---
title: "Mandarynki, AI i budowa firmy w Chinach - Emilia Korczyńska"
description: "Emilia Korczyńska, VP of Marketing w Userpilot, opowiada o swoim startupie w Chinach, gdzie liczą się relacje, i o wpływie ChatGPT na wyszukiwanie."
podcast: "Globalne Horyzonty"
host: "Rafał Moszkowców"
guest:
  name: "Emilia Korczyńska"
  role: "VP of Marketing w Userpilot"
  company: "Userpilot"
topics:
  - "biznes w Chinach"
  - "startupy"
  - "marketing B2B SaaS"
  - "account based marketing"
  - "AI i wyszukiwanie"
duration_min: 65
published_at: 2024-12-27
video_url: "https://www.youtube.com/watch?v=9pPgUy46wQY"
url: "https://moszkowcow.com/pl/podcast/emilia-korczynska-chiny-userpilot-ai/"
---

# Mandarynki, AI i budowa firmy w Chinach - Emilia Korczyńska

## O gościu

- **Kim jest:** Emilia Korczyńska, pochodząca z Łodzi VP of Marketing w Userpilot, firmie pomagającej organizacjom SaaS usprawniać doświadczenia użytkowników i zwiększać zaangażowanie klientów. Absolwentka Uniwersytetu Cambridge (jak sama wyjaśnia, magister lingwistyki), mieszka w Londynie.
- **Czym się zajmuje:** Prowadzi marketing Userpilot, firmy z około 100 osobami i biurami w Austin i Dublinie, z którą związana jest od około pięciu lat. Wcześniej prowadziła agencję tłumaczeniową i usług językowych, pracowała w PayPal w Irlandii, mieszkała w Chinach i współtworzyła tam startup Find in China.
- **O czym rozmawiamy:** O dorastaniu w Łodzi, życiu i prowadzeniu biznesu w Chinach, lekcjach z nieudanego startupu, pracy w PayPal i w Userpilot, doświadczeniach z San Francisco, wyborze miast na eventy, wpływie ChatGPT na ruch i wyszukiwanie oraz agentach AI.
- **Gdzie ją szukać:** LinkedIn (Emilia Korczyńska) oraz newsletter, który prowadzi.

## Najlepsze cytaty

> „Ja mam zawsze taką tendencję, że lubię rozwiązywać problemy, a nie zarabiać pieniądze.”

> „Może jeśli coś nie istnieje, to jest jakiś dobry powód dla tego.”

> „Na pewno zaczęłabym od tego, że nauczyłabym się bardzo dobrze mandaryńskiego.”

> „Zawsze jak poznaje się tych ludzi face to face, to później łatwiej z nimi rozmawiać biznesowo.”

## Transkrypt

Prowadzący: Rafał Moszkowców. Gościni: Emilia Korczyńska.

### Wstęp

**Rafał:** Naszą dzisiejszą gościnią jest Emilia Korczyńska. Emilia jest magistrem filozofii Uniwersytetu Cambridge, ale to tylko jeden z wielu aspektów jej imponującej drogi zawodowej. Obecnie pełni funkcję VP of Marketing w Userpilot, firmie, która pomaga organizacjom Software as a Service usprawniać doświadczenia użytkowników i zwiększać zaangażowanie klientów. Co więcej, Emilia ma za sobą wyjątkowe doświadczenie: mieszkała i pracowała w Chinach, gdzie rozwijała swój własny startup, i obecnie dzieli życie między Londyn a resztę świata. Emilio, witam cię serdecznie i mega mi miło, że zgodziłaś się na rozmowę.

**Emilia:** Dzięki za taki miły wstęp. Nie jestem w zasadzie magistrem filozofii. To tytuł, który nazywa się magister filozofii, taki po prostu tytuł jak magister, a de facto jestem magistrem lingwistyki. Tak uściślając, tylko żeby ktoś się nie zdziwił, bo jestem raczej noga z filozofii i niewiele o niej wiem.

