---
title: "Ekspansja zagraniczna bez filtrów - Tomek Domański o strategii, sukcesach i porażkach WhitePress"
description: "Tomasz Domański, CEO WhitePress, opowiada o ekspansji zagranicznej firmy i tłumaczy, dlaczego na nowych rynkach trzeba działać lokalnie."
podcast: "Globalne Horyzonty"
host: "Rafał Moszkowców"
guest:
  name: "Tomasz Domański"
  role: "CEO Whitepress, psycholog biznesu"
  company: "Whitepress"
topics:
  - "ekspansja zagraniczna"
  - "leadership"
  - "link building"
  - "konferencje SEO"
  - "Whitepress"
duration_min: 73
published_at: 2025-03-12
video_url: "https://www.youtube.com/watch?v=kSaLZdB59kU"
url: "https://moszkowcow.com/pl/podcast/tomasz-domanski-whitepress-ekspansja/"
---

# Ekspansja zagraniczna bez filtrów - Tomek Domański o strategii, sukcesach i porażkach WhitePress

## O gościu

- **Kim jest:** Tomasz Domański, CEO Whitepress, psycholog biznesu i ekspert od marketingu. Przeszedł drogę od handlowca do szefa firmy o międzynarodowym zasięgu. Od 16 lat trenuje amatorską drużynę koszykarską.
- **Czym się zajmuje:** Do Whitepress trafił na stanowisko International Expansion Managera i poprowadził ekspansję firmy na rynki zagraniczne, m.in. do Rumunii, Czech, na Węgry, do Turcji i Brazylii. Whitepress to platforma do link buildingu i publikacji sponsorowanych, która rozwija też digital PR i influencer marketing.
- **O czym rozmawiamy:** O koszykówce i leadershipie, o tym, jak analizować rynki zagraniczne i dlaczego trzeba być lokalnym, o rekrutacji handlowców zamiast seowców, o konferencjach SEO Vibes, o porażkach w Brazylii i Turcji oraz o planach wejścia na rynek amerykański.
- **Gdzie go szukać:** LinkedIn (Tomasz Domański) oraz konferencje SEO Vibes organizowane przez Whitepress.

## Najlepsze cytaty

> „Jeżeli chcesz zrobić coś dobrze, musisz po prostu być lokalny.”

> „Ja chcę rekrutować dobrych handlowców, dobrych biznesmenów.”

> „Ja nawet nigdy nie traktuję tych rzeczy jako porażki, tylko jako pewne doświadczenie, z którego trzeba wyciągnąć wnioski.”

> „Jak widzę utalentowanego człowieka, to nawet mimo że jeszcze nie wiem, gdzie by mi pasował w organizacji, to ja go chcę mieć w tej organizacji.”

## Transkrypt

Prowadzący: Rafał Moszkowców. Gość: Tomasz Domański.

### Wstęp

**Rafał:** Witam Was w kolejnym odcinku Globalnych Horyzontów. Dzisiaj mam przyjemność gościć człowieka, który udowadnia, że psycholog w biznesie to nie tylko ktoś, kto pomaga przetrwać zebrania zarządu bez uszczerbku na zdrowiu psychicznym. Z nami jest Tomek Domański, CEO Whitepress, psycholog biznesu, ekspert marketingu i człowiek, który potrafi znaleźć wspólny język zarówno z algorytmami Google, jak i z najbardziej wymagającymi klientami oraz pracownikami na różnych kontynentach. Tomek przeszedł drogę od handlowca do szefa firmy o międzynarodowym zasięgu, a po godzinach od 16 lat trenuje amatorską drużynę koszykarską. W dzisiejszej rozmowie dowiemy się, jak skutecznie podbijać zagraniczne rynki i czy zasady gry w koszykówkę mają cokolwiek wspólnego z prowadzeniem biznesu. Tomku, witaj w Globalnych Horyzontach.

**Tomasz:** Witam serdecznie wszystkich słuchaczy, dziękuję za zaproszenie. To wielka dla mnie radość i wielki przywilej być tutaj z Wami.

### Koszykówka i lekcje z Michaela Jordana

**Rafał:** Dziękuję ci pięknie. Jak to jest z tą koszykówką? To jest niesamowicie ciekawe, że od 16 lat prowadzisz amatorską drużynę. Zastanawiałem się, kto jest twoim ulubionym zawodnikiem w koszykówce i dlaczego to nie jest LeBron James.

**Tomasz:** Dokładnie tak. Moja historia z koszykówką zaczęła się w zasadzie od trzeciej klasy podstawówki. Jako młody człowiek byłem zajarany piłką nożną, jestem chłopakiem z Sosnowca, więc chodziłem na Zagłębie Sosnowiec, coś tam trenowałem. I przyszedł nagle do szkoły trener koszykówki i mówił: słuchajcie, robimy klasę o profilu koszykarskim, kto chce? Koledzy podnieśli rękę, mówię sobie, no kurde, nie zostanę, też chętnie się załapię na ten projekt. I od tamtej pory, od dziesiątego roku życia, byłem już w klasie o profilu koszykówka i trenowałem dwa razy dziennie: w szkole i wieczorem. Przez kolejne 10 lat przeszedłem całą ścieżkę od młodzika, kadeta, juniora do seniora w koszykówce. Jak zaczęły się studia, trzeba było z tego zrezygnować, ale to zaszczepiło we mnie ducha sportu i miłość do koszykówki. A sam sport, tak uważam do dzisiaj, kształtuje charakter.

Najlepszym koszykarzem wszech czasów jest oczywiście Michael Jordan, tylko i wyłącznie. Tu nie ma dyskusji, jest o kilka długości do przodu. Porównywanie go z LeBronem to pomyłka. Ja go strasznie doceniałem, bo oglądałem wszystkie mecze, w nocy wstawałem, oglądałem finały NBA i zawsze kibicowałem drużynom przeciwko Michaelowi Jordanowi, bo mnie wkurzał, że on bierze wszystko. Byłem zapamiętałym kibicem Utah Jazz i Johna Stocktona, który był takim rozgrywającym, bardziej mi podobnym. Zawsze byłem przeciwko Jordanowi, ale jak były te finały i widziałem, jak Jordan to rozgrywał, jak przejmował mecze, jaki miał instynkt zabójcy i na końcu wygrywał, jaki miał pęd do wygrywania, to wstawałem i mówiłem: skurczybyk jest jednak najlepszy. I biłem mu brawo. Może był skurczybykiem jako człowiek dla swoich współpracowników, bo wyciskał z nich maksimum i wymagał więcej niż przeciętny, nie był takim kumplem klepiącym po plecach, bo strasznie zależało mu na wygrywaniu. Ale to trzeba mu oddać: był i jest najlepszy, od strony psychologicznej, mentalnej, atletycznej i tego, jak umiał zamykać serie. Miał ten killer instinct.

