---
title: "AI to nie dodatek, to rdzeń. Jak wygląda agencja AI Native? | Robert Niechciał"
description: "Robert Niechciał, CTO agencji Vestigio, opowiada, jak wygląda agencja AI native i dlaczego odpowiedzialność za wyniki pracy AI zawsze ponosi człowiek."
podcast: "Globalne Horyzonty"
host: "Rafał Moszkowców"
guest:
  name: "Robert Niechciał"
  role: "CTO w agencji Vestigio, współtwórca Sensei Academy"
  company: "Vestigio"
topics:
  - "agencja AI native"
  - "SEO"
  - "wdrażanie AI w organizacji"
  - "modele open source"
  - "semantyka"
duration_min: 65
published_at: 2026-06-16
video_url: "https://www.youtube.com/watch?v=J5Df6sOfvBA"
url: "https://moszkowcow.com/pl/podcast/robert-niechcial-ai-native-agency/"
---

# AI to nie dodatek, to rdzeń. Jak wygląda agencja AI Native? | Robert Niechciał

## O gościu

- **Kim jest:** Robert Niechciał, od około 20 lat zawodowo związany z SEO (żartobliwie nazywa siebie dinozaurem SEO), CTO w agencji Vestigio.
- **Czym się zajmuje:** Wdraża sztuczną inteligencję w agencji, a wspólnie z Damianem Sałkowskim prowadzi Sensei Academy, firmę szkoleniową w obszarze AI, która w ciągu półtora roku przeszkoliła 1500 osób w Polsce.
- **O czym rozmawiamy:** O tym, czym jest agencja AI native, jak AI zmienia marżę i wartość agencji, dlaczego ważne jest IP, czy zawsze będzie potrzebny człowiek w procesie, jak przełamywać sceptycyzm w zespole, jakie modele wybierać, czym jest „wydajemisizm” i jak priorytetyzować wdrożenia metodą ICE.
- **Gdzie go szukać:** LinkedIn (Robert Niechciał) oraz konferencje SEO w Polsce.

## Najlepsze cytaty

> „AI native jest dla mnie nie rozszerzeniem naszej operacji o sztuczną inteligencję w formie chatbota, tylko przebudowaniem tego, co my robimy na co dzień w naszych firmach, organizacjach, wokół sztucznej inteligencji.”

> „AI na koniec dnia nie jest odpowiedzialne za nic de facto, tylko odpowiedzialny jest człowiek.”

> „Jeżeli chcecie wdrażać AI w swoją firmę, to przyklejcie się do jednego dostawcy.”

> „Co w świecie sztucznej inteligencji wygra z perspektywy lat, to jest krytyczne myślenie.”

## Transkrypt

Prowadzący: Rafał Moszkowców. Gość: Robert Niechciał.

### Wstęp

**Rafał:** Dzień dobry wszystkim w kolejnym odcinku Globalnych Horyzontów. Dzisiaj jest ze mną Robert Niechciał. Sława polskiego CEO, a w sumie nie tylko polskiego. Cześć Robert, witaj w Globalnych Horyzontach.

**Robert:** Cześć Rafał, to jest niezmierna przyjemność tutaj być i bardzo się cieszę, że napisałeś mi ten komentarz na LinkedInie, bo wywołał on natychmiastową odpowiedź z mojej strony i dwa dni później jesteśmy tutaj, tak więc poprawiliśmy komunikację na pewno.

**Rafał:** Super, zdecydowanie dobrze nam to zaczęło iść. Mógłbyś powiedzieć kilka słów o sobie? Skąd jesteś i skąd przychodzisz?

**Robert:** Tak, jestem Robert. W branży SEO jestem niemalże od zawsze. Nazywam siebie czasami przyśmiewczo dinozaurem SEO, ponieważ zajmuję się SEO profesjonalnie od około 20 lat. Na co dzień głównie skupiam się na agencji Vestigio, gdzie jestem CTO i obecnie z każdej strony dotykam, wdrażam sztuczną inteligencję, ale nie tylko. Z Damianem Sałkowskim prowadzimy też projekt Sensei Academy, firmę edukacyjną w obszarze sztucznej inteligencji, i pochwalę się, że w ciągu ostatniego półtora roku udało nam się przeszkolić 1500 osób w Polsce, więc także tym się zajmujemy.

**Rafał:** Dzięki bardzo. Robisz wiele rzeczy. Ja cię obserwuję i nie będę ukrywał, znamy się już jakąś dłuższą chwilę i spotykaliśmy się przy różnych okazjach, i naprawdę jestem pełen podziwu, bo tych rzeczy jest bardzo wiele. A o Sensei Academy: raz, że szkoliliście mój zespół i to do dzisiaj jest świetnie wspominane, a dwa, słyszę od ludzi obok, że to jedyne takie dobre i sensowne szkolenie AI w Polsce. Myślę, że robicie tam świetną robotę.

**Robert:** Wiesz, Rafał, nas z Damianem, i nie tylko, bo mamy wspaniałą armię mentorów, którzy z nami współpracują, charakteryzuje to, że nie jesteśmy szkoleniowcami per se, tylko piastujemy gdzieś wysokie role w całkiem sporych spółkach i te rzeczy po prostu robimy realnie, dzień w dzień. I chyba to jest ta różnica. Oczywiście czasami rodzi to pewne problemy, bo możemy mieć mniej czasu na zadbanie o materiał edukacyjny czy o feedback, bo odpowiadamy za duże teamy i robimy ogrom wdrożeń i projektów, ale to gwarantuje wartość i jakość materiału, który pokazujemy, bo jest na bieżąco z pierwszej linii frontu.

**Rafał:** To się czuje. Jak ktoś wie trochę, o co chodzi, a potem czyta ten materiał czy pracuje z wami, to widać, że wy wiecie, o co tu chodzi, że to nie jest czyste gadanie. Myślę, że to jedyna sensowna droga w ogóle, żeby robić szkolenia. Chciałem dzisiaj porozmawiać o kilku kwestiach. Zaskoczę wszystkich i ciebie też na pewno: chciałem porozmawiać o sztucznej inteligencji.

**Robert:** O.

**Rafał:** Taka nowość, prawda? Jest tu mnóstwo rzeczy, które mnie nurtują. Przecinamy się na 150 frontach. Jestem ciekawy na serio twojego punktu widzenia. Będę się odnosił do twojej prezentacji z Kulturalnie o SEO, którą pewnie część słuchaczy widziała, słyszała, i która trochę szumu zrobiła w branży, jak to zwykle: Robert wszedł na scenę i narobił szumu. Jest kilka rzeczy, które będę chciał zahaczyć, i później poszlibyśmy może przez kwestie związane trochę z przyszłością naszego biznesu. Jestem po prostu ciekawy, jak ty to widzisz.

**Robert:** Jasne. Ty nazywasz to szumem, ja nazywałem to dynamizatorem językowym, który pozwolił ten szum wywołać, ale myślę, że wiesz, że to było potrzebne.

**Rafał:** Fun fact: ja użyłem tytułu twojej prezentacji u nas wewnątrz, do zespołu. Czyli: co my, kurde, robimy. I wysłałem, że powinni sobie to obejrzeć. To wywołało lawinę: Rafał, przestań, dlaczego w taki sposób? Przesłuchaj najpierw, będziemy później rozmawiać. Dobra.

### Co to znaczy, że agencja jest AI native?

**Rafał:** Chciałbym zacząć od AI Native Agency, czyli agencji opartej, jeżeli ja to w ogóle dobrze rozumiem, o AI. Czy mógłbyś więcej o tym powiedzieć, jak ty to rozumiesz?

**Robert:** Jasne. Musimy sobie wprowadzić kilka perspektyw na prowadzenie agencji. Zacznijmy od klasycznej perspektywy, czyli takiej sprzed kilku lat. Co my robiliśmy w agencji? Mieliśmy przeróżne działy i każdy operował na jakichś deliverables, na sukcesie klienta, na swoim KPI, który miał w danym obszarze. I często, gęsto była to operacja troszeczkę rozmyta. Co mam na myśli? Każdy robił po swojemu, na swoich przeróżnych narzędziach. Jeden wolał na przykład Senuto, inny Ahrefsa, inny jeszcze Semrusha. Ktoś jeszcze używał czegoś innego i finalnie to lądowało w arkuszu kalkulacyjnym, a każdy miał swój osobny arkusz. I w lepszym czy gorszym standardzie produkty były dostarczane klientom.