**Rafał:** O nie, a tyle miałem pytań.

**Emilia:** Niech nikt mnie nie pyta wyrywkowo z Kanta, bo moja wiedza na ten temat jest bardzo ograniczona.

**Rafał:** Zrozumiałem ten master z Cambridge i pomyślałem, że to inspirujące, jakbyś miała pełny dyplom z filozofii. Wiem, że sporo czasu spędziłaś na uniwersytetach, więc będziemy mogli porozmawiać o wielu rzeczach.

### Jak wyglądało dorastanie Emilii Korczyńskiej w Łodzi?

**Rafał:** Dobrze się dowiedziałem, że pochodzisz z Łodzi? Jak się dorastało w Łodzi?

**Emilia:** Myślałam, że pierwsze pytanie będzie: Widzew czy ŁKS. To lepiej oddawało, jak się dorastało w Łodzi. Mieszkając w Chinach, wyszłam kiedyś przed uczelnię, na której uczyłam, i stał tam dosyć pokaźny facet, który definitywnie nie wyglądał na Chińczyka, i pytał mnie: Widzew czy ŁKS?

**Rafał:** I co odpowiedziałaś?

**Emilia:** Odpowiedziałam i na szczęście poprawnie, bo w Łodzi w latach 90. mogło od tego dużo zależeć. Bardzo lubię Łódź. Jak byłam dzieckiem, nie myślałam, jaka jest brzydka. Teraz, mimo że Łódź bardzo wypiękniała, jak jedzie się przez blokowiska pomalowane pastelozą z lat 70. i 80., widać, że było bardziej hardkorowo, niż się wtedy myślało.

### Jak wygląda życie i biznes w Chinach?

**Rafał:** Chciałem z tobą porozmawiać o Chinach. Mało wiem o tym kraju, w zasadzie nigdy tam nie byłem. Jak wygląda tam życie, praca i prowadzenie firmy?

**Emilia:** Skrajnie inaczej niż w Europie, na tyle, że napisałam o tym kiedyś małą hobbystyczną książeczkę. To było kosmiczne doświadczenie, jakbyś wylądował na innej planecie: nie tylko inny język, ale też aspekty kulturowe. Przyjechałam tam dosyć klasycznie, z uniwersytetem: dostałam z kosmosu ofertę pracy na Uniwersytecie Brytyjskim w Chinach. Nie przypominałam sobie nawet, żebym aplikowała, więc myślałam, że to jakiś scam, ale okazało się, że nie. Prowadziłam wtedy agencję tłumaczeniową, która rozwinęła się w szerzej pojęte usługi językowe, w tym lokalizację i content marketing w wielu językach. Byłam tym trochę znudzona, zwłaszcza początkowym aspektem tłumaczeniowym, więc wzięłam udział w rekrutacji, dostałam pracę i stwierdziłam, że to świetny moment, żeby doświadczyć czegoś zupełnie nowego i wykorzystać tę szansę na zrobienie jakiegoś biznesu.

Po paru miesiącach poznałam moją przyszłą wspólniczkę, która pracowała w aplikacji dla ekspatów. To nie była najlepsza aplikacja na świecie, a szef nie był zainteresowany moją wizją jej poprawy, więc postanowiłyśmy obie zrezygnować z pracy, założyć spółkę i zrobić własną aplikację, która będzie robiła te rzeczy porządnie. W Chinach dostęp do map w języku angielskim i aplikacji agregujących lokalne usługi i eventy był ograniczony. Nawet jeśli przez VPN dostało się do Google Maps, lokalnych biznesów tam nie było, wszystko było na mapach Baidu, a żeby z nich korzystać, trzeba czytać po mandaryńsku, co dla mnie było ogromnym problemem. Wymyśliłyśmy coś podobnego do Foursquare, gdzie użytkownicy dodawaliby swoje ulubione miejscówki do mapy dwujęzycznej, angielsko-mandaryńskiej.

**Rafał:** To był rok 2011-2012?

**Emilia:** Nie, 2016-2018.

**Rafał:** Startup nazywał się Find in China? Co się nie udało?

**Emilia:** Nie działa, sprzedałyśmy spółkę lokalnej agencji pracy dla ekspatów. Przestrzeliłyśmy się przy mało rzetelnym badaniu rynku, na ile chińskie biznesy będą chciały dodawać się do mapy: model monetyzacji się nie spinał. Prowadzenie biznesu w Chinach było bardzo uciążliwe, a potencjał monetyzacyjny okazał się ograniczony, więc sprzedałyśmy aplikację firmie, która mogła wykorzystać bazę użytkowników.