**Rafał:** Był takim nadludzkim. Pamiętam, jak byłem dzieciakiem i oglądałem Chicago Bulls, bo miałem kumpla, który był wkręcony w koszykówkę, a ja w piłkę nożną, i często mnie zmuszał do oglądania. Byłem pod wielkim wrażeniem, ale nie do końca kumałem ten sport, muszę przyznać. Jak ktoś jest skręcony w piłkę nożną, to trochę była taka wojna: ci rzucają do kosza, a my gramy w piłkę. Ale to, co powiedziałeś, mega ważne, bo uprawianie sportu amatorsko czy zawodowo kształtuje charakter, bo uczy przede wszystkim cierpliwości. Nie da się wypracować eksperckości czy mistrzostwa w pięć treningów. To wymaga lat, poświęceń i ciężkiej pracy. Grałem w piłkę przez wiele lat i nauczyło mnie to, że na coś dobrego trzeba poczekać. Grałem zawsze na prawej pomocy i wiedziałem, że to bardzo ciężka rola i nie będę po 10 czy 20 treningach, czy nawet po roku codziennego trenowania superskrzydłowym. W biznesie jest podobnie.

**Tomasz:** Dokładnie. W wielu koszykarskich franczyzach w NBA jest takie powiedzenie: trust the process. Dążenie do doskonałości, zdobycie mistrzostwa to jest pewien proces, który będzie trwał, i nie zrobisz tego w jeden dzień. I tak jak powiedziałeś, w sporcie uczymy się cierpliwości, ale też współpracy z innymi, bo w większości rzeczy, które robimy w życiu, to jest praca zespołowa albo są jakieś elementy ludzkie zaangażowane w ten proces. Nawet Michael Jordan, mimo że był wybitnym koszykarzem, na początku nic wielkiego nie osiągnął poza swoimi statystykami i rekordami strzeleckimi, mistrzostwa nie wygrał. Ktoś musiał mu pomóc zbudować zespół wokół niego. W biznesie jest podobnie: musisz dojść do momentu, w którym mówisz, że sam tego nie udźwigniesz na barkach. Musisz zbudować team ludzi, którzy rozumieją ten wspólny cel, mają go gdzieś na horyzoncie, i działacie jako team. Wtedy macie synergię drużynową. Zadaniem lidera, takiego jak Michael Jordan w sporcie, a w biznesie prezesów czy menedżerów, jest być takim przywódcą, który porwie tych ludzi i przekona, że wspólnie jesteśmy w stanie zrobić coś więcej. Nawet w sportach indywidualnych, taki tenis, Iga Świątek, ona też ma swój team. Większość rzeczy, które robimy, to kwestia zespołowa, i tego ten sport uczy.

### Czy psychologia biznesu wystarczy, by prowadzić ludzi?

**Rafał:** Nie umiem się nie zgodzić, ale powiem szczerze, że dla mnie leadership to najtrudniejsza część biznesu.

**Tomasz:** To jest prawda. Na ostatniej rundzie rekrutacji do Whitepress pani z funduszu zapytała: co ci się wydaje, co będzie największym wyzwaniem? Powiedziałem bez zastanowienia: ludzie. Bo ludzie albo nas poniosą, albo nas nie poniosą. I będąc psychologiem, wiem, że to jest to, nad czym masz najmniejszą kontrolę, bo ludzie mają swoją psychikę, swoje potrzeby, jest tyle zmiennych w osobowościach. Każdy człowiek to jest kula potrzeb, ukierunkowanych też na rozwój kariery zawodowej, i patrząc na tych wszystkich ludzi, musisz się zastanowić, jak to połączyć, żeby było zbieżne z celem organizacji, z celem biznesowym. To jest najbardziej skomplikowany element. Mam taką zasadę w biznesie: jak widzę utalentowanego człowieka, to nawet mimo że jeszcze nie wiem, gdzie by mi pasował w organizacji, to ja go chcę mieć w tej organizacji, bo jak jest utalentowany, to zaraz wymyślimy, jak go spożytkować. Zatrudnianie talentów jest ważne.

**Rafał:** Gdzie kończy się psychologia biznesu, a zaczyna się sztuka prowadzenia ludzi? Czasami mam wrażenie, że to nie jest tożsame.

**Tomasz:** Nie, nie jest. Mimo że studiowałem psychologię biznesu, to pomaga ci zdobyć pewną wiedzę, ale na końcu sam musisz się nauczyć ją wykorzystywać. Jest takie powiedzenie, że szewc bez butów chodzi: często sami podlegamy tym prawidłom, których się uczymy, i mimo że je znamy, popełniamy błędy, których powinniśmy popełniać mniej. Z całą pewnością psychologia daje ci insight samego siebie i lepsze rozumienie ludzi, teoretycznie. Podejrzewam, że trochę więcej rozumiem pewnych procesów ludzkich, indywidualnych czy grupowych, które zachodzą w organizacjach, i to pozwala mi lepiej zarządzać ludźmi.

### Jak Tomasz Domański trafił do WhitePress?

**Rafał:** Chciałem wrócić do twoich początków w kontekście szeroko pojętego SEO czy content marketingu. Ludzie w polskim środowisku to najczęściej ludzie od piętnastu lat w tym, jak Paweł Strykowski, który robił SEO, zanim było SEO. A u ciebie chyba tak to nie wyglądało. Jak trafiłeś do Whitepress i jak to się stało, że poszedłeś w tę stronę?

**Tomasz:** Od samego początku mojej kariery zawodowej, nawet już na studiach, wiedziałem, że chcę robić biznes. Kręcą mnie ludzie, kręci mnie biznes i zawsze kręcił mnie marketing, a zwłaszcza digital marketing, bo byłem w czasie, kiedy się rodził: transformacji z tradycyjnego marketingu na digitalowy. To były trzy rzeczy, które mnie fascynowały, dlatego studiowałem psychologię, jednocześnie zarządzanie i marketing, a później digital marketing. SEO gdzieś się przewijało. Pamiętam początki SEO w Polsce od strony klienta, bo byłem zaangażowany w różne biznesy i korzystaliśmy z usług firm, które robiły nam SEO. Sam seowcem nigdy nie byłem, nigdy sam własnymi rączkami tego nie robiłem. Zawsze to było zlecanie na zewnątrz.

Jak trafiłem do Whitepress? Byłem zaangażowany w projekt ekspansji międzynarodowej innego polskiego produktu, ale kultura organizacyjna w mojej poprzedniej firmie nie do końca mi odpowiadała, bo to był taki typowy zamordyzm, gdzie wyciskamy ludzi, ile się da.