Co miałem przede wszystkim na myśli, rysując tę operację: było dużo perspektyw, dużo ekspertyzy, każda perspektywa i ekspertyza była troszeczkę inna, i finalnie, w sposób bliżej uporządkowany bądź nie, operacja działała. Jak ja rozumiem AI native w tym przypadku? Rozumiem to tak, że procesy, rzeczy, które się dzieją w organizacjach, są ustandaryzowane wokół sztucznej inteligencji, gdzie sztuczna inteligencja nie jest augmentacją procesu, czyli dodatkiem do procesu, tylko stanowi bezpośredni core procesów, w których pracujemy. Najprostszy use case z agencji SEO to na przykład planowanie contentu. Dróg jest wiele, natomiast AI w przetwarzaniu danych, klasyfikacji danych doskonale może nam pomóc, ale nie w sytuacji, w której jest dodatkiem w formie ChatGPT czy Claude'a i znowu każdy będzie miał swojego, swoją konfigurację i każdy uzyska inny efekt. Chodzi o to, żeby pomogło w sposób ustrukturyzowany, spójny w całej organizacji, z jednej strony zwiększając jakość wypracowanych outputów, ale i prędkość operacji, i standard operacyjny. AI native rozumiem jako absolutne przebudowanie firmy, organizacji, agencji czy działu do takiego stopnia, że wszystko staje się uporządkowane wokół sztucznej inteligencji, która stanowi core procesów, które realizujemy.

Obydwoje piastujemy stanowiska na poziomie C-level, więc warto spojrzeć na myślenie technologiczne, czyli jak technologicznie może nam to pomóc zwiększyć jakość. To jest jedna perspektywa. Ale inną jest perspektywa ludzka, czyli ilość kontekstów, które człowiek musi podjąć, żeby wyprodukować na przykład content brief: analiza fraz kluczowych, potem analiza wyników wyszukiwania, analiza konkurencji i wiele innych okienek, między którymi musi się przełączać. Ja to nazywam alt tab. Alt tab robimy szybko, więc zmieniamy kontekst. Okazuje się, że tych kontekstów w naszych organizacjach może być bardzo dużo, począwszy od kontekstu project managementu, statusów, spotkań z klientami, komunikacji, przez kontekst narzędziowy, czyli Search Console, Google Analytics, Senuto i wiele innych źródeł danych, które przetwarzamy, żeby wyprodukować daną rzecz. I to przestaje być efektywne. AI jest w stanie połączyć te wszystkie konteksty w jeden spójny obraz i pozwolić produkować lepsze rzeczy. Ja w ten sposób myślę o AI native: nie o dodaniu komuś Claude Desktopa na komputer, masz, zainstaluj, to jest twoje konto i jedziesz, tylko o centralizacji operacji wokół sztucznej inteligencji, centralizacji danych i centralizacji całego kontekstu w jednym miejscu. I nagle okazuje się, że operacja staje się płynna, spójna, ustandaryzowana. AI native jest dla mnie nie rozszerzeniem naszej operacji o sztuczną inteligencję w formie chatbota, tylko przebudowaniem tego, co my robimy na co dzień w naszych firmach, organizacjach, wokół sztucznej inteligencji. To jest absolutna przebudowa na każdym poziomie, zarówno technologicznym, jak i operacyjnym, efektywnościowym, świadomościowym. Wszystko się zmienia.

### Jak marża i IP wpływają na wartość agencji?

**Rafał:** Tak. Mi się wydaje, że najprościej, jak ja bym to zrozumiał dla siebie: jeżeli przebudowujemy organizację w proces, który jest powtarzalny, który idzie według określonego schematu, to zawsze zmniejszamy tarcie, zmniejszamy straty, więc wypracowujemy większą marżę. A większa marża jest automatycznym przełożeniem na wartość organizacji i tak dalej. Ja wiem, że my mamy marżę w okolicach 42 procent i myślę, że spokojnie, idąc podobnym torem, będziemy w stanie dojechać do 60 procent, dlatego że te straty mamy już wyliczone, widzimy te tarcia, które mamy przez to, że nie mamy tego centralnego procesu związanego ze sztuczną inteligencją. I to jest taki fajny case, może ktoś będzie słuchał, w kontekście contentu, szczególnie w SEO, GEO, czy jak tam teraz ludzie to nazywają. Ja mówię na to po prostu SEO na sterydach. Udało nam się marżę, którą mieliśmy na ledwo 11 procent na contencie dwa lata temu, doprowadzić do ponad 90 procent.

**Robert:** To jest ogromny sukces po stronie marży. Ja rozpatruję to jeszcze z jednego punktu widzenia. Spójrz na klasyczną agencję, czymkolwiek by się zajmowała: jaka jest jej wartość rynkowa, inwestycyjna, akwizycyjna? Potencjalnie masz EBITDA przemnożoną przez kilkanaście czy kilkadziesiąt miesięcy, no i potencjalnie to, co stanowi twoją wartość w teamie, czyli walor HR-owy, że masz wyjątkowe jednostki. Kolejnym walorem są twoje procesy, które mogą być replikowalne w większych organizacjach. No i ten chwilowy przychód, który masz tu i teraz. Na koniec dnia okazuje się, że agencje są słabo wycenialne na rynku przez inwestorów wszelakich. Natomiast jeżeli to wszystko jest określone jako IP, czyli intellectual property, nagle gra się zmienia. Agencja, która do tej pory mieliła, użyłem takiego słowa na prezentacji, time and material model, w którym siedziało się na krześle i sprzedawało godziny, nagle staje się spółką technologiczną. I tu są mnożniki i wyceny zupełnie inne. Tym też jest de facto AI native: z jednej strony przebudowanie organizacji tak, żeby AI stało się corem procesów, standardy, zwiększenie marżowości, zwiększenie EBITDA, ale jednocześnie budowa wartości intelektualnej, która pracuje na zupełnie innych mnożnikach inwestycyjnych.

**Rafał:** Absolutnie, IP jest kluczowe. Cieszę się, że wszyscy zaczynamy mówić tym samym językiem: że my nie budujemy skomplikowanych umów, z których klientom trudno wyjść przez 19,5 miesiąca, a jak wyjdą, to muszą oddać nam swojego Passata w rozliczeniu, bo tak skonstruowaliśmy umowę. Tylko dajemy faktyczną wartość, intellectual property, z którego klient może korzystać i po prostu nie będzie chciał odejść. A my wiemy, że jak będziemy chcieli sprzedać udział w naszej agencji, to sprzedamy to przez pryzmat nie tylko przychodu, nie tylko EBITDA, ale przede wszystkim IP. Mam taki głęboki oddech, że w końcu tak się o tym mówi.

### Czy wyceniać usługi w godzinach, czy według wartości?

**Rafał:** Ale jestem ciekawy, czy następnym krokiem po zbudowaniu agencji AI native, a to się nie dzieje z dnia na dzień, jest zmiana wyceny. Pierwotnie wyceniliśmy w godzinach, dupogodzinach, powiedzmy to ładnie, to też piękne słowo. Przyznaję, że my dzisiaj niektóre rzeczy ciągle tak wyceniamy, ale z uwagi na to, że jeszcze nie wiemy, jak lepiej, z różnych powodów, organizacyjnych i kilku innych. Tylko że wyceniamy to, ucząc klientów wagi tokenów: nasza ekspertyza to jest X godzin potrzebnych, żeby zrobić dla ciebie to, plus tokeny. To jest ciekawe, bo pierwsze rozmowy, które mieliśmy z klientami o tokenach, to było: panie Rafale, chłopie, o czym pan mówi? Zaproszenie na wewnętrzny webinar, już panu wyjaśniamy, i rozumieją te tokeny, niektórzy mają własne klucze, korzystają z naszego IP, które jest u nas, z naszych workflow. Ale do czego zmierzałem: czy myślisz, że przejdziemy do value based pricing?