**Rafał:** Główna lekcja?

**Emilia:** Nigdy nie potrafię się tego nauczyć, bo zawsze popełniam ten sam błąd. Może jeśli coś nie istnieje, to jest jakiś dobry powód dla tego. Robienie biznesów, które są innowacyjne, wiąże się z bardzo dużym ryzykiem, które można podejmować, kiedy masz duży funding. Jeśli bootstrapujesz coś innowacyjnego, ryzykownego, nie wiesz jeszcze, jak to zmonetyzujesz, nie masz przetartych szlaków przez konkurencję, jest wykładniczo trudniej i potrzeba wielokrotnie więcej środków, żeby edukować rynek, dlaczego to rozwiązanie jest potrzebne. Ja mam zawsze taką tendencję, że lubię rozwiązywać problemy, a nie zarabiać pieniądze. W kolejnych pomysłach startupowych wpadałam w podobną pułapkę: skupiałam się na rozwiązaniu problemu i nie myślałam, ile osób chce go w ogóle rozwiązywać i czy to będzie dochodowe.

**Rafał:** Jak jest funding na rozwiązanie problemu, to monetyzacja gdzieś przyjdzie. Czytałem książkę o historii PayPala, w której dwa zespoły budowały rozwiązania dla palmtopów i nie wiedziały, w którą stronę to pójdzie, ale dzięki finansowaniu znaleźli problem do rozwiązania: płatności przez e-mail. Ktoś mądry powiedział mi, że jeśli inwestujesz własne pieniądze we własną firmę, a bank nie chce ci pożyczyć, to coś jest nie tak z planem.

**Emilia:** To może być dobry wyznacznik. Są wyjątki, o których pisze się piękne historie, ale w prawdziwym życiu to outlier. To były czasy, gdy nie myślałam, że można brać funding. W Polsce, gdzie dorastałam, nie było kultury startupowej. Miałam doświadczenie budowania małego lifestyle'owego biznesu usługowego, moi rodzice też prowadzą takie biznesy, więc to była moja rzeczywistość.

### Jak wygląda kultura biznesowa w Chinach?

**Rafał:** Co najbardziej zaskoczyło cię w kulturze biznesowej? To było w Ningbo?

**Emilia:** Tak. Moim życiowym błędem było, że jak uczyłam się mandaryńskiego, stwierdziłam, że olewam naukę tonów. Skutkowało to śmiesznymi sytuacjami, na przykład musiałam wsiąść do czterech taksówek, żeby dojechać do domu, jak rozładował mi się telefon, bo taksówkarz nie rozumiał, co do niego mówię. Co mnie najbardziej zaskoczyło w kulturze: to kultura bardzo relacyjna. Jestem dosyć bezpośrednia i lubię radical candor, radykalną szczerość: mówimy sobie, co myślimy, nie gramy w gry. W Chinach takiego pojęcia w ogóle nie ma. Już od podstawowych rzeczy: ja chciałam bardzo transakcyjnie, żeby agencja wypełniła papiery i dowiozła mi założenie spółki i wizę, a dla nich to było pięć spotkań, ceremonia picia herbaty i obieranie specjalnych mandarynek. Siedzisz przy stole, obierasz te mandarynki pół godziny i nie wiesz, co powiedzieć. Takie rzeczy są nie do przeskoczenia, bo bez tego oni nie napiszą z tobą papierów.

Pamiętam, że biuro było bardzo na bogato, bo w Chinach wszystko jest na bogato: złocone satynowe firany, bogato rzeźbione meble ze smokami. Była tam mała świątynia Buddy, w której paliły się świeczki. Jest piątek po południu, wychodzimy, a pracownik agencji idzie za nami. Zapytałam, czy nie wyłączy świeczek, bo zostawienie zapalonych świeczek w drewnianej kapliczce na weekend wydawało mi się naruszeniem BHP. Spojrzał na mnie nonszalancko i powiedział: wierzę, że Budda nad tym czuwa. Druga sprawa: rząd chiński jest rządem chińskim. Jeśli nam się wydaje, że nie patrzy i nie czuwa, to duży błąd.