**Rafał:** Tak zwana pruska, polska firma.

**Tomasz:** Tak, polska firma i takie myślenie, że nie ma leadershipu, ma być controlling. Masz trzymać ludzi za mordy, a to w ogóle nie jest zgodne z moją osobowością i sposobem, w jaki chcę prowadzić ludzi. Po jakimś czasie tej ekspansji, która dobrze szła, produkt był świetny, doszedłem do wniosku, że się trochę męczę, bo ta kultura nie jest zbieżna z moim podejściem do ludzi. Pomyślałem: zobaczmy, co jest na rynku. I zobaczyłem, że Whitepress szuka, a to ogłoszenie było napisane tak, jakbym chciał, żeby ktoś napisał do mnie. Pomyślałem: oni chyba napisali to do mnie. Zgłosiłem się i jakieś dwie godziny później dostałem telefon z zaproszeniem na rozmowę. Spotkałem się z Pawłem i czasami po trzech zdaniach już wiesz, czy nadajesz na tych samych falach. Paweł powiedział: jesteś w kolejnej rundzie, jesteś w mojej top trójce kandydatów. Zostałem zaproszony do Warszawy, gdzie byli już przedstawiciele funduszy inwestycyjnych, bo Whitepress miał wtedy trzech właścicieli: dwa fundusze plus Paweł i drugi co-founder z udziałami. Mnie maglowali. Jestem człowiekiem dość skromnym, nie lubię być w świetle reflektorów, ale jadąc do funduszy, pomyślałem, że muszę założyć maskę takiego pewniaka: ja wam to dowiozę. Później Paweł mi opowiadał, że po tej rozmowie ludzie z funduszu mówili, że ten gość jest chyba zbyt pewny siebie. Ale na szczęście Paweł dostrzegł to coś we mnie od początku i czuł, że się dogadamy.

Miałem jeszcze rozmowę z ostatnim funduszem, z panią, która była przedstawicielem funduszu i mnie naciskała. Na tym trzecim etapie Paweł podjął decyzję. Zadzwonił do mnie i pierwsze słowa, które padły: cześć Tomek, wygrałeś internety. Bierzemy ciebie.

**Rafał:** W stylu Pawła.

**Tomasz:** Dokładnie. Mówił, że wahali się między dwoma kandydatami, ale on miał głos decydujący i postawił na mnie. Jak go później pytałem, czy warto było, mówił, że zdecydowanie to była dobra decyzja.

**Rafał:** Jakie to było stanowisko?

**Tomasz:** International Expansion Manager, coś w tym stylu. Paweł dał dobre jak na tamte czasy widełki i od razu pokazał, co będę robić. Na to stanowisko zgłosiło się kilkaset osób, więc to była najtrudniejsza rekrutacja, jaką miałem. Cieszę się, że udało mi się pokonać tych kandydatów, bo kulturę organizacyjną tworzy zarząd, CEO i menedżerowie. Od Pawła, od razu jak się z nim spotkałem, czułem ludzi wokół: tu jest fajnie, tu czuję się dobrze. Pani na tej rekrutacji powiedziała: Tomek, jak na ciebie patrzę, masz bardzo podobny rys psychologiczny i podobny vibe jak Paweł, więc chyba będzie się wam świetnie współpracować.

### Jak WhitePress wybierał rynki zagraniczne do ekspansji?

**Rafał:** Wygląda na to, że tak wyszło. Jak rozmawiałem z Pawłem kilka tygodni temu, sukces zagraniczny Whitepress w dużej mierze przypisywał tobie, a nie sobie.

**Tomasz:** Nie chcę przypisywać sobie wszystkich zasług, bo to nie tylko ja. Ale Paweł jak mnie zatrudnił, powiedział: słuchaj Tomek, ja Polskę mam w palcach, my nie wiemy, jak zrobić ekspansję zagraniczną, mamy jakiś produkt przygotowany, żeby wychodził na rynki zagraniczne, weź to zrób. Poza pierwszą dłuższą analizą wielu rynków, bo inwestorzy i my sami musieliśmy się zastanowić, gdzie ruszyć, jakie kolejne kroki zrobić po Polsce, przygotowałem tak jak Paweł opowiadał płachtę z bodaj 20 czynnikami, które wzięliśmy pod uwagę przy ekspansji. Zrobiliśmy tę analizę. Choć teraz mogę powiedzieć, że troszeczkę manipulowaliśmy wynikami, bo patrząc na wielkość rynku, wiemy, że Stany Zjednoczone przykrywają praktycznie wszystkie rynki razem wzięte. Trudność mieliśmy taką, że nigdzie nie ma danych o rynku SEO. To nie jest sprzedaż mleka, którą można gdzieś sprawdzić. SEO działa w takiej szarej przestrzeni biznesowej, nieuchwytnej w różnych raportach. Możemy się dowiedzieć o performance marketingu, ale o SEO praktycznie nikt nie raportuje, więc musieliśmy estymować na bazie tego, jak to wygląda w Polsce: założyliśmy, że rynek w porównaniu do Polski będzie taki albo taki.

Wyszło nam, że w Stanach Zjednoczonych byłoby najlepiej i pewnie jakbyśmy poszli do inwestorów i powiedzieli: lecimy na Stany, to naprawdę by się ucieszyli. Ale nasze założenie było takie, że pierwsze kroki musimy postawić bezpiecznie. Znałem już rynki Europy CEE: Węgry, Czechy, Słowację, Rumunię, Chorwację. Wiedziałem, że tam będzie dobrze. Dochodziła bliskość do naszego rynku, która była jednym z parametrów, i sentyment do Polski, czy ktoś lubi Polaków, czy nie, bo to jest ważne.

### Jak wygląda ekspansja WhitePress w Czechach i Rumunii?

**Tomasz:** Wbrew pozorom moje doświadczenia z rynkiem czeskim nie były pozytywne i do dzisiaj nie są specjalnie pozytywne. W porównaniu do Rumunii, gdzie Rumuni naprawdę patrzą na Polaków: wow, wy jesteście tym. Mówią na nas, że jesteśmy China of Europe, że dużo produkujemy. Większość produktów w sklepach rumuńskich jest polska: Tymbark, soki, cukier. My bardzo dużo eksportujemy, Rumunia to dla nas bardzo dobry rynek. I Rumuni patrzą na nas tak, że zrobiliśmy transformację z socjokomunizmu i skończyło się to w Polsce sukcesem, teraz jesteśmy pokazywani jako przykład, że Polska się świetnie zmieniła, a oni to widzą, bo ta transformacja u nich przebiega później. Polacy to dla nich synonim czegoś dobrego. Natomiast Czechy: pamiętam, jak robiliśmy rekrutację w poprzedniej firmie, a oni: wy z Polski jesteście? My pamiętamy wasze sól drogową sprzedawaną jako jadalną, zatrute kurczaki. Polska im się nie kojarzy z dobrym produktem. Plus zaszłości historyczne. Wydaje mi się, że Czesi bardziej patrzą na Zachód niż na Wschód.