**Robert:** Wiesz co, to będzie decyzja każdej organizacji autonomiczna. Dlaczego? Bo rynek jest przyzwyczajony do modelu time and material, do pogodzin, jak już mogę tak powiedzieć, więc ograniczasz konieczność edukacji rynku i tłumaczenia, sprzedajesz w tym samym modelu, a wszystko to, co udało ci się zoptymalizować, to jest twój win. I na poparcie tego mam takie bardzo istotne zdanie, które mi kiedyś powiedział Damian Sałkowski. Pytam go: Damian, to za ile wycenimy te dane, ten raport? Bo to jest pół godziny pracy, no to nie wiem, tysiąc złotych? A Damian mówi: Robert, ale żebyśmy mieli infrastrukturę i technologię, poszła inwestycja na kilka milionów złotych, żeby te dane wypluć w godzinę. Więc to nie może być wycenione na tysiąc złotych, tylko na dziesięć, bo ponieśliśmy przez lata ogromne inwestycje i zasoby developerskie na zbudowanie technologii pozwalającej nam to dostarczać w godzinę. I myślę, że to jest dobry wytrych, bo klienta na końcu interesuje efekt i to, co mu dostarczysz, a jak sobie poukładasz te procesy wewnętrznie, to zwyczajnie twój win. Więc są dwie drogi. Albo jesteśmy bardziej efektywni operacyjnie i kosztowo, więc po prostu więcej zarabiamy, kontynuujemy bieżący model, bo są też stare umowy sprzed lat, które pewnie ciężko będzie renegocjować, a rynek jest przyzwyczajony do takiego modelu, i to jest okej. Albo value based, jak najbardziej, wtedy klient płaci za konkretny rezultat tej technologii, i na koniec dnia spotkamy się przy podobnych finansach de facto, prawda? Być może.

**Rafał:** Być może. Ja eksploruję ten value based na różne sposoby i przymierzam się do niego, dlatego zapytałem, bo myślę, że to jest naturalna konsekwencja bycia AI native. Kurczę, właśnie to, co Damian ci powiedział: dzięki naszej dwudziestoletniej inwestycji, bo ja też jestem prawie tyle lat w tej branży, wielu nieprzespanych nocach i przeczytanej dokumentacji prac naukowych, jesteśmy w stanie coś zrobić w pół godziny. Miałem taki przykład nawet z dzisiaj rano: optymalizacja na olbrzymią skalę przy użyciu agentów, bardzo wielu sklepów, platform. I nam to zajmie tydzień. Normalnie by to zajęło jakieś dwa lata. Pomijając fakt, że my już wiemy, jak to zrobić, klient przez dwa lata musiałby płacić pięciu, sześciu osobom, żeby to zrobiły. Więc waham się jeszcze, jak to ubrać, jak to ugryźć. To jest trochę nowe i szukam też jakiejś konsultacji, ale czuję, że dla agencji, które naprawdę będą AI native, to jest kierunek.

**Robert:** Zdecydowanie, tylko pewnie to jest na przyszłość, od dzisiaj do następnych kontraktów, a ty masz bagaż już istniejących, więc trzeba to bardzo mądrze zważyć i policzyć. Ale oczywiście value based dziś jest tym wszystkim najlepszym modelem.

**Rafał:** Tak, nie ma co wariować, nie będziemy teraz orać wszystkich projektów, które mamy, bo to by się skończyło olbrzymim churnem.

**Robert:** Dokładnie.

### Czym jest human in the loop i jak radzić sobie ze sceptykami AI?

**Rafał:** Zastanawiam się jeszcze nad jedną kwestią, bo jak ludzie będą tego słuchać, organizacja natywna AI, to jest poczucie, że ona jest bezduszna, że tam praktycznie nie ma człowieka. Przynajmniej ja tak mam i jak rozmawiam z kilkoma osobami w moim otoczeniu, to też mają takie odczucia. A ty mówisz, że musi być human in the loop, czyli że człowiek musi być w tym procesie. Czy uważasz, że to jest przejściowy etap i za niedługą chwilę dojdziemy do takiego etapu, że tego człowieka nie będzie w procesie, czy jednak zawsze będzie?

**Robert:** Ja jestem na dzień dzisiejszy orędownikiem sytuacji, żeby zawsze był człowiek w procesie. Oczywiście nie chcę wróżyć, co będzie w przyszłości, bo wierzę, że za dwa, trzy lata będziemy rozmawiać o zupełnie innych agentach, innych modelach językowych i zupełnie innej pamięci agentów, więc pewnie dużo się zmieni. Natomiast myślę o tym w kontekście głównie odpowiedzialności, no bo bezrefleksyjne wyplucie jakiegokolwiek produktu ze sztucznej inteligencji może doprowadzić do sytuacji kryzysowej w biznesie, bo poszły złe rekomendacje albo coś poszło na tyle źle, że są perturbacje finansowe po stronie klienckiej. Ja myślę o tym, że AI na koniec dnia nie jest odpowiedzialne za nic de facto, tylko odpowiedzialny jest człowiek. I człowiek bierze odpowiedzialność za efekty danego procesu i się pod nimi podpisuje. Uważam, że zawsze będzie człowiek potrzebny w procesie, chociażby po to, żeby feedbackować proces. Bo jeżeli mamy jakikolwiek proces liniowy, krok po kroku, to fajnie mieć tak zwane sprzężenie zwrotne. Dobrze, żeby to sprzężenie zwrotne było również z naszej organizacji, a nie tylko od klienta, na zasadzie że efekt pracy jest niskiej jakości, bo tak może się wydarzyć. To sprzężenie zwrotne w formie człowieka będzie udoskonalać proces i brać odpowiedzialność za proces i za wynik tego procesu. Myślę długoterminowo o tym, żeby moim ludziom umilać pracę, ale jednocześnie zwiększać ich możliwości i rozwijać ich dzięki sztucznej inteligencji, a nie wymieniać ich na kolejnego agenta, który coś tam wyskrobie.

**Rafał:** To ciekawa perspektywa, bo zastanawiam się, jak sobie radzisz z mentalnością osób, które podchodzą do rozwiązań związanych ze sztuczną inteligencją sceptycznie, powiedzmy najładniej. Nie wiem, czy nie spotkałeś takich ludzi w swoim otoczeniu.

**Robert:** Oczywiście, bardzo dużo.

**Rafał:** Mi się to zdarza nagminnie. Ja w ogóle nie lubię sceptycznie podchodzić do czegokolwiek. Szczerze mówiąc, wolę podejść, że się uda, niż że się nie uda. Ale jak z tym walczyć, to jest złe słowo, jak to wyplenić, bo wydaje mi się, że to może być naszym największym blokerem.

**Robert:** Tak, to jest jeden z większych blokerów, bo my jako wizjonerzy już to widzimy, ale w organizacjach może się pojawić dużo osób, które zwyczajnie się boją, a boją się dlatego, że nic nie rozumieją, czyli to jest trochę strach przed nieznanym. Organizacje, które chcą faktycznie adoptować sztuczną inteligencję, nie musi to być AI native, może to być nawet AI augmented, w sensie że proces jest uzupełniany przez sztuczną inteligencję, mogą się zderzyć z problemem osób, które będą wypierać przez strach. Jak to rozwiązać? Przede wszystkim szkolić, pokazywać, jak to działa. A druga rzecz, którą zrobiłem: zrobiłem ogólnofirmowy feedback, gdzie zapytałem ludzi o procesy, które zajmują im najwięcej czasu i budzą największą frustrację. Takie cotygodniowe, comiesięczne procesy, chociażby zarządzanie projektowe albo przygotowanie do spotkań. I jaki jest poziom frustracji? Uważam, że jeżeli podejdziemy do adaptacji i przełamywania barier, które ludzie mogą mieć, tak że na samym początku my jako zarządy firm dostarczymy im instant gratification, czyli szybko poczują, że im jest po prostu lepiej, łatwiej, czyli rozwiążemy ich najmniejszą frustrację, niech to będzie zarządzanie w Trello czy Mondayu. I oni to poczują tu i teraz, że to działa.

I drugi raz poczują jakieś inne instant gratification, chociażby że nie muszą się przygotowywać do spotkań z klientami 2-3 godziny, tylko dostają tygodniowe briefy, co się w ogóle dzieje, co jest w planie. To jest kolejne instant gratification i krok po kroku zaczną się do tego zwyczajnie przekonywać, że to nie jest replacement, czyli coś, co zabierze im potencjalnie pracę albo czego muszą się obawiać, bo nie rozumieją, tylko zacznie ich to nagradzać, a im więcej nagród, tym więcej chęci na więcej nagród. Czyli dobrze, no to teraz zoptymalizujmy to. To jest droga, którą przyjąłem. Natomiast bardzo istotna rzecz: to musi się dziać. To nie jest tak, że wracam gdzieś ze świata, jestem podjarany, bo sobie wypocząłem albo siedziałem w samolocie 15 godzin i się zastanowiłem, przychodzę do teamu, informuję, że od dzisiaj robimy to, i znikam. Jak już jest obietnica, że optymalizujemy procesy, niwelujemy frustrację, to się musi dziać. To jest pierwszy krok.