**Rafał:** Prawdziwy Big Brother?

**Emilia:** Tak. Agencja nie zrobiła rzetelnej roboty i poszła po najniższej linii oporu: łatwiej było przepisać wizę z jednej organizacji na drugą, niż zaczynać proces od początku. Ponieważ byłam wcześniej nauczycielką na uczelni, przepisując wizę, zostawili mój zawód jako nauczyciel. Zadzwonił ktoś z rządu do mojej wspólniczki i zapytał, dlaczego nauczycielka pracuje przy aplikacji w firmie technologicznej. Zachowała zimną krew i odpowiedziała: bo to aplikacja edukacyjna. W niedzielę rano, gdy byłam pod prysznicem, przyszła wizyta w mieszkaniu, żeby sprawdzić, czy rzeczywiście tam mieszkam, bo w Chinach masz 24 godziny na zameldowanie się na posterunku policji. Nie mogłyśmy też zarejestrować spółki, bo jeśli w zarządzie jest obcokrajowiec, był wtedy przepis, że spółka nie może być zarejestrowana w promieniu, nie pamiętam dokładnie, chyba 800 metrów od budynków użyteczności publicznej. Chiny podejrzewają cię o szpiegostwo, jeśli jesteś obcokrajowcem i rozwijasz tam biznes.

**Rafał:** Gdybyś dziś miała robić projekt w Chinach, od czego byś zaczęła?

**Emilia:** Nie mam już takiego kontaktu z Chinami, żeby wiedzieć, co się tam teraz dzieje. Na pewno zaczęłabym od tego, że nauczyłabym się bardzo dobrze mandaryńskiego. Byłam totalnie zależna od mojej wspólniczki, i ponieważ szczerość tam nie istnieje, w pewnym momencie nie do końca czułam, że mogę jej zaufać. To mnie bardzo ograniczało. Spędziłabym rok na intensywnym kursie językowym i kulturowym i zrozumieniu tego miejsca. Byłam na to totalnie nieprzygotowana.

**Rafał:** Słyszałem, że ktoś pośredniczy w znajdowaniu partnera biznesowego w Chinach. Jak nie znasz mandaryńskiego, partner może cię wykręcić.

**Emilia:** Nawet jak znasz mandaryński, jest szansa, że cię wykręci, tylko mniejsza. Moja wspólniczka kiedyś zapytała, czy mój ówczesny partner byłby zainteresowany byciem fake engineerem: ktoś ma udawać inżyniera w firmie, żeby firma mogła pozyskać dodatkowe środki na innowacje, najlepiej z zachodniego kraju, z dyplomem dobrej uczelni, ale nie musi tam nic robić.

**Rafał:** Na słupa, w Polsce też się podobno robi spółki na słupa. Ile tam spędziłaś?

**Emilia:** Ponad 2 lata, gdzieś 2,5 roku. Potem wróciłam do UK.

### Czym zajmowała się Emilia Korczyńska w PayPalu?

**Rafał:** Co robiłaś w PayPalu?

**Emilia:** Bardzo głupie rzeczy. To była moja pierwsza praca zaraz po studiach: oddział windykacji na rynku niemieckim w Irlandii. Znałam niemiecki, bo studiowałam też w Niemczech. Dostałam się wtedy na doktorat, ale bez finansowania, więc nie mogłam przyjąć oferty i nie miałam pieniędzy na utrzymanie się w UK bez pracy, więc wzięłam tę ofertę, nie do końca rozumiejąc, z czym się wiąże. Wpadłam w machinę amerykańskiej korporacji w Irlandii, gdzie pracowało się zmiany po 11,5 godziny na słuchawce, na dialerze, a systemy były tak wyśrubowane, że jak chciałeś wyjść do toalety, musiałeś włączyć bio break mode.

