w jakich ilościach konsumujemy treść. Nasze mózgi dostosują się, nie wiem po ilu milionach lat.

Rafał: Na razie nie są gotowe, koszty będą duże.

Krzysztof: Są statystyki, że z roku na rok tempo informacji bardzo wpływa na zdrowie psychiczne. Dlatego zostań psychologiem albo otwórz platformę, która się tym zajmuje. Psycholog AI.

Rafał: Już jest coś takiego. Znajomy używa custom GPT, do którego wrzuca nagrania i notatki z sesji z psychoterapeutą i odbija pomysły. To jedno z lepszych zastosowań.

Czy AI to kradzież własności intelektualnej i danych?

Krzysztof: Mieszkam w wilii z osobą, która zajmuje się automatyzacjami dla firm, i ChatGPT jest jej najlepszym przyjacielem. Piątka zaraz wyjdzie, z dużo większymi możliwościami niż czwórka. Szokuje, co ludzie robią, ładując informacje, i ile już jest dostępnych chatbotów: od biologów, matematyków, pisarzy.

Rafał: Nie postrzegasz tego jako największej w historii kradzieży własności intelektualnej? OpenAI i inne firmy pobierają informacje, my wszyscy karmimy je materiałami. Firma włożyła świetną technologię, ale bez wiedzy ludzi, którzy ją wyprodukowali, nie byłoby tak dobrze.

Krzysztof: Zgadzam się. Pytanie, jak mocno wierzymy w teorie spiskowe albo w to, jak są konstruowane Terms and Conditions: do kogo należą dane, gdzie są przechowywane i czy zgadzamy się, żeby je dalej dzielili.

Rafał: Mało kto to czyta. Książka „Mindfuck” Christophera Wyliego o Cambridge Analytica opisuje, jak dane z Facebooka posłużyły do profilowania wyborców i dopasowania przekazu kampanii.

Krzysztof: Z tego, co rozumiem, firma zarządzająca kampanią prezydencką Trumpa zaciągnęła z Facebooka informacje o tym, co obchodzi ludzi w różnych częściach Ameryki, i dostosowała przekaz: w Teksasie mówiono o rolnikach, w Nowym Jorku o niskich podatkach dla korporacji. Wracając do twojego pytania: tak, jesteśmy świadkami tego, jak karmimy AI informacjami, a one służą doskonaleniu silnika i budowie kolejnej wersji. To tak samo jak debatować, po co stworzono nóż: do zabijania czy do krojenia chleba. Czy ktoś go użyje do tego, żeby kontrolować świat, czy po to, żeby edukacja była za darmo?

Rafał: Myślę, że rozwój AI zmieni całe nasze życie i że będą tacy, którzy użyją tych narzędzi do manipulowania innymi, a w partiach politycznych czy korporacjach pokusa, żeby zarabiać więcej, będzie występować. To ryzyko.

Czy sztuczna inteligencja zabierze nam pracę?

Rafał: Nie boisz się, że stracisz robotę?

Krzysztof: Nie, bo staram się być doinformowany i używać tych narzędzi na co dzień. Firmy i ludzie, którzy odpychają tę wiedzę i nie chcą zaakceptować, że to stanie się narzędziem jak kalkulator, mogą się obawiać. Jeszcze 3 lata temu moja partnerka pisała maile dyktowane przez menedżera, dziś już nie trzeba.

Rafał: Przypomniał mi się film „Darkest Hour” o Churchillu dyktującym z cygarem w ustach.

Krzysztof: Dużo prac jest zagrożonych, ale nie wymarciem, tylko modyfikacją. Weźmy fotografię produktową: do dziś, albo jeszcze rok temu, trzeba było studio, oświetlenie za kilka tysięcy, świetny aparat, specjalistę od obróbki, stylistę. Dziś wystarczy zdjęcie telefonem produktu wrzucone do narzędzia AI i dobrze sformułowany prompt: chcę swój telefon w towarzystwie szklanki z wodą, oświetlony światłem z okna. Dostajesz pięć zdjęć na różnych stołach i możesz modyfikować: stół ma być biały, a nie niebieski, niech będą kwiaty zamiast wody. Takie zmiany kiedyś kosztowały czas i pieniądze. Zawód fotografa produktowego zmaleje. Zniknie? Nie wiem, do dziś słuchamy muzyki na winylach. To kwestia dostosowywania się, obserwowania i followowania, żeby nie zostać niekonkurencyjnym. Marki, które przeoczyły zmiany, umarły: Nokia przeoczyła przejście na smartfony, BlackBerry nie chciał się pozbyć klawiatury.

Rafał: Miałem BlackBerry, to był najlepszy telefon, jaki miałem. Ale zostały wyznaczone inne standardy.

Zakończenie rozmowy i odcinka

Rafał: Krzysztofie, bardzo ci dziękuję. Świetnie było się spotkać po tylu latach, porozmawiać, dowiedzieć się, ile rzeczy robisz i że w ogóle nie boisz się AI. Dzięki i do następnego.

Krzysztof: Dzięki wielkie, Rafale, i do usłyszenia.

Posłuchaj i obejrzyj

Ta sama rozmowa w Twojej ulubionej aplikacji.

Pełny, zredagowany transkrypt jako plik Markdown, z opisem gościa i cytatami.

Wróć do góry

Powiązane z tym odcinkiem

Przywództwo i ludzie

Porozmawiajmy o przywództwie i budowaniu marki

O prowadzeniu firmy, przywództwie i markach osobistych opowiadam na scenie i w rozmowach. Jeśli ten odcinek Ci się spodobał, napisz do mnie albo zaproś mnie na wystąpienie.

Brakuje ci widoczności w Google i AI?Napisz do mnie.

Napisz do mnie