Drugi krok: inaczej traktujesz heada of, inaczej traktujesz zarząd firmy. Jak coś przychodzi z góry, to dobrze, frustrację niwelujemy i jest na to plan, ale w momencie, kiedy mój kolega, moja koleżanka, partner, z którym pracuję codziennie w moim oddziale, już z tego korzysta i ma fajne efekty, to ja też chcę. Czyli istotne jest, żeby mieć w firmie ewangelistów, kolegów, koleżanki, którzy już to robią i chwalą się efektami. Stworzyć w organizacjach, ja to u siebie nazywam AI Forum, przestrzeń dla ludzi, gdzie to nie ja przynoszę: hej, zrobiłem, tylko gdzie oni między sobą pokażą: hej, faktycznie fajnie mi się zarządza notatkami ze spotkań dzięki temu i wyciąga podsumowania, chciałem wam to pokazać, bo sobie to zrobiłem i fajnie mi działa. To inaczej zaczyna funkcjonować na poziomie koleżeńskim, gdzie kolega koleżance pokazuje, inspiruje i też przełamuje te lody. Trzeba stworzyć przestrzeń dla ludzi, żeby mogli ze sobą porozmawiać, bo jesteśmy w takiej pogoni za deadline'em, za miesiącem, za deliverables, które musimy dostarczyć, za KPI, że czasami nie możemy się na chwilkę zatrzymać i pogadać. Taką przestrzeń warto zrobić. I krok po kroku wspierać się nawzajem, to jest na pewno dobry wytrych.

Natomiast może nastąpić sytuacja, że ktoś będzie bardzo oporny i nie będzie chciał. No wiemy, jak się to załatwia wtedy, prawda?

**Rafał:** Eufemistycznie.

**Robert:** Ale ciągle nie na zasadzie, że nie dajemy szans, nie inspirujemy, nie pokazujemy, nie robimy przestrzeni i wzajemnego challenge'u, hackathonu, brainstormu, spotkań i rozwiązywania frustracji. To jest podstawa, od tego trzeba zacząć. No ale może się wydarzyć sytuacja, że ktoś faktycznie będzie odporny, i wtedy decyzja będzie po prostu inaczej podjęta.

**Rafał:** Nie chcemy straszyć.

**Robert:** Nie, broń Boże, to nie chodzi o strach. Wierzę, że niektórzy mogą mieć różne emocje i należy z tym wspierać, walczyć, pokazywać, ale life is life.

**Rafał:** Ja się zgadzam z robieniem tej przestrzeni. Myślę, że też mam dużo takich rzeczy, których nie wykorzystuję w sensie robienia ludziom faktycznej przestrzeni. Czasami mi się wydaje, i przyznaję się od razu, że ktoś, kto jest w tej branży, powinien sam ciągnąć do tego: może nie wiedzieć, może potrzebować szkolenia, może potrzebować wsparcia, ale musi sam mieć ciąg na bramkę. To jest moje przekonanie, które w najlepszym wypadku jest już dłuższą chwilę nieaktualne, ale czasami myślę: kurczę, jak można tego nie chcieć robić? Szczególnie w kontekście branży SEO czy software developmentu, bo jest taki fajny film „Don't Look Up” z Leonardo DiCaprio. Nie wiem, czy kojarzysz.

**Robert:** Wiem, wiem. Idiokracja, tak?

**Rafał:** Chyba tak. Ja nadużywam tego porównania, ale dla mnie zmiany w naszej branży, czy w software developmencie, content marketingu, w marketingu w ogóle, AI to jest takie tsunami, które leci na nas, czy wielka asteroida, jakkolwiek chcemy sobie to zagrożenie wyobrazić. Niektórzy po prostu uznają, że tego nie widzą, albo topią się lodowce i uznają, że tego nie widzą. Zastanawiam się, co jeszcze możemy zrobić. Czy myślisz, że warto doinwestować ludzkie umiejętności w organizacjach? Najczęściej w organizacjach SEO, z mojego doświadczenia, nie ma specjalistów od komunikacji. Czy to może jest droga, żeby doinwestować w tę ludzką stronę, żeby był specjalista od komunikacji, który będzie próbował zarządzić tym w taki sposób, żeby ludzie chcieli spróbować i żeby się nie poddawali?

**Robert:** Czy to się nie nazywa HR?

**Rafał:** Myślę, że nie, szczerze mówiąc. Pewnie może się nazywać HR, ale wydaje mi się, że HR tego nie robią, nawet jeżeli tak możemy to nazwać: generalnie nie usprawniają komunikacji, nie tworzą tych mostów komunikacyjnych, nie unifikują nazewnictwa w firmie i wielu takich rzeczy, które są posegmentowane, fragmentarycznie zaopiekowane. Przynajmniej takie jest moje doświadczenie.

**Robert:** Ja myślę, że to jest fantastyczny pomysł. I jeśli jesteś organizacją 20-30 osobową, to strzelam, że nie masz zasobów. Zawsze ktoś w R&D czy na innej pozycji będzie w tym momencie bardziej potrzebny niż taki specjalista od komunikacji. Chyba że to się wytworzy organicznie w środku, będziesz miał właśnie tego ewangelistę czy lidera, który będzie to organizować, to jak najbardziej. Pewnie to jest wyzwanie dla dużych organizacji i tam widzę wysoką zasadność takiej jednostki, bo takie organizacje będą stały przed największym problemem i potencjalnie tam będą też największe cięcia, jeśli ich zarządy na to się decydują. Ale koniec końców: stwarzać przestrzeń, wspierać, pomagać, rozwiązywać frustracje, pokazywać na każdym kroku, jak to działa. Jeżeli jesteśmy w stanie opisać to jakąś metryką efektywnościową, to zdecydowanie tak. I wierzę w to, że wcześniej czy później wszystkie lody pękną, ponieważ obawy, oprócz tych stricte o to, że AI zabierze nam pracę, mogą być też takie, że technologia jeszcze nie jest z nami, że modele halucynują, że jakość nie jest taka, jaką oczekujemy, i to są prawidłowe obawy. Natomiast sam widzisz, jak to szybko się rozwija, jak twoi słuchacze pewnie też obserwują ten rynek, i te obawy jakościowe z dnia na dzień są już rozwiązywane.

### Jakie narzędzie AI wybrać dla zespołu: ChatGPT, Claude czy Gemini?

**Rafał:** Chciałbym podsumować, że ja też rozumiem te obawy, chociaż czasami mam takie myśli, że wystarczy się doinformować, żeby zobaczyć, co się dzieje na rynku, i te obawy zaczynają być dużo mniejsze. Ale rozumiem, że potem występuje FOMO, bo ja mam tak najczęściej: budzę się rano i już czuję, że się spóźniłem. Nie wiem, czy ty tak masz.

**Robert:** Zdecydowanie mam FOMO, natomiast ono chyba bardziej wyraża się w tym, że mógłbym zrobić więcej, szybciej, bardziej, a agenci w trakcie, jak śpię, mogą pracować. Staram się odcinać od komunikacji typu X, tam jest trochę toksycznie z perspektywy FOMO. Ale to wszystko napędza, że widzisz kolejny second brain, kolejne rozwiązanie, kolejny model, kolejną niesamowitą technologię, i też niektóre osoby, które kolportują newsy AI, bo wykształciła się taka grupa: wszystko jest amazing, wszystko jest game changing i jest outstanding. I to się dzieje codziennie, czyli codziennie jest game changing. No to kurczę, gdzie będziemy za tydzień, prawda? Więc w tym wszystkim potrzebny jest zdrowy rozsądek i właśnie to, co w świecie sztucznej inteligencji wygra z perspektywy lat, to jest krytyczne myślenie. Staram się być pośrodku. Troszeczkę mnie ciągnie to FOMO, ale też sobie buduję, nie to-do listę, tylko listę rzeczy, których nie robię, czyli not-to-do listę, i w ten sposób tym zarządzam. Natomiast moja ekscytacja jest przeolbrzymia.

**Rafał:** Ostatnio słyszałem od Radka u mnie w firmie, bo ja jak zacząłem używać Claude'a dwa lata temu, tak na stałe, to używam Claude'a po prostu do wszystkiego. On mówi: Boże, ja cię tak podziwiam. Znajdziesz narzędzie, zaczniesz go używać i będziesz go używał, a on ma bardzo wiele tych narzędzi i cały czas coś tam poprawia i się przenosi. Więc myślę, że w kontekście używania sztucznej inteligencji warto się czasami przyspawać do jednego narzędzia, które i tak idzie samo w sobie do przodu, bo wtedy będziesz wiedział, jak go lepiej używać.

