Przejdź do treści

Artykuł

Hero mode to defekt, nie zaangażowanie

Hero mode to sytuacja, w której firma działa tylko dlatego, że jedna osoba ciągle ją ratuje. To defekt procesu: OKR i PDCA usuwają potrzebę ratowania.

Opublikowano

Znasz tę osobę. Wiadomość przychodzi o dwudziestej pierwszej, ona naprawia problem, a w poniedziałek ktoś dziękuje jej na spotkaniu.

Wszyscy w sali czytają to jako zaangażowanie. Ja czytam to jako objaw.

Nazywam to hero mode: organizacja, która działa tylko dlatego, że jedna osoba ciągle ją ratuje, a nie dlatego, że ma system. To nie jest dowód mocnego zespołu. To defekt procesu, a test jest prosty. Jeśli to samo ratowanie zdarza się dwa razy, problemem jest proces.

Dowiedziałem się, gdzie firmy w to wpadają, jako COO w The Search Initiative, Search Logistics i SUSO Digital w latach 2019–2022. Druga połowa tego tekstu opisuje, jak przeciwdziałamy temu w NON.agency, mojej firmie. To autopromocja, więc czytaj ją jako przykład, nie neutralną radę.

Dlaczego zespoły wpadają w hero mode

Zespoły wpadają w hero mode, bo trzy rzeczy się kumulują: ratownik jest nagradzany, poprawka nie trafia na papier, a wolumen rośnie szybciej niż procesy.

Najpierw nagroda. Nikt nie dostaje premii za awarię, która się nie wydarzyła, ale każdy pamięta osobę, która została po godzinach, żeby ją naprawić. Organizacja płaci więc za ratowanie i po cichu przestaje płacić za pracę, która by je wyeliminowała.

Potem znika poprawka. Ratunek działa, presja spada, a spisanie rozwiązania wydaje się luksusem. Zadanie wykonane dobrze raz, przez kogoś, kto go nie udokumentuje, to jednorazówka. Hero mode to jednorazówki, powtarzane w kółko.

Wreszcie wolumen. Proces, który działa przy jednej skali, pęka przy następnej, a osoba, która wie, gdzie pęka, jest wzywana za każdym razem. W Search Logistics zamknąłem to w jednym zdaniu, które mam w profilu na LinkedIn (tłumaczenie własne): „zamieniłem ręczne, »jednorazowe« zadania w powtarzalny system”. To zdanie jest całym lekarstwem i zarazem całą pracą.

Ile kosztuje hero mode

Hero mode kosztuje trzy rzeczy: pojedynczy punkt awarii, jakość zależną od tygodnia jednej osoby i brak możliwości, by kogoś w ten model wdrożyć.

Pojedynczy punkt awarii jest oczywisty i mimo to ignorowany. Jeśli cała operacja wymaga, żeby jedna osoba była osiągalna, urlop, choroba albo wypowiedzenie są awarią.

Jakość to koszt mniej widoczny. Kiedy jedna osoba łata wszystko, efekt odzwierciedla jej energię w danym tygodniu. Klient tego nie widzi, ale wahania są.

Najbardziej boli trzeci koszt. Nie wdrożysz nowej osoby w proces, który mieszka w czyjejś głowie. Mój profil na LinkedIn opisuje czas w Search Logistics słowami: „zatrudnianie właściwych ludzi, otwieranie nowych biur i budowanie procesów, które naprawdę działają” (tłumaczenie własne). Kolejność ma znaczenie: to proces sprawia, że dwie pierwsze rzeczy są możliwe.

Nie każde ratowanie jest wadą. Kiedy firma startuje z długiem pięciu tysięcy funtów, jak Neadoo Digital w 2011 roku, założyciele ratują wszystko, bo nie ma nikogo innego. To przetrwanie. Defekt zaczyna się, gdy ten tryb przeżywa swoją potrzebę. Wersję ręczną w dużej skali widziałem w Husky Hamster, agencji outreachowej, którą współzakładałem: ogrom pracy ręcznej i koordynacji ludzi potrzebny do budowania autorytetu w kilku językach skłonił mnie do szukania lepszej drogi.

Jak przeciwdziałamy temu w NON.agency

W NON.agency zastępujemy ratownika cyklem: OKR i PDCA zamiast przeczucia.

Co kwartał jest jeden WIG (wildly important goal), czyli cel, który w razie niewykonania sprawia, że reszta traci znaczenie. Rozbijamy go na cele (Objectives) i key results, czyli mierzalne wyniki kluczowe. Key result to liczba, którą da się sprawdzić, więc mniej się o nim dyskutuje, a więcej weryfikuje. Każdy ma właściciela, wartość docelową i status, a niewykonany jest oznaczany jako niewykonany. Nikt nie ratuje go po cichu w tle.