**Rafał:** Brzmi jak agencja SEO w Polsce.

**Emilia:** Wyśrubowane normy produktywności. Wtedy to doświadczenie wydawało mi się okropne, ale z perspektywy 12 lat było interesujące, jak bardzo można poukładać procesy, żeby wszystko było zautomatyzowane i oprocesowane. Pracowałam tam, gdy PayPal jeszcze był połączony z eBayem. To była dramatycznie zła aplikacja przez wiele lat, tempo innowacji było wolne. Teraz bardzo się zmieniło na plus, ale patrząc na fintechy, nie wiem, czy to przez ograniczenia regulacyjne, wciąż jest dużo pola do innowacji.

**Rafał:** Banki zawsze odstawały. Ostatnio mam dużo przygód z bankami w Polsce, indywidualnie i biznesowo.

**Emilia:** Ja jestem na supporcie Revoluta średnio dwa razy w tygodniu. Mam tam konta biznesowe i prywatne, i czasem przy przerzucaniu pieniędzy z konta na konto środki znikają na chwilę z frontendu albo pokazuje się niewłaściwe saldo.

### Jak Emilia Korczyńska trafiła do Userpilota?

**Rafał:** Jak zaczęła się twoja przygoda z Userpilotem i co cię przyciągnęło?

**Emilia:** Znów zabrzmi, jakby moje życie było jednym wielkim zbiegiem okoliczności. Zanim dołączyłam do Userpilota, pracowałam w polskim startupie Postfity, aplikacji do zarządzania social mediami, który potem połączył się z innym startupem. W ramach promocji pojechałam w 2019 roku na konferencję SaaStr Europa do Paryża i wpadłam na chłopaka z Pakistanu w koszulce z napisem Stop user drop-offs in your app. Zapytałam, co to znaczy, i opowiedział mi o Userpilocie, pochwaliliśmy się, kto wykręcił lepsze MRR przez ostatnie pół roku, bo obie aplikacje były na podobnym poziomie. Userpilot dopiero startował, beta wyszła na początku 2019, było garstka founderów i dwóch early pracowników, którzy pracowali za udziały. Później zaczęliśmy sobie pomagać: webinar, guest post, małe współprace marketingowe. Pod koniec roku napisał, czy znam kogoś, kto dołączyłby part time do marketingu, i stwierdziłam, że sama chciałabym dołączyć, bo widziałam większą energię niż w startupie, w którym byłam. Założyciele pracowali jeszcze w software house'ach, więc szło wolno, ale fascynowali mnie ludzie, którzy szli do akceleratora 500 Startups, dziś 500 Global. Chłopaki jechali do SF na kilka miesięcy. Pomyślałam, że w takim startupie więcej się nauczę, i tak zaczęła się moja przygoda, która trwa 5 lat.

**Rafał:** Wygląda, że lubisz dołączać do bardzo early projektów, co ma swoją dynamikę, ale kosztuje, bo to najczęściej nie są poukładane firmy.

**Emilia:** Na 100 procent. Lubię budować rzeczy, im bardziej innowacyjne i trudniej je monetyzować, tym chyba lepiej, choć po pięciu latach pracy z naszym CEO, który jest nastawiony na bardziej racjonalną monetyzację i rzeczy sprawdzone, uczę się bardziej racjonalnego podejścia. Początki były szalone: w firmie było 5 osób i kilka tysięcy MRR, miesięcznego powtarzalnego przychodu. Teraz to około 100 osób, wielomilionowe przychody, fizyczne biura w Austin i w Dublinie. W tym roku trafiłam znów do Irlandii, throwback, spędziłam tam parę miesięcy. Planuję zostać do exitu i zobaczyć to wszystko raz.