**Robert:** W szczególności w momencie, kiedy chcesz transformować organizację. Każdy z twoich słuchaczy, który w jakikolwiek sposób chce rolować tego typu technologię w team, musi się zdecydować, czy to będzie ChatGPT, czy Claude, czy Gemini, czy cokolwiek innego, bo jak już raz to zrolujesz w team i nagle coś wyjdzie nowego albo zmienisz zdanie, to pewnie zaczynasz od początku, prawda? Z perspektywy Radka, osoby technicznej, twojego partnera biznesowego, i mojej, my musimy szukać, łączyć kropki, nawet inspirować się z różnych rozwiązań. Z perspektywy organizacji i teamu to jest decyzja długofalowa. Wyobrażasz sobie wdrożyć w swojej organizacji na przykład HubSpota, pracować na tym rok i nagle uznać: teraz nie, teraz robimy coś innego? Zobacz, jakie to może być bolesne nawet na poziomie migracji danych, nie mówiąc już o tym, że trzeba się nauczyć na tym pracować. To jest bardzo istotna decyzja, więc jeszcze raz, naprawdę: jeżeli chcecie wdrażać AI w swoją firmę, to przyklejcie się do jednego dostawcy.

I to, co mogę wam zdradzić, wydaje mi się, że to po raz kolejny też może przełamać lody i chyba mi się to udało: to nie tak, że kupimy sobie jedno konto w ChatGPT czy w Claude'ie, czy w dowolnym narzędziu, które uznacie, tylko każdy musi mieć swoje. Dlatego, żeby mieć ten personal touch, że to jest jego, to jest bezpieczne, są tam jego dane, jego pamięć, jego informacje, jego historia rozmów, nikt tam nie ma dostępu i to jest jego prywatne. To daje zupełnie inne poczucie do używania sztucznej inteligencji niż w firmie, w której jest jedno konto na 15 czy 20 osób. Tam jest młyn i w ten sposób na pewno się nie uda. Wiem, że to jest odpowiednio większa inwestycja, ale jest warta tego, jeżeli chcemy podejść do tej adaptacji na poważnie.

**Rafał:** Myślę, że to fajna i ciekawa porada. Jak to mówiłeś, zacząłem myśleć, że mamy wspólne konto gdzieś tam na ChatGPT, a każdy ma swojego Gemini, i ja całkowicie inaczej zachowuję się z Gemini, a całkowicie inaczej z czatem, gdzie wiem, że ktoś to może potem zobaczyć.

**Robert:** No właśnie. A też są aspekty pamięci, która się cudownie rozwija, jeśli chodzi o asystentów i agentów, gdzie z każdą kolejną iteracją środowisko, w którym pracujesz, pamięta twoje poprzednie iteracje, czyli potencjalnie staje się lepsze i lepiej ci odpowiada. Jest twoje. Uczy się ciebie, tego, jak konsumujesz odpowiedzi i czego oczekujesz. Po raz kolejny to jest personal touch i to też pozwala lepiej z tym pracować.

### Modele frontier, open source i chińskie: co z bezpieczeństwem danych?

**Rafał:** Robert, powiedz, bo trochę zaczęliśmy mówić o modelach już konkretnych, Gemini, Claude, GPT: czy masz zdanie na temat chińskich modeli, modeli open source'owych, czy to jest przyszłość takiego wykorzystania, czyli nie płacić tylko za licencję?

**Robert:** Powiedzmy, że środowiska, które wymieniłeś, czyli Gemini, ChatGPT i Anthropic jako Claude, to są tak zwane modele frontier, czyli absolutnie najlepsze rozwiązania, najlepsze modele i one będą zawsze, przynajmniej w najbliższym czasie, lepsze niż modele chińskie, chociaż Chiny bardzo fajnie się rozpychają i gonią. Ale tę przewagę jednak mają modele klasy frontier, więc dla naszych współpracowników, dla naszego teamu raczej sugerowałbym pracę na tych trzech środowiskach ze względu na ich wysokie zaawansowanie i to, że są zawsze, przynajmniej na dzień dzisiejszy, przed modelami chińskimi. Wtedy człowiek czuje, że to faktycznie działa, a nie na przykład odjeżdża, halucynuje albo nagle pojawi się jakiś szlaczek. Natomiast ja znajduję ogromne zastosowanie dla modeli chińskich, czy modeli open source in general, w procesach, których człowiek nie widzi, czyli na przykład w systemach, które budujemy w naszej firmie i gdzie jest jakiś rodzaj, strzelam, klasyfikacji, sumaryzacji czy rzeczy potrzebnych w konkretnym use case biznesowym. Tam modele open source mają wyjątkowo dobre zastosowanie. Zarówno po stronie reasoningu, jak i context window, czyli wielkości danych, które możemy wsadzić do tych modeli open source, to jest wyścig za modelami klasy frontier, ale jest jednak trochę niższa jakość na dzień dzisiejszy. Mówię trochę, więc spokojnie do procesów backendowych mogą być stosowane.

Pozostaje kwestia infrastruktury. Jeżeli kupujemy tokeny czy subskrypcje, to nic nas już nie interesuje, mamy infrastrukturę i to po prostu funkcjonuje. Oczywiście płacimy za ten komfort, że działa i jest skalowalne. Jeśli chodzi o modele open source, to musimy albo je gdzieś utrzymać, czyli iść w inwestycje w sprzęt, gdzie widzimy, że teraz jest problem nawet, żeby kupić Maca Studio, który ma 512 giga RAM-u, na dzień dzisiejszy chyba się nie da tego za bardzo kupić, albo szukać alternatywnych dostawców infrastruktury. Są tacy dostawcy, natomiast ich performance jest odpowiednio inny niż modeli klasy frontier. A z czego to wynika? Te największe firmy są tak przeinwestowane finansowo, mają infrastrukturę, która nie jest ich de facto, tylko na przykład Amazon dostarcza w formie inwestycji gigantyczne zasoby, więc są w stanie sprzedawać bardzo tanio te tokeny. Modele open source nie mają tego benefitu, że mają sztuczną infrastrukturę, mówię sztuczną z perspektywy sztucznych dolarów, które to finansują. Więc te infrastruktury po prostu są odpowiednio gorsze. Ale jeżeli jesteśmy w stanie znaleźć odpowiedniego dostawcę, który nam to utrzyma, i model, który spełnia nasz use case biznesowy, to why not. Mogę polecić rozwiązanie OpenRouter, możecie je znaleźć w Google. Tam są praktycznie wszystkie modele open source, które mają znaczenie, oraz dostawcy infrastruktur, z których można skorzystać. Warto też powiedzieć: jeżeli mamy bardzo złożone albo masowe procesy w naszych organizacjach, chociażby przetwarzanie miliona produktów w sklepie internetowym codziennie albo co tydzień, to modele chińskie są w stanie skutecznie zoptymalizować koszty miesięczne, co przy dużej skali nie jest bez znaczenia.

**Rafał:** Tu jest jeszcze kwestia, którą pewnie też nieraz słyszałeś, bezpieczeństwa danych. Są organizacje, są ludzie, którzy obawiają się wysyłania jakiejkolwiek informacji, przykładowo do ChatGPT. Myślę, że słusznie, wysyłanie umów, dokumentów, nie powinno się raczej tego robić. I często słyszę o zastosowaniu open source'a w kontekście: pobranie, zainstalowanie, zamknięcie i korzystanie.

**Robert:** Zdecydowanie, jeżeli w organizacji jest wymagane bezpieczeństwo danych na wysokim poziomie, to jest to chyba jedyna opcja, bo koniec końców, jeżeli korzystasz z zewnętrznej infrastruktury, nawet open source, to gdzieś to wysyłasz. Jedyna opcja to utrzymać to u siebie, chyba że zanonimizować dane w taki sposób, że nie będzie miało znaczenia, gdzie to wysyłamy, ale nie czuję, żeby to mogło się udać. Na pewno open source jest rozwiązaniem.

**Rafał:** Myślę, że tak, ale też trzymamy to lokalnie, bo są różne certyfikaty ISO, bezpieczeństwa danych, które de facto uniemożliwiają pełne korzystanie z zewnętrznych modeli językowych, i myślę, że to jest kwestia fajnego biznesu, czyli wdrażanie w średnich i dużych firmach rozwiązań wewnątrz, które będą po prostu bezpieczne.

### Czym jest wydajemisizm i czy AI go rozwiąże?

**Rafał:** Dobra, ale idźmy dalej. Chciałem jeszcze chwilę pomęczyć cię o twoje, moje ulubione słowo, czyli wydajemisizm. Robert, ty jesteś podskórnie lingwistą albo polonistą jednocześnie. Tworzysz słowa, które zapadają mi w pamięć.