Druga dźwignia to struktura. Usunąłem warstwę account managementu: klienci pracują bezpośrednio z ludźmi, którzy budują ich strategię. Każdy punkt przekazu między klientem a wykonawcą to miejsce, w którym ktoś musi tłumaczyć, ponaglać i ratować. Mniej przekazów, mniej ratowania.

Pokrewne pytanie to zatrudniać czy budować. To druga połowa tej samej sprawy: nawet szczupły zespół potrzebuje systemu, bo inaczej staje się po prostu mniejszym hero mode. Więcej o firmie znajdziesz na stronie projektu NON.agency.

PDCA w czterech krokach

PDCA to pętla z czterech kroków, a w trzecim większość zespołów oszukuje.

  • Plan. Zapisz key result: liczbę, właściciela i termin.
  • Do (wykonanie). Zrealizuj pracę zgodnie z planem.
  • Check (sprawdzenie). Porównaj to, co się stało, z key result, a nie z wrażeniem.
  • Act (poprawka). Zamknij lukę przed kolejnym cyklem: zmień proces i zapisz zmianę.

Ostatni krok to krok antybohaterski. Ratunek naprawia incydent. Act naprawia proces, który go wywołał. To różnica między zespołem, który gasi pożary, a takim, który z kwartału na kwartał jest cichszy.

Hero mode kontra zespół oparty na systemie

Oba modele różnią się czterema rzeczami, które widać bez konsultanta: kto naprawia niewykonanie, gdzie leży poprawka, co się dzieje, gdy kluczowej osoby nie ma, i jak wdraża się nową osobę.

Hero mode Zespół oparty na systemie
Kto naprawia niewykonanie Ta sama osoba, znowu Właściciel key result, według spisanego procesu
Gdzie żyje poprawka W głowie jednej osoby W procesie, po kroku Act
Gdy kluczowej osoby nie ma Operacja staje Cykl trwa
Wdrożenie nowej osoby Chodzi za bohaterem i chłonie Uczy się spisanego procesu, a potem go ulepsza

Nic w tym nie jest skomplikowane. Potrzeba nawyku: spisać poprawkę i nazwać niewykonanie niewykonaniem.

Podsumowanie

Hero mode to nie oddanie. To proces, którego jeszcze nie zbudowano, i im szybciej rośniesz, tym gorzej to wygląda.

Dla Ciebie praktyczny ruch jest mały. Weź ostatnie ratowanie, które Twój zespół celebrował, i zapytaj, co sprawiłoby, że byłoby niepotrzebne. Potem zapisz to, zanim przyjdzie następne.

Nie wiem natomiast, jak dobrze to się sprawdza, gdy firma urośnie daleko poza obecną skalę. Pracujemy w ten sposób w NON.agency od 2022 roku i nie twierdzę nic ponad to.

Ta sama logika, powtarzalny proces zamiast szczęśliwego trafu, dotyczy bycia wymienionym w odpowiedziach AI. Jeśli chcesz więcej o tym, jak myślę o systemach, zajrzyj do działu operacje i skalowanie, do podcastu Globalne Horyzonty, gdzie prowadzę swój research, oraz na stronę o mnie.

Pytania, które padają najczęściej

Czym jest hero mode w firmie?

Hero mode to sytuacja, w której organizacja działa tylko dlatego, że jedna osoba ciągle ją ratuje, a nie dlatego, że ma system. Z zewnątrz wygląda to na zaangażowanie. Operacyjnie to defekt procesu.

Po czym poznać, że zespół jest w hero mode?

Po tym, że to samo ratowanie zdarza się dwa razy. Jeśli spóźnienie, zerwane przekazanie zadania albo późna poprawka za każdym razem ląduje u tej samej osoby, a rozwiązanie nigdzie nie jest zapisane, winny jest proces.

Czym jest WIG?

WIG (wildly important goal) to jeden cel na kwartał, który w razie niewykonania sprawia, że reszta traci znaczenie. W NON.agency rozbijamy go na cele i key results, które da się sprawdzić.

Jak PDCA zatrzymuje hero mode?

PDCA wraca z każdym niewykonaniem do procesu: planujesz względem key result, wykonujesz, sprawdzasz wynik i poprawiasz lukę przed kolejnym cyklem. Poprawka trafia do systemu zamiast zostać w głowie jednej osoby.

Brakuje ci widoczności w Google i AI?Napisz do mnie.

Napisz do mnie