**Rafał:** Podobno to się bardzo zmienia. Ostatnio gdzieś czytałem badania o sentymencie i postrzeganiu Polski i Polaków. W Czechach ustąpiły też kampanie antypolskie, bo czeskie firmy prowadziły taką kampanię, szczególnie w sektorze FMCG, korzystając ze stereotypów. Czesi z mojego doświadczenia zawsze się śmieją z polskiego katolicyzmu i zacofania, ale to bardziej w formie żartu. Ogólnie sentyment względem Polski się zmienia, ale wydaje mi się, że też dlatego, że niemiecka gospodarka nie jest już tak mocna i nie zapewnia Czechom wszystkiego, czego potrzebują, bo Czesi byli głównie oparci o gospodarkę niemiecką jako pierwszy podwykonawca, a teraz dużo się zmienia dzięki temu, że polska gospodarka urosła. A powiedz, jak podeszliście do tego analitycznie? Ile czasu zajęło przygotowanie takiego planu?

**Tomasz:** Mnie zajęło to miesiąc. Zacząłem pracę 3 marca w Whitepress, a 29 marca już musieliśmy spotkać się z funduszami inwestycyjnymi i pokazać im mapę. Przez miesiąc zbierałem dane do analizy. Przeprowadziłem badanie zza biurka i zebrałem dużo danych z różnych źródeł, takich jak Statista, CIA World Factbook, opracowania własne. Od strony psychologicznej jest model Hofstedego, który bada kultury i sentyment jednych kultur do drugich. Używałem Google Trends, Market Findera, organizacji KUKE, która miała analizy rynków zagranicznych. Na końcu patrzyłem na LinkedIn, który dał dużo informacji o tym, ilu jest seowców w danym kraju, ile e-commerce'u. Rozbiliśmy to na czynniki z wagami i z tego powstała ta płachta. Podzieliliśmy to na cztery kategorie: łatwość wejścia na rynek, kultura, konkurencja, wielkość rynku oraz lokalny rynek SEO i e-commerce.

**Rafał:** Łatwość wejścia na rynek pod jakim kątem? Legalizacji, zakładania firmy, zatrudniania?

**Tomasz:** Brałem pod uwagę koszty pracy, sentyment do polskich firm, rekomendacje KUKE, rekomendacje OECD pod kątem prowadzenia biznesu, odległość od Polski, która miała wtedy znaczenie, i nasze własne doświadczenia z różnymi rynkami. Do każdego czynnika przypisaliśmy wagi.

### Jak WhitePress zakłada spółki lokalne i szybko osiąga break even?

**Tomasz:** Trzeba wiedzieć, że wychodzenie na rynki zagraniczne kosztuje kupę kasy. Nasi konkurenci robią to wszystko z Polski albo ze swojego kraju: jest headquarter, tam buduje się team. My zastanawialiśmy się nad dwoma modelami, ale od razu wiedzieliśmy, bo miałem już takie doświadczenie: jeżeli chcesz zrobić coś dobrze, musisz po prostu być lokalny. Mam taką dewizę: go global, but be local. Chcieliśmy od razu otwierać biura w tych krajach i zatrudniać tam ludzi, którzy będą zdobywać rynek. Nie chcieliśmy zdobywać polskimi rękami rynku rumuńskiego ani szukać Rumunów w Polsce, którzy z biura w Polsce otwieraliby nam rynek rumuński. Wiedziałem, że jest mnóstwo problemów finansowo-księgowych, kwestia podatków u źródła, fakturowania zagranicznego. To tworzy wielkie bariery i nie daje bezpieczeństwa. Więc wchodząc na rynek zagraniczny, otwieraliśmy własną spółkę w danym kraju, zatrudnialiśmy ludzi i ta spółka działa jako lokalna względem partnerów, wydawców i klientów. Na końcu rynek nie musiał nawet wiedzieć, że jesteśmy z Polski. To kosztuje czas i pieniądze, ale na szczęście Whitepress był na tyle zasobną firmą i miał takie myślenie, że tak trzeba.

**Rafał:** Mierzyliście rentowność tych firm? Ustalaliście horyzont, że Whitepress Rumunia ma być rentowna po 24 miesiącach?

**Tomasz:** Nie założyliśmy tego z góry. Otwarcie biura i wynagrodzenia to były dla nas niskie koszty. Jak pokazałem inwestorom, za jakie pieniądze jesteśmy w stanie zrobić ekspansję na początku tych rynków, byli zszokowani, że to można zrobić za dość rozsądne pieniądze. Stwierdziliśmy: zróbmy to i zobaczymy, kiedy osiągniemy rentowność. W Rumunii zostałem zatrudniony w marcu, a w kwietniu miałem już zrekrutowanych ludzi. Poszło bardzo szybko, bo miałem własne doświadczenia i wiedziałem, którymi ścieżkami podążać. Od lipca biuro działało i zaczęliśmy pozyskiwać wydawców. Założenie było takie, że pierwszych pięciuset wydawców chcemy mieć w portfolio. Od października zaczęliśmy sprzedawać, a bodaj w kwietniu zrobiliśmy break even w Rumunii. Mówiąc krótko, prawie w niecały rok Rumunia nam się fajnie zamknęła, bo trafiliśmy w dobry moment: nie było tam takich platform, było dużo osób handlujących linkami i publikacjami sponsorowanymi, a my weszliśmy akurat wtedy, kiedy pomyśleli: o kurczę, to fajne narzędzie, które pomoże uregulować rynek. Podobnie jak u Pawła w Polsce, w Rumunii mieliśmy wielu hejterów: nie wierzymy w takie narzędzia, wam się nie uda. A Paweł mówi: w Polsce było dokładnie tak samo, nie przejmuj się, lecimy.

### Jak rekrutować handlowców na rynkach zagranicznych?

**Rafał:** Mindset jest chyba najważniejszy, bo nie wszystko jesteś w stanie od razu policzyć. Zwróciło moją uwagę, że break even przyszedł bardzo szybko, ale też zatrudnienie ludzi. Jak zrobiłeś tak szybkie zatrudnienie? Robiłeś to osobiście, wynajęliście agencję na miejscu?

**Tomasz:** Wszystko osobiście. To jest mój talent: wynajdowanie ludzi. Może background psychologiczny ma tu znaczenie. Uważam, że moje miękkie umiejętności to moje kluczowe umiejętności. Plus był taki, że już działałem na tych rynkach wcześniej: w Rumunii, na Węgrzech, w Czechach, na Słowacji. Miałem w swoim obszarze zweryfikowanych ludzi i ci ludzie poszli za mną z poprzednich firm. Moim największym wyzwaniem było to, że tego rynku de facto nie było. Rynku linków SEO na niektórych rynkach po prostu nie ma. Nie jest tak jak w Polsce, gdzie jest mnóstwo seowców handlujących linkami: wejdź do Whitepress, zrobimy biznes. W wielu miejscach musimy ten rynek dopiero stworzyć. Moim założeniem od razu było, że nie zatrudniam seowców. Mam gdzieś seowców, sorry. Ja chcę rekrutować dobrych handlowców, dobrych biznesmenów. Ludzi, którzy mają fajne miękkie skille, bo oni nie muszą się znać na SEO. My jako Whitepress jesteśmy pośrednikiem, który pozyskuje wydawców, a to jest sprzedawanie pewnej wizji: będziecie z nami zarabiać. A później szukamy agencji i klientów końcowych: to jest fajne narzędzie, które pomoże budować widoczność. Tu sprzedajemy i tu sprzedajemy. Szukałem handlowców z założenia.