**Robert:** Już kolejne chyba. Ostatnio dużo spaceruję z psem i mam różne dziwne pomysły, a to chyba powstało niedawno.

**Rafał:** To jest dobre słowo, wieloznaczne, więc semantycznie myślę, że do wykorzystania. Ale poważnie: czy myślisz, że AI to jest rozwiązanie na wydajemisizm? Dzisiaj, i mówiłeś o tym na Kulturalnie o SEO, ale to też nie jest nowość, ludzie oceniają treści. Spotykamy się my jako specjaliści od SEO, nasze zespoły, z tym codziennie: ta treść mi się podoba, ta treść mi się nie podoba. Arbitralne są najczęściej powody tego podobamisizmu czy wydajemisizmu. Zastanawiam się, co ty myślisz tak naprawdę. Czy odpowiednio przygotowane AI jest w stanie zlikwidować ten wydajemisizm?

**Robert:** Wydaje mi się, że problem pojawia się na poziomie wstępnej edukacji i tego, po co my to robimy. Bo tak jak śmiałem się na Kulturalnie o SEO, oceniają to osoby, które często nie są polonistami ani lingwistami i trzeba wyjść z funkcji celu: po co my to robimy? Oczywiście rozumiem funkcję celu, którą jest marketing i sprzedaż, i wtedy czujemy vibe, i to musi być przyjemne, fajne, schludne, i dopuszczam tu wydajemisizm, bo każdy może mieć inny ton of voice, inne oczekiwania. Natomiast jeżeli funkcją celu jest bezpośrednio ekspozycja w AI Searchu albo pokrycie tematyczne, albo wysokie pozycje w Google, musimy zwrócić uwagę, że oprócz naszego vibe'u istnieją algorytmy, istnieją procesy przetwarzania tej treści, które rządzą się konkretnymi zasadami. Chyba tu jest problem: ja rozumiem, zakładam, że ty też rozumiesz, jak to działa, ale osoby oceniające treść zwyczajnie mogą nie mieć o tym pojęcia, że na przykład to zdanie musi być w ten sposób skonstruowane, bo jest jednoznaczne i nasycone informacjami tak, że ma szansę być zacytowane. Więc jeżeli AI zrobi nam taki konstrukt, który da się policzyć, sprawdzić, że ma prawo być zacytowany przez wyszukiwarkę czy chatbota, a osoby oceniające będą wiedziały, dlaczego tak jest i z czego to wynika, to wydaje mi się, że wydajemisizm zniknie. Plus jest kwestia kilku case studies i prezentacji wyników tego podejścia. Zachęcam wszystkich, żeby się nad tym zastanowić i nie oceniać z góry po swojemu treści, w szczególności przygotowanych pod systemy AI-owe czy pod syntezy AI-owe, tylko zapytać why, dlaczego tak to wygląda.

Jeżeli ktoś będzie umiał zaargumentować, czym jest na przykład entity salience, czyli zwrócenie uwagi na konkretną encję, ekspozycja encji w tym tekście wytłumaczy, dlaczego tak to wygląda, albo czym jest semantic role labeling i dlaczego zdanie musi być tak skonstruowane dla wyszukiwarki, to wydajemisizm staje się coraz mniejszy. A to są trudne rzeczy i to jest miejsce, gdzie sztuczna inteligencja może wiele wytłumaczyć, bo żeby przejść wiedzę, szczególnie lingwistyczną, semantyczną, to jest zestaw pojęć, które ciężko przetrawić. Na podstawie mojego kursu kolega zrobił encyklopedię semantyczną, tam jest 280 pojęć technicznych. Wierzę więc, że to jest dosyć ciężkie, żeby w ogóle zrozumieć, o co w tym wszystkim chodzi, ale nie możemy się obrażać, że wiedza inżynierska jest wiedzą inżynierską. AI jest w stanie to wytłumaczyć w bardzo prosty sposób. Oglądałem ostatnio podcast z Andrejem Karpathym, który mówił, że tak buduje swoją edukację i wiedzę dla współpracowników, żeby każdy agent mógł wytłumaczyć, o co chodzi. Każdy agent AI zrozumie, czym jest ramka semantyczna. To jest stara koncepcja lingwistyczna sprzed pewnie stu lat, ale ciężko ją wytłumaczyć komuś tak wprost, a wrzucając to do dowolnego agenta, on to wie na pewno. Miałem taki przykład: kiedyś do jakiegoś procesu chciałem wtłoczyć pojęcie ramki semantycznej i zacząłem agentowi tłumaczyć, że ramka semantyczna jest to, to i to. On mówi: stary, ale ja wiem, co to jest, nie musisz mi tego tłumaczyć. Pięć minut później było zaimplementowane w rozwiązaniu. W ten sposób najłatwiej zniwelować wydajemisizm, ale to musi być współpraca z dwóch stron.

Skoro nawiązaliśmy do ramki semantycznej, to wytłumaczę, czym jest. Ramka semantyczna jest takim czymś, że na poziomie lingwistycznym i językowym, jeżeli mamy słowo „bank”, to każdy w naszym mózgu od razu połączył bank z pieniędzmi, z bankomatem, z oddziałem banku, z kredytem i z kilkoma innymi rzeczami, z którymi nam się łączy bank na poziomie językowym. Ma to wysokie znaczenie z perspektywy budowania contentu, z keyword researchu czy budowania struktury serwisu, tylko i wyłącznie na podstawie wiedzy sprzed stu lat. I jak komuś to wytłumaczysz, to jest już trochę lepiej, prawda?

**Rafał:** Zdecydowanie, czyli edukacja, edukacja i jeszcze raz edukacja.

**Robert:** Ale do tanga trzeba dwojga.

**Rafał:** Zgadzam się. Niektórzy ludzie nie chcą być wyedukowani, to też musimy sobie uczciwie powiedzieć i wtedy trzeba odpuścić, bo są i tacy. Przypomniałeś mi, mówiąc o tej ramce, o takim cytacie, który sobie zapisałem: „You shall know a word by the company that it keeps”. To jest cytat do tego lingwistycznego konceptu, że tak naprawdę możesz poznać słowo po tym, co je otacza.

**Robert:** Ale pomyślcie o tym, słuchacze Rafała, w jaki sposób uczyliście się języka angielskiego. Mieliście na przykład jakiś kontekst, puste miejsce w zdaniu i trzeba było wstawić słowo. Zastanawialiście się na podstawie lewej i prawej strony, jakie słowo tam pasuje. Takie ćwiczenia na pewno odbywaliście. A innym ćwiczeniem było na przykład słowo „dog”, które trzeba było kolegom w klasie wytłumaczyć, używając innych słów, czyli jeździć dookoła psa, żeby zgadli słowo „dog”. Tak się uczy języka angielskiego. Jeśli spojrzeć na to z perspektywy algorytmicznej, z perspektywy LLM-ów, to LLM-y były w ten sam sposób uczone. Ci wszyscy, którzy otaczają się wydajemisizmem, troszeczkę się otworzą na takie proste koncepty, które mieli w szkole średniej czy na studiach, jak uczyli się języka angielskiego, i można im wytłumaczyć, z czego to wynika.

**Rafał:** Świetne nawiązanie, świetne porównanie. Nie pomyślałbym o tym. Dodałeś mi kolejny argument, jak będę rozmawiał z kimś, kto cierpi na wydajemisizm. Czyli de facto możemy powiedzieć, że to, co się dzieje teraz, to jest powrót do fundamentów, w kontekście językowym.

**Robert:** Poczekaj, ja ci wyprowadzę, do czego to jest powrót. Modele sztucznej inteligencji zostały nauczone na korpusach językowych. Korpusy językowe w każdym języku są skonstruowane tak, że słowa występują koło siebie w jakimś kontekście. Mówisz na przykład „hot”, następnym z dużym prawdopodobieństwem będzie „dog”, jako „hot dog”. Nawet na przykładzie tej lekcji angielskiego, gdzie brakuje jednego słówka w zdaniu, model zgaduje, jakie tam jest słowo, czyli przewiduje najbliższy token z najbliższym prawdopodobieństwem. Jeżeli modele językowe zostały zbudowane na korpusie językowym, czyli na naszym języku, to naszą odpowiedzią, jeżeli chcemy się optymalizować, są identyczne metody, bo wtedy alignujemy się z tym, czego oczekuje ten model, bo tak został zbudowany. Został zbudowany na semantyce korpusu językowego. Jeżeli w ten sposób podejdziemy do problemu i wytłumaczymy, dlaczego to słowo musi zostać użyte w takim kontekście albo dlaczego struktura zdania jest tak zbudowana, bo na przykład jakiś retrieval score jest dzięki temu bardzo wysoki, to mamy mocny argument do dalszej dyskusji i do edukacji. To jest naprawdę bardzo ciekawe, jak się zastanowić, jak to powstało, jak zostało zbudowane i jak my możemy odpowiedzieć na tę konkretną architekturę.

**Rafał:** Dzięki za to, bardzo dobre wytłumaczenie. Zaczął mi się kołatać w głowie któryś odcinek podcastu Acquired. Nie wiem, czy słuchasz tego podcastu.

**Robert:** Nie. Ostatnio gdzie indziej poszukuję inspiracji, ale jak masz coś do polecenia, to z przyjemnością przyjmę.

**Rafał:** Jest tam historia Google między innymi, chociaż ostatnio słuchałem historii Ferrari i też jest świetna, ale historia Google w dwóch odcinkach to jest jakieś sześć godzin, a że długo chodzisz z psem, to może znajdziesz przestrzeń. To świetna opowieść od samego początku, w której jest wpleciona historia OpenAI, ale tak naprawdę to Google wymyśliło dzisiejsze LLM-y, i jest to po prostu świetnie zresearchowana historia. Może to podlinkuję, a potem też ci podeślę. Naprawdę świetnie się bawiłem.

**Robert:** Skoro już opowiedziałeś o tym, to myślę, że pod tym podcastem powinieneś to podlinkować dla wszystkich.

**Rafał:** Dobrze, tak zrobię, bo faktycznie warto.

### Jak ustalać priorytety wdrożeń AI: ICE i instant gratification?

**Rafał:** Zmierzając powoli do końca, chciałem zapytać o jeszcze jedną rzecz. Dużo powiedzieliśmy o agencji, o tym, czym jesteśmy, czym nie jesteśmy, czym byśmy chcieli być, jak pracuje nam się z ludźmi, jak to wprowadzać. Zahaczyliśmy trochę o historię, o semantykę. I dochodzimy do tego, jak ustalać priorytety wdrażania tych innowacji, jeżeli możemy nazwać wdrażanie AI innowacjami. Wiem, że znasz i używasz, jak dobrze zrozumiałem, ICE, czyli Impact, Confidence, Ease, który jest niepopularny w Stanach.

**Robert:** Raczej popularny w Stanach.

**Rafał:** Czy możesz więcej powiedzieć, jak to działa u ciebie w Vestigio?

**Robert:** Problem polega na tym, że musimy zarządzić tym, co już powiedziałem: nie shiny object, tylko instant gratification, żeby nasz team szybko miał nagrodę ze wdrożenia sztucznej inteligencji i podążał za innowacją. Inicjatyw do optymalizacji w waszych firmach czy teamach może być dużo, począwszy od project managementu, przez notatki ze spotkań, content briefy, opisy produktów, czy cokolwiek to będzie. Polecam zadać w teamie pytanie: co my w ogóle robimy? A dalej: co z tego optymalizujemy? I nagle się pokaże, że masz listę 20 czy 30 rzeczy, które należy zoptymalizować, natomiast nie każda jest aż tak istotna, żeby ją spriorytetyzować, bo zasoby są ograniczone. Ten framework ICE, czyli Impact, Confidence, Ease, pomaga tym zarządzić. Impact, czyli w jaki sposób dany proces będzie miał bezpośredni wpływ na naszą organizację. Confidence, czyli jak jesteśmy pewni, że to nam pomoże. I Ease, jak łatwo jest to zrobić. Opisujemy sobie na przykład wyzwanie optymalizacji procesu zarządzania projektami: impact będzie wysoki, powiedzmy dziewięć, bo to jest podstawa funkcjonowania organizacji. Confidence jesteśmy pewni, bo to jest wysokie, czyli powiedzmy dziewięć. A Ease nie jest najprostsze na świecie, więc dajmy na przykład siedem. Mnożymy teraz te wszystkie liczby przez siebie i daje nam to finalną wartość.

Ja jeszcze proponuję opisać to procesem frustracji i tym, czy wymagany jest do tego deweloper, czy jakieś wielkie inwestycje w software, czy możemy to na przykład zautomatyzować chociażby skillami w Claudzie albo w n8n, w zależności od tego, jaki mamy zasób technologiczny w firmie. W ten sposób, opisując w tabeli wszystkie zgłoszone przez nasz team inicjatywy, nagle nam się ułożą priorytety: to, co ma największy sens w danej chwili, i w jakiej kolejności powinniśmy to wdrażać. Dzięki temu jesteśmy pewni, że ten instant gratification nastąpi. Inaczej, jeżeli chcielibyśmy spriorytetyzować jako biznes jakiekolwiek innowacje, to pewnie dostalibyśmy spis tego, co nasz team chciałby zrobić, przeliczylibyśmy, co nam zrobi największy zwrot z inwestycji najszybciej, na czym najszybciej zarobimy, i to byśmy spriorytetyzowali, czyli pewnie byłby to marketing i sprzedaż. Natomiast to nie buduje instant gratification, team tego nie poczuje natychmiast i być może lepiej zrobić to w takim frameworku, chociażby ICE, pewnie tych frameworków jest więcej. Chodzi generalnie o priorytetyzację i o cykle zamknięte, żeby mierzyć, czy faktycznie wydevelopowaliśmy i zrobiliśmy jakieś wdrożenie w nasz team i czy to działa, czy to faktycznie funkcjonuje. I w cyklach zamkniętych, jeżeli zejdziemy z roadmapy, po prostu pytać o więcej, iterować po procesie i cały czas ustawiać na przykład w cyklach kwartalnych ten ICE: co następne, co następne, co następne. To jest pomysł, jak osiągnąć sukces w adaptacji i priorytetyzacji.

**Rafał:** Myślę, że to jest dosyć prosta metoda, ale może być bardzo skuteczna, bo faktycznie jest tak, że zaczynamy, ja jestem tu winny, wdrażać to, gdzie jest największy potencjał na ROI, na oszczędność albo na opportunity. Jak o tym mówiłeś, zacząłem widzieć, że są takie miejsca w organizacji, które nawet mnie frustrują, i ja je robię i myślę: Jezu Chryste, ja tego naprawdę nie chcę robić, a nigdy nie postawiłem na to priorytetu, żeby to zautomatyzować albo chociaż mocno wesprzeć procesem zarządzanym na przykład przez agenta. Więc tu się warto pochylić.

**Robert:** Zdecydowanie, tym bardziej że po raz kolejny, jak już mówiliśmy o stworzeniu przestrzeni dla teamu i współpracowników, ta przestrzeń została stworzona. My mamy na to tablicę, osoby zainteresowane w tym momencie, u nas w teamie to dwóch team leaderów, jeden kolega, który pomaga mi w R&D, ja i dyrektor operacyjny, pracujemy nad tym, ustawiamy kolejne sprinty. Na kolejnym AI Forum czy na kolejnym statusie jasno widać, co nam schodzi, co już funkcjonuje w organizacji, co nie funkcjonuje, co jest następne, i wszyscy wiedzą, że to po prostu idzie. To nie jest shiny object czy jakiś projekt CTO, że ja coś wymyśliłem, tylko żyjący ekosystem wdrażania innowacji i póki co w jakiś sposób to funkcjonuje. Oceniam, że przełom możemy mieć raczej pod koniec drugiego kwartału, dlatego że rozpoczynając adaptację sztucznej inteligencji, masz okres przejściowy, w którym musisz dużo nadbudować, żeby to poczuć. My wychodzimy już z tego okresu, w którym dużo zbudowaliśmy, i dopiero zaczniemy to czuć w kolejnych miesiącach, ale to jest normalne. W agencjach cykle są miesięczne, więc jeśli coś zrobiłem wczoraj, to być może zostanie to zoperacjonalizowane dopiero w przyszłym miesiącu i mechanizm zacznie się napędzać, efekty zaczną się pokazywać w formie kuli śnieżnej.

**Rafał:** Myślałeś, żeby to liczyć? A może liczysz to jakoś?

**Robert:** Jest za dużo tego wszystkiego. Ja skupiam się na developmencie, a nie na tym, żeby robić sobie metrykę do metryki.