**Rafał:** Dobra rada: szukaj ludzi, którzy cię wprowadzą na ten rynek i pozyskają klientów. Często widzę, że firmy z polskiego headquarteru, czasem bardzo duże, próbują robić ekspansję zagraniczną, totalnie nie wchodząc w kwestie kulturowe, nie zatrudniając lokalnie, próbując przenieść kalkę. Nie mam takiego doświadczenia jak ty, ale wiem, że to się nigdy nie udaje, przynajmniej nie widziałem prawdziwego sukcesu w ten sposób zrobionego.

**Tomasz:** Dokładnie. Go global, be local jest dla mnie kluczowe, bo kto zbuduje relacje z wydawcami czy agencjami lepiej niż Rumun z Rumunem? Widziałem, jak nasi konkurenci wysyłali e-maile po angielsku do rumuńskich wydawców i to lądowało w śmietniku, bo nikt nie będzie czytał takiego maila. Nasi handlowcy w Rumunii byli przeszkoleni, żeby brać telefon i dzwonić. Chyba też dlatego Paweł mnie zatrudnił, bo powiedziałem mu: otworzymy wszystkie drzwi, nie będziemy czekać jak w Polsce, bo Whitepress w Polsce urósł trochę inboundowo, contentowo, przez tyle lat nie było działu sprzedaży. Robiliśmy dużo contentu, narzędzie zostało przedstawione w grupach i ludzie zaczęli korzystać, i później word of mouth. Ale przy ekspansji zagranicznej nie mamy czasu na to, żeby robić artykuły i kampanie i czekać, aż się coś za trzy czy pięć lat rozwinie. Musimy, mówiąc brzydko, wydzwonić. Miałem doświadczenie w budowaniu takich call center i znałem ludzi, którzy potrafią rozmawiać z ludźmi przez telefon. Do dzisiaj najbardziej skuteczni są nie ci, co piszą maile, tylko ci, co biorą telefon i w 30 sekund załatwiają temat.

**Rafał:** Większość rynku przestała dzwonić, ludzie się boją, a ci, którzy się nie boją i załatwiają sprawy przez telefon, dogrywają deal, rozwiązują problem z klientem, są najskuteczniejsi. Sam nie jestem wielkim fanem dzwonienia, ale wiem, że jak chcę coś załatwić szybko albo nawiązać relację, to telefon jest najlepszym strzałem. Pisanie maili czy automatycznych follow upów na LinkedInie ma jakąś skuteczność, ale podoba mi się twoje odważne podejście.

### Dlaczego ekspansja zagraniczna wymaga odwagi?

**Tomasz:** Trzeba być odważnym. Jak pojechałem do Anglii w 1999 roku, jeszcze nie byliśmy w Unii Europejskiej, wtedy sobie to zaszczepiłem. Jadę w ciemno. Wszyscy jadą, szkolą język, pracują, zarabiają kasę, wtedy trzeba było to robić na czarno. Pracowałem na budowie przez trzy miesiące. Zobaczyłem, jak to wygląda w Londynie, i pomyślałem: za rok tu przyjeżdżam i będę pracował w hotelarstwie. Załatwiłem sobie referencje, bo tam to standard. Moi znajomi pracowali przez agencje, gdzie płacono czasem pod stołem. A ja wysłałem CV do samych pięciogwiazdkowych hoteli, mimo że nie miałem doświadczenia, i poszedłem na normalną rozmowę, gdzie zatrudniono mnie w super wypasionym hotelu w Londynie, nie mając praktycznie żadnego doświadczenia. Ubrałem garnitur, miałem dobry angielski. Nikt nawet nie zapytał o pozwolenie na pracę. Dopiero po pół roku zapytali, czy mam pozwolenie, a jak już się do mnie przekonali, to sami załatwili mi wizę. Miałem też śmieszną sytuację: musiałem iść do dentysty, nie będąc ubezpieczonym, i miałem zapłacić 70 funtów, co dla człowieka z Polski było kupą kasy. Wypełniłem jakiś formularz dla biednego studenta z Polski i oddali mi te pieniądze. Do ważnych świat należy: czasem trzeba mieć trochę przebojowości i się nie martwić, bo wtedy możemy coś fajnego zbudować. Przy ekspansji zagranicznej Paweł dał mi zupełną wolność: ja ogarniam Polskę, a ty odpalaj, zrób to tak, jak uważasz.

**Rafał:** Mamy bardzo podobne doświadczenia. Ja pierwszy raz pojechałem do Wielkiej Brytanii w 2004 roku na trzy miesiące, szukając pracy, i miałem doświadczenie z agencją, która brała 20 funtów, a wypłacała 3,50, bo potrącała jeszcze za uniform i dojazd. Potem wróciłem i 15 lat byłem w Wielkiej Brytanii.

**Tomasz:** Ja byłem tylko dwa lata, bo brałem urlop dziekański. Pamiętam śmieszną sytuację: przyjechałem wieczorem, ktoś dał mi numer do irlandzkiej firmy budowlanej, która szybko zatrudnia na trzy miesiące. Zadzwoniłem i zderzyłem się z irlandzkim angielskim. Kazali mi być za dwie godziny na „Aaron Street”. Myślałem, że to jakaś żydowska dzielnica. Pojechałem, szukam przy Trafalgar Square, aż zobaczyłem ulicę Orange Street. Dopiero wtedy skapowałem, że ten irlandzki angielski taki jest. Przez pierwsze trzy dni nic nie rozumiałem, potem zacząłem kumać, o co do mnie mówią. Większość moich managerów to byli Irlandczycy, to było sympatyczne doświadczenie. Na budowie zapieprza się 10-12 godzin, a widziałem, jak znajomi pracowali po hotelach przez agencje. Pomyślałem: czemu oni w 3-4-gwiazdkowych, a nie w 5-gwiazdkowych, tam jest lepiej. Napisałem, zaprosili mnie na rozmowę i pracowałem normalną pracę. Udało mi się nawet awansować, a jak wracałem na studia, to złożyłem papiery o zwrot podatku i jeszcze mi go oddali. Jak chcesz, to się da.

### Jak WhitePress buduje rynek konferencjami SEO Vibes?

**Rafał:** Mówiąc o wychodzeniu na zagraniczne rynki: wy już nie wychodzicie, wy już tam jesteście, na wielu rynkach jesteście liderem. I mówiłeś, że kształtujecie rynek, budujecie go. Wyczytałem, że organizujecie około 20 konferencji na całym świecie. Jaki jest cel tych wydarzeń? Jak je mierzycie? Czy to wasze główne narzędzie do budowania rynku?