**Rafał:** Wiesz, o co mi chodzi, bo w kontekście likwidowania frustracji ja sekunduję temu pomysłowi. Myślę, że frustration index to też powinna być jakaś metoda, którą opracujesz i będziesz ją sprzedawał, bo jest dobrze pomyślana, szczególnie przez takie duże ilości zmian. Ale myślę też globalnie, że fajnie by było mieć jakieś eNPS czy coś podobnego, żeby mierzyć po prostu zadowolenie pracowników. Bo w Vestigio jest kilkadziesiąt osób, jak dobrze kojarzę, u mnie jest 20 osób, ale są organizacje, w których jest 300, 400, 500 tysięcy osób, więc one muszą sobie jakoś, wertykalnie, horyzontalnie, to zmierzyć, i eNPS jest tu chyba fajnym rozwiązaniem.

**Robert:** Świetny pomysł, jeszcze o tym nie myślałem w swoim konkretnym przypadku. Natomiast na pewno przy kolejnym cyklu ICE będzie można zrobić podsumowanie tego, co już nam się udało zrobić, jak nam się pracuje i gdzie jedziemy dalej, i z każdą kolejną iteracją będzie to bardziej dojrzałe.

### Gdzie będziemy za rok i dwa lata? Kontakt z Robertem

**Rafał:** Jestem mega ciekawy, Robert, gdzie my będziemy za rok, za dwa lata. Naprawdę, jak słyszę to, o czym dzisiaj rozmawiamy, jestem pełen ekscytacji. Gdzie będziemy?

**Robert:** Ja się nie mogę doczekać i jestem, jak to się mówi, bardzo byczo nastawiony na wzrost w najbliższych miesiącach i kwartałach. Nie mogę się doczekać, co będzie następne, i efektów tej pracy. To jest przepiękny czas dla mnie i naprawdę się budzę. Jak w tej branży jestem od tak bardzo dawna, to w pewnym momencie było bardzo dużo rutyny w operacji, a w tym momencie czuję codziennie, że robię naprawdę fantastyczne rzeczy i nawet nie mogę sobie pozwolić na marnowanie czasu dnia, chociażby na przysłowiowego kaca, bo trzeba cisnąć.

**Rafał:** Czyli zdrowe nawyki wyprodukowane przez sztuczną inteligencję. Czyli nie pijemy, bo szkoda czasu.

**Robert:** Nie pijemy, bo szkoda czasu. Śpimy, bo trzeba spać, a na siłownię chodzimy, bo wtedy lepiej głowa pracuje.

**Rafał:** Zdecydowanie. Ja właśnie za godzinkę będę leciał na siłkę. Robert, jakbyśmy cię chcieli znaleźć, czy nasi słuchacze chcieliby cię znaleźć, to gdzie najlepiej?

**Robert:** Najlepszą formą komunikacji ze mną jest LinkedIn, oczywiście. Jeżeli ktoś preferuje Facebooka, to okej, natomiast wolałbym LinkedIn. I oczywiście z przyjemnością spotkam się ze swoimi słuchaczami, jeżeli odwiedzają konferencje SEO w Polsce, dowolne, z dużym prawdopodobieństwem tam będę i z przyjemnością porozmawiam w kuluarach.

### Polecajki i zakończenie

**Rafał:** Na sam koniec chciałbym cię poprosić o jedną czy dwie rekomendacje, czy to książki, czy podcastu, bo trochę o tym powiedzieliśmy, ale chciałbym tak jak LLM trochę zsyntetyzować i na koniec podać słuchaczom dwie, trzy propozycje.

**Robert:** Ostatnio przesłuchałem na spacerze z psem fantastyczny podcast Andreja Karpathy'ego, jego tytuł zdaje się brzmieć „We are the bottleneck”, gdzie mówi o tym, jak my w kontekście orkiestracji agentów jesteśmy wąskim gardłem. Bardzo fajnie otwiera oczy na szersze spojrzenie inżyniera, który stoi bezpośrednio za OpenAI, i na to, czym jest AI dzisiaj, i wprowadza wiele ciekawych pojęć, na przykład że jesteśmy w świecie AI loop, gdzie AI samo rozwija AI i procesy autonomiczne. Bardzo ciekawy, trochę inżynierski, ale otwierający podcast. A ostatnia książka, jaką przeczytałem i którą uważam, że warto polecić, w szczególności na polskim rynku, to „The 5” Tomasza Karwatki, który fajnie opowiada o swojej historii z Divante i nie tylko, i też wprowadza te koncepty budowy wartości intelektualnej. Bardzo ciekawa pozycja. Dosyć szybko ją zmieliłem w samolocie, w obie strony z Wietnamu pękła cała książka, więc myślę, że polecana dla osób, które budują organizację, w szczególności teraz.

**Rafał:** Sto procent. Tomek Karwatka to powinien mi coś odpalić, bo z kim nie rozmawiam, to wszyscy mówią: kurczę, na sam koniec trzeba przeczytać tę książkę. Wszyscy, co są w biznesie, czy w SEO, czy w jakiejś technologii. Ja też tę książkę polecam. Czytałem ją dosłownie dwa i pół raza i stwierdziłem, że to jest przesada i muszę to odpuścić na chwilę, bo pierwszy raz czytałem ją w Wigilię, przed barszczem, bo dostałem ją dzień wcześniej i po prostu nie mogłem się powstrzymać. To się naprawdę dobrze czyta. Miałem wrażenie, że to jest trochę historia z mojego życia, tylko że ja jeszcze nie wiedziałem wielu rzeczy, które wie Tomek, a on świetnie je opowiada.

**Robert:** Z polskiego podwórka w tym obszarze zainteresowania bardzo polecana pozycja. Fajnie mi się to czytało i fascynujące było dla mnie to, że niektóre moje przemyślenia, które miałem odpowiednio wcześniej, znajdowałem w tej książce, chociażby w kwestii wartości intelektualnej, czy jak budować wartość organizacji dzięki wartości intelektualnej. Kiedy budowałem strategię na ten rok dla moich firm, nie czytałem tej książki, przeczytałem ją dopiero miesiąc temu, a strategię robiłem w listopadzie, i gdzieś mi się to wszystko zaczęło zazębiać. Fajnie, polecam.

**Rafał:** Zdecydowanie tak. Dodam jeszcze jedno słowo od siebie: ja miałem książkę gotową, zacząłem czytać na święta, nie mogłem przestać o tym myśleć, i konsekwencją między innymi przeczytania tej książki było to, że w kontekście agencji NON.agency stwierdziłem, że po pierwsze koncentrujemy się głównie na dużych wydawcach i e-commerce'ach, bo tam możemy faktycznie robić dużą skalę i duże rozwiązania, a dwa, że rezygnujemy ze wszystkich usług pobocznych, pod tytułem performance, webdev i tego typu rzeczy. Wszystko to wyrzuciliśmy i po pierwszym kwartale nie mam już żadnej z tych dodatkowych usług i nasze procesy się tak uprościły, że już widzę, jak jest nam łatwo budować IP, bo w jednym kierunku robimy to IP. Naprawdę polecam: raz książkę, a dwa, żeby potem zacząć to wdrażać, tym bardziej że to jest tak napisane, że czułem, że już tak kiedyś myślałem, ale brakowało mi takiego potwierdzenia, że to jest dobrze pomyślane.

**Robert:** I po raz kolejny fokus, a to, co powiedzieliśmy dzisiaj na tym podcaście, to not-to-do lista.

**Rafał:** Tak jest, żeby nie zwariować.

**Robert:** Żeby nie zwariować.

**Rafał:** Robert, niesamowicie ci dziękuję. Jak zawsze była olbrzymia przyjemność.

**Robert:** Dziękuję, dziękuję, Rafał. Mam nadzieję, że niedługo się spotkamy w cztery oczy i porozmawiamy dłużej o naszych tematach.

**Rafał:** Przy herbacie, wiadomo.

**Robert:** Wiadomo, szkoda czasu na kaca.

**Rafał:** Jasne, wszystkiego dobrego. Cześć.

**Robert:** Cześć, dziękuję.

## Polecajka gościa

- **Podcast Andreja Karpathy'ego o orkiestracji agentów** (podcast). Robert zapamiętał jego tytuł jako „We are the bottleneck”. Poleca go jako otwierające oczy, nieco inżynierskie spojrzenie na to, czym jest AI dzisiaj i jak jesteśmy wąskim gardłem w orkiestracji agentów.
- **Tomasz Karwatka, „The 5. Pierwsze pięć lat prowadzenia firmy”** (książka). Robert poleca ją osobom budującym organizację, szczególnie za koncepcje budowy wartości intelektualnej firmy.

Źródło: https://moszkowcow.com/pl/podcast/robert-niechcial-ai-native-agency/