**Tomasz:** Podejście do link buildingu w Polsce jest bardzo pozytywne. Wszyscy to robią, praktycznie mało kto się do tego dowala, że to black hat. To się robi, dlatego Whitepress rośnie, dlatego nasi konkurenci rosną. Nie jest kwestia, czy to robić, tylko czy kupię w Whitepress, czy gdzie indziej. W niektórych rynkach, na przykład w Czechach, na grupach się o tym nie mówi. To jest tabu. Jest narracja, że to against Google policy. Tam wszystko robi się pod kołderką. Współpracujemy ze wszystkimi największymi graczami na rynku, ale nikt nie chce o tym mówić oficjalnie. Mamy nawet podpisane NDA: nikt nie może wiedzieć, że korzysta, bo wszyscy wiedzą, że to działa, ale nikt nie chce oficjalnie. W Polsce wszyscy o tym mówią. A są rynki, jak Bałkany, gdzie biznes w ogóle nie wie, SEO nie jest mocno rozwinięte.

Polska ma to do siebie, że udało się zbudować community SEO, które jest bardzo chętne do wymiany wiedzy. Ilość konferencji organizowanych w Polsce w porównaniu do innych krajów jest zdumiewająca: co dwa miesiące jakaś konferencja, Festiwal SEO, Semkarka, Semwaw, Kulturalnie o SEO. Wymieniamy się wiedzą bardzo chętnie. W innych krajach, w Rumunii, na Węgrzech, jest przekonanie, że ja mam swoją wiedzę tajemną, to jest moja przewaga konkurencyjna i nie chcę o niej mówić. Dlatego moim zdaniem polskie SEO jest bardzo dobre i zaawansowane. Nie powinniśmy się niczego wstydzić na tle całego świata, jesteśmy jedną z topowych nacji, która robi SEO. W Turcji niektóre rzeczy działają takie, które u nas działały pięć lat temu.

**Rafał:** Google rolluje zmiany najpierw na rynki anglojęzyczne. Teraz masz AI Overviews, których w Polsce jeszcze chyba nie ma, a w Stanach już jest, i SearchGPT: z klientami ze Stanów to numer jeden rozmowy. A w Polsce pytają, co to jest SearchGPT. Nie wynika to z braku wiedzy, tylko z tego, jak Google rolluje zmiany i jak wiele osób korzysta z innych narzędzi.

**Tomasz:** Mimo wszystko, jeśli chodzi o wymianę wiedzy i uczenie się, jesteśmy w topie. Są rynki za granicą, które trzeba edukować i pushować. Wychodząc za granicę, nikt nie słyszał o Whitepress. W Rumunii pojedyncze osoby. I ileż można dzwonić, więc musieliśmy zbudować brand. Wchodząc na dany rynek, bardzo ważne jest dla nas złapanie kontaktu z tak zwanymi SEO influencerami, liderami opinii. Początkowo byli z dystansu: jakaś platforma, czego ode mnie chcą. Zrobiliśmy więc konferencję, bo w tych krajach nie było konferencji. Pierwsza konferencja SEO albo meetup: zaprośmy go jako speakera, niech się pochwali, połechtajmy jego ego. Jak dzwonię i mówię: chcesz być u nas speakerem na fajnym wydarzeniu, chcesz budować swój personal brand z nami, my wydajemy kasę, żeby to zorganizować, to nagle jest zupełnie inna gadka. Stworzyliśmy markę SEO Vibes. Daje nam rozpoznawalność, pozwala budować kontakty ze speakerami. Często się śmieję, że robię te konferencje dla ludzi, którzy przychodzą tylko po to, żeby zbudować relacje z liderami opinii. A po trzecie na takiej konferencji jest pula potencjalnych klientów, która do nas przechodzi. Musieliśmy to zainwestować: od zera finansować i organizować całą konferencję i zbudować team, który się tym zajmuje. Jak policzyliśmy, czasem to bardziej się opłaca niż grzanie performance'em.

Mamy polski flagship, SEO Vibes Summit, który nazwaliśmy tak, żeby był internacjonalny. W zeszłym roku zrobiliśmy internacjonalną konferencję w Dubaju, wcześniej na Cyprze. Oprócz tego mamy mniejsze SEO Vibes on Tour, lokalne, w lokalnym języku: w Grecji, w Stambule, w Helsinkach, nawet w São Paulo. To daje brand recognition i pozwala budować relacje.

**Rafał:** To widać po przychodach, wasze przychody rosną.

**Tomasz:** Fajnie, że rosną, bo patrząc na rynek, nie wszystkim się udało urosnąć. Gdzieniegdzie widzimy spadki. Nam się udaje rosnąć, ale to okupione ciężką pracą i wydajemy na to kasę. Każdy, kto myśli, że ekspansja zagraniczna nie kosztuje, to kosztuje: w pierwszym roku SEO Vibes on Tour wszystko musieliśmy finansować sami. W drugim roku, jak już nas poznali, mieliśmy sponsorów. Pierwsza duża konferencja, dwa lata temu w Budapeszcie, od razu na dużym poziomie: praktycznie na każdej konferencji traciliśmy około 20 tysięcy euro. Cała konferencja kosztowała nas 100 tysięcy euro, a po niej byliśmy 20 tysięcy euro do tyłu. Ale naszym zarobkiem były kontakty i budowanie marki. Mogliśmy sobie na to pozwolić.

**Rafał:** Doceniam tę myśl długofalową. To, co mi imponuje w Whitepress, to że wy planujecie dużo dalej niż pół roku. Inwestujecie w coś przez rok, dwa, żeby w trzecim, czwartym roku dalej zarabiać. Nie chcę mówić, że to unikalne dla Polski, bo to byłaby przesada, ale to jest odświeżające.

**Tomasz:** Mieliśmy to szczęście: trafiłem do firmy, która odnosiła sukces i miała zasoby, Paweł zaufał mi i dał wolną rękę, a po trzecie od razu powiedzieliśmy sobie: chcemy być światowym liderem, nie lokalnym graczem. Chcemy być global.

### Jakie porażki spotkały WhitePress w ekspansji zagranicznej?

**Rafał:** Skoro o sukcesach i drodze, Tomek, grube porażki. Gdzie się potknęliście w tej ekspansji?

**Tomasz:** Ciężko powiedzieć. Dużo rzeczy udało się bardzo dobrze, niektóre średnio, ale i tak dobrze. Brazylia: dopiero teraz robi break even. Musieliśmy czekać dwa i pół roku, aż rynek się rozwinie. Brazylia jest bardzo droga w utrzymaniu firmy: musieliśmy założyć spółkę akcyjną, bo jako firma zagraniczna nie możesz po prostu założyć tam spółki. Musisz mieć lokalnego partnera co najmniej w zarządzie i musisz mu płacić. Plus Brazylia to socjalistyczny kraj, ilość przywilejów, które trzeba zapewnić pracownikom, jest kosztowna. A trzecia sprawa to wyprowadzanie pieniędzy: jak wystawimy fakturę do firmy w Brazylii i pieniądze mają z niej wypłynąć, jest to opodatkowane 35 procent. Chętnie przyjmują kapitał, ale nie chcą go wypuszczać. Rynek jest teoretycznie duży, są agencje, ale jest tam jeden, dwóch influencerów, którzy nadają narrację, że link building to against Google policy, więc ciężko się przebić. Jest dużo handlarzy linkami, którzy sprzedają tanio. Brazylia to dla nas trochę eksperyment, bo w Europie korzystaliśmy z tego, że mamy cross-border transactions: Polska dużo inwestuje w Czechach, na Węgrzech, w Rumunii, więc od początku mieliśmy klientów zagranicznych, którzy tam inwestują. Brazylia jest samotną wyspą, bez popytu wewnętrznego ciężko rozbijać rynek. Pompowaliśmy tam dwa miliony złotych, żeby dotrwać do break even, a teraz będziemy musieli to odrabiać kolejne dwa, trzy lata.

Turcja jest dla nas kolejnym świetnym rynkiem, ale jest tam hiperinflacja, kwestie gospodarczo-polityczne mocno wpływają na biznes. Mamy dużo klientów, biznes rośnie, jeżeli patrzysz po lirach, ale jak przeliczasz na euro, to musimy cały czas podnosić ceny i wynagrodzenia. Zarabiamy tam, ale nie tak, jakbyśmy sobie życzyli.

Zdarzały się też rekrutacje, które nie wyszły. Pamiętam, jak wchodziliśmy na Słowację: zatrudniłem człowieka i zanim zaczął pracę, już go zwolniłem, bo czułem, że nie ma między nami chemii. Ta postawa roszczeniowa od samego początku. Musiałem przesunąć pierwszy trening o dwa dni i ten człowiek się oburzał i miał roszczenia. Pomyślałem, że to nie będzie działać. Nie traktuję takich rzeczy jako porażek, tylko jako doświadczenie, z którego trzeba wyciągnąć wnioski i jechać dalej. Ja nawet nigdy nie traktuję tych rzeczy jako porażki, tylko jako pewne doświadczenie, z którego trzeba wyciągnąć wnioski.

Jeszcze jedna rzecz: zaczęliśmy zatrudniać handlowców z innych branż, dużo inwestowaliśmy w ich naukę, uczyli się rynku SEO i link buildingu, budowali relacje, a później przychodziła zagraniczna konkurencja i podbierała nam tych ludzi. Mieliśmy kilka takich sytuacji: wyszkoleni, znają klientów, to zapłacimy trochę więcej. Jedna duńska firma, dla której przepłacić polskiego pracownika to żaden problem. Jeden, dwóch, trzech pracowników podebranych. Wprowadziliśmy zakaz konkurencji. Mamy z wszystkimi pracownikami umowę o zakazie konkurencji i płacimy, jak odchodzą. Szczerze mówiąc, byłem wtedy bardzo wkurzony, że konkurencja tak działa, bo to jest skrót: my musieliśmy tych ludzi wyedukować, a oni odchodzą z całą wiedzą. To była nauczka.

**Rafał:** Jak firma rośnie, trzeba szukać takich opcji, żeby się zabezpieczać. Nie każdy może być Netflixem: podobno Netflix, jeśli ktoś dostanie lepszą ofertę, dokłada, żeby płacić najwięcej, a z drugiej strony może też powiedzieć, że nie chce już z tobą pracować, jeżeli aż tak bardzo mu nie zależy.

**Tomasz:** Z doświadczenia wiem, że jak ktoś dochodzi do takiego momentu, najczęściej w 90 procentach przypadków, że mentalnie podjął decyzję o odejściu, bo ktoś mu coś oferuje, to człowiek jest trochę stracony. Człowiek rzadko przychodzi z decyzją: wiesz co, zaproponowali mi więcej, ale chciałbym u was zostać. Większość ludzi dogaduje się gdzie indziej i przychodzi już tylko one way.

**Rafał:** Zgadzam się, ale to też kwestia kultury: jest okej pójść gdzie indziej na rozmowę i zmierzyć się z rynkiem. Mieliśmy taką zasadę: idź, zmierz się na rynku. I bardzo często ludzie się mierzyli i okazywało się, że nikt im więcej nie zapłaci.

**Tomasz:** Czasami nie chodzi o finanse, tylko o całość: kulturę pracy, to, co może, czego nie może. Mam słodko-gorzką satysfakcję, że niektórzy pracownicy, którzy odeszli z Whitepress, chociaż w dobrych relacjach, uznali, że jest lepsza oferta, a później wracali i mówili: nie doceniliśmy tego, co mieliśmy w Whitepress, chcielibyśmy pogadać o powrocie.

**Rafał:** To jest wielka nagroda.

**Tomasz:** Tak, tego się trzymamy. Jako Whitepress nie mamy wielkiej szuflady pieniędzy i nie chcemy z każdym konkurować, zwłaszcza że świat się zmienił: możesz siedzieć w Warszawie, w Krakowie, w Bielsku-Białej i pracować dla amerykańskiej czy duńskiej firmy za duńską stawkę. Staramy się być przerośniętym startupem, chociaż to się już nie udaje, jesteśmy już geriatrycznym startupem.

### Szalone pomysły i startupowy klimat w WhitePress

**Rafał:** W startupowym klimacie doceniam odwagę i przestrzeń na popełnianie błędów. Nie doceniam pogardy dla procesów i procedur, myślenia życzeniowego. Ale ta nuta: jeszcze nikt tego nie zrobił, to spróbujmy, jest pierwiastkiem, który fajnie, żeby wam został jak najdłużej. Bo wielkie firmy w tysiącach pracowników rozwijają się i ryzykują dużo mniej, jak nie ma tego pierwiastka szaleństwa.

**Tomasz:** Na przykład pomysł na organizację konferencji był trochę szalony, bo to kupę kasy. Miałem nawet pomysł, w zeszłym roku, żeby zrobić konferencję w Indiach na 10 tysięcy osób, na stadionie, i wjeżdżamy na słoniach, za przeproszeniem. Taki rockstar. Jak powiedziałem to kolegom z Indii, wszyscy się zapalili i do dzisiaj dzwonią, kiedy to robimy. Albo ten Dubaj: w lipcu byliśmy na konferencji w Birmingham i mówię: zróbmy konferencję o AI, takie SEO-owe AI, jakie byłyby najlepsze, innowacyjne miejsca? Dubaj. Kto zrobił konferencję SEO na palmie? Chyba jeszcze nikt. No to zróbmy. I zrobiliśmy. To była the best konferencja ever, mam filmik na YouTubie, do dzisiaj wszyscy do mnie dzwonią.

### Jakie plany ma WhitePress na USA, digital PR i Azję?

**Rafał:** Życzę ci, żeby ta nuta pozytywnego szaleństwa zawsze w tobie była. Na koniec o przyszłości: jakie są dalsze kroki dla Whitepress? Indie, Azja?

**Tomasz:** Macki do Azji już rzucamy, bo fajnie jest, jak klient pomaga ci wychodzić na pewne rynki. Przychodzą do nas klienci, których nigdy byśmy nie dostali, bo zaoferowaliśmy im Litwę albo Chorwację, i pytają o Wietnam, Tajlandię, Singapur. Ale z moich doświadczeń, jeżeli chcemy zarabiać, a inwestorzy chcą, żebyśmy rośli, co roku pytali: jakie rynki dajesz na stół? Praktycznie w każdym kraju Europy postawiliśmy palec: może jakaś Andora nam została, Luksemburg już mamy, nawet Czarnogórę. Mamy całą Europę zaopiekowaną, Brazylię, Turcję i sporo klientów ze Stanów. Tym rynkiem, o którym myśleliśmy od samego początku, nawet po tej analizie, są Stany Zjednoczone, umówmy się. Przez te kilka lat to było takie pakowanie na siłowni, robienie formy, żebyśmy mogli dojechać do Stanów. Teraz jako napompowany gracz stawiamy pierwsze kroki na rynku amerykańskim, bo to jest ziemia obiecana. W metaforze gry komputerowej dochodzimy do ostatniego levelu: przeszliśmy level A i B i teraz idziemy do mistrza gry.

**Rafał:** Mój wniosek ze Stanami jest taki, że wy jesteście tam potrzebni. Świadomość pozyskiwania linków jest tam duża, a jest mnóstwo firm z całego świata, które potrzebują tej usługi na Stany, żeby tam sprzedawać swoje produkty. Ta przestrzeń jest gigantyczna. Są firmy, które od 15 lat sprzedają paczki linków, kota w worku, kompletne dno, kupowałem to i testowałem. Usługa taka jak wasza, z outreachem, digital PR-em i narzędziem do promowania różnych formatów contentu, totalnie tak, choć na pewno będzie to kosztowało mnóstwo energii i pieniędzy.

**Tomasz:** Dokładnie. Rozwijamy platformę, poszerzamy usługi o digital PR, nie chcemy być tylko dostawcą guest postów. Mamy influencer marketing, który świetnie nam się rozwija w Polsce i za granicą. Whitepress to linki i content i to się nie zmieni. Będziemy na tym jechać do końca świata i trzy dni dłużej, albo dopóki to będzie działać. Do końca SEO. Wiadomo, SEO is dead jak co roku, ale mamy też inne revenue streamy, bo klienci coraz częściej oczekują kompleksowej obsługi: nie tylko guest postów, potrzebują contentu, digital PR-u, innych technik pozyskiwania linków. Chciałbym, żebyśmy byli marką numer jeden na świecie, jeżeli chodzi o digital marketing, content marketing, około SEO. Byłem na wielu konferencjach, spotkałem wiele firm i jesteśmy w topce naszej branży. Nasza branża SEO nie jest wielka w porównaniu do e-commerce'ów, giganci to Ahrefsy i Semrushe, ale jak się porównuje do innych, nie mamy się czego wstydzić. Whitepress jest praktycznie rozpoznawany na świecie, gdzie nie pójdę, ktoś o nim słyszał. Patrząc na rewenue i ilość ludzi, których zatrudniamy, jesteśmy wysoko w branży. Martwi mnie, że może jest jakiś sufit niedaleko, ale patrząc na rynek amerykański, myślę, że jeszcze długa droga przed nami do zarabiania.

**Rafał:** Musicie się szybko ruszać, pewnie jeszcze szybciej niż wcześniej, bo im jesteś większy i bardziej rozpoznawalny, tym szybciej zaczynają cię kopiować.

**Tomasz:** Mamy teraz serbskich konkurentów, którzy skopiowali AI-em całą naszą stronę. Ktoś ostatnio robił analizę około 120 takich platform jak nasza i na szczęście wyszliśmy na trzecim miejscu. Analizy są subiektywne, ale cieszy mnie, że ktoś kopiuje nie byle czego, że staliśmy się wyznacznikiem w branży.

**Rafał:** Absolutnie. Poznałem Whitepress gdzieś w 2014 roku i myślałem: e, rzucą to po wszystkim, bo kto to będzie kupował. Mieszkając wtedy w Wielkiej Brytanii, w ogóle nie przychodziło mi do głowy, że można kupować linki w taki sposób i że tak to będzie ewoluowało. Dzisiaj jestem waszym klientem i to całkiem sporym. Ta łatwość, że jesteście w stanie mnie połączyć, potrzebuję Chorwacji i robię Chorwację z wami, mogę zrobić Irlandię, Norwegię, jest niesamowita. Dzięki temu trudno będzie skopiować cały model. Fragmentarycznie można kopiować Whitepress, ale unikalnego modelu rozwoju i nawiązywania relacji z wydawcami nie da się skopiować.

**Tomasz:** Najczęściej to są agregatorzy: jakiś sklep postawiony, system, gdzie zebrano, co wisi po internecie. Albo te firmy nie dowożą, bo masz ilość pośredników, albo cena jest kosmiczna. Posiadanie zespołu dwustuosobowego rozsianego po całym świecie kosztuje, ale dzięki temu teoretycznie mamy najlepsze ceny, bo mamy bezpośrednie relacje z wydawcami i szybko rozwiązujemy problemy bez pośredników. Konkurenci są, jak grzyby po deszczu, i wiem, że musimy być zawsze dwa kroki do przodu, w ekspansji i w innowacyjnym podejściu do sprzedaży naszych produktów. 

**Rafał:** Życzę ci utrzymania tempa i żeby ci się ciągle chciało. Trzymam kciuki, żeby Stany rozwijały się jak najlepiej. Bardzo ci dziękuję za rozmowę i za podzielenie się szczegółami waszej ekspansji, przede wszystkim planami. Myślałem, że będziesz chciał trochę uciekać od tego, jak to dokładnie robiliście, ale byłeś bardzo szczery.

**Tomasz:** Ja też bardzo dziękuję za zaproszenie. Trzeba być szczerym, bo w pewnych rzeczach jesteśmy pięć lat do przodu. Gdyby ktoś chciał to skopiować, miałem już kilka takich rozmów: przychodzą do nas konkurenci i mówią, że mieli taki pomysł, ale może się dogadajmy, bo wy to już macie zrobione, a my nie jesteśmy w stanie kupić tego czasu. Mam nadzieję, że nasze drogi się jeszcze gdzieś spotkają.

**Rafał:** Wszystkiego dobrego, Tomek. Cześć.

Źródło: https://moszkowcow.com/pl/podcast/tomasz-domanski-whitepress-ekspansja/