### Co zaskoczyło Emilię Korczyńską w San Francisco?

**Rafał:** Słyszałem, że bardzo podobało ci się w San Francisco. Co?

**Emilia:** Najbardziej to, jak w pociągu z lotniska do centrum osoba, która nie była świadoma, w jakiej jest czasoprzestrzeni, napluła współpasażerowi w twarz, wykrzykując w nieznanym języku dziwne rzeczy, albo jak ktoś dosłownie naprzeciwko biura Twittera postanowił się załatwiać między samochodami. Widziałam sceny, które ostatnio widziałam, grając w GTA 2 w wieku 13 lat. Byłam tam na konferencji i pamiętam, jak podszedł do mnie inwestor i zapytał: what's your growth rate? Nie zapytał o imię ani co robię. Odpowiedziałam, że bardzo dobry, ale za mały dla mnie, do widzenia. Dolina Krzemowa mnie rozczarowała. Rozwarstwienie społeczne w San Francisco jest kosmiczne, w downtown, a nie w hacker house na przedmieściach Bay Area, doświadczenie jest skrajnie inne. Nigdy wcześniej ani później nie widziałam tylu przestępstw i wykroczeń co w ciągu jednego tygodnia: kradzieże w sklepach, rozboje, włamania do samochodów, ogromna bezdomność, całe miasteczka namiotów. Przed siedzibą Twittera stały medyczne namioty, gdzie rozdawano czyste strzykawki. To smutne, że dzieje się to w tym samym mieście, gdzie są najbardziej innowacyjne startupy i największe finansowanie. Rozmawiałam z osobą, która wyprowadziła się po wielu latach, bo sytuacja się pogarszała i obawiała się o bezpieczeństwo dzieci. Lokalsi mówili, że to skutek złych decyzji politycznych, między innymi depenalizacji kradzieży do wysokich kwot: ochroniarze w sklepach nic nie robili, kiedy ludzie wynosili całe torby produktów.

**Rafał:** Nie rozumiem, dlaczego się tak robi. Mnie w Polsce kilka razy okradziono i policja nie była zainteresowana, a to ultra społecznie problematyczne, bo potem nie ufasz państwu, a jak mu nie ufasz, nie chcesz płacić podatków. Jedziesz do SF w przyszłym roku?

**Emilia:** Mam w planach na przyszły rok organizować tam eventy, bo koncentracja firm technologicznych, z którymi chcemy robić biznes, jest największa na świecie. Gdy robimy kampanie ABM, account based marketing, 80-90 procent firm, dla których je robimy, jest zlokalizowanych w SF albo w Bay Area.

### Gdzie robić eventy?

**Rafał:** Europa nie ma podjazdu? Londyn, Amsterdam?

**Emilia:** Mówię to nie tylko z obserwacji, ale z danych z narzędzi do prospectingu. Przy eventach i kampaniach ABM ustalam kryteria, wybieram konkretne firmy: sito grube, potem coraz cieńsze. Gdy odsieję 2000-3000 firm, sprawdzam ich geograficzną dystrybucję, żeby wzmocnić kampanię live eventem. Zawsze jak poznaje się tych ludzi face to face, to później łatwiej z nimi rozmawiać biznesowo. Nie czują, że kolejny AI SDR uderzy do nich na LinkedInie, tylko ktoś, kogo naprawdę znają i polubili. Ponieważ sprzedajemy B2B SaaS, głównie do B2B SaaS-ów, Londyn jest jedynym miejscem w Europie, gdzie koncentracja jest na tyle duża, że inicjatywy geograficzne mają sens. Zrobiłam dwa eventy w Dublinie, który też się nazywa hubem przez niższy CIT, i koncentracja była dużo mniejsza, trudniej było zgromadzić widownię. Narzędzia jak ZoomInfo czy Apollo mają w miarę dokładne dane o dystrybucji. Mam listę miast, w których opłaca się robić lokalne inicjatywy.

**Rafał:** Mówi się, że Amsterdam przejmuje rolę Londynu, bo Holandia jest w Unii, a Londyn już nie, czego ubolewam. Wiele amerykańskich spółek brało kiedyś za przyczółek Londyn, a teraz Amsterdam. Irlandzki cud gospodarczy też wziął się z gry CIT-em.

**Emilia:** Też ubolewam.

### Jak AI i ChatGPT zmieniają wyszukiwanie?

**Rafał:** Nie mogę nie zapytać o AI. Jak rozwój sztucznej inteligencji wpłynie na to, co robisz, na pracę twojego zespołu i na powstawanie nowych SaaS-ów?

**Emilia:** Loaded question. Rozwój generative AI, LLM-ów, ma ogromny wpływ na moją pracę. Odkąd ChatGPT wprowadził wyszukiwanie, referrale z ChatGPT w pierwszym kwartale tego roku wyniosły około 78 osób, a w czwartym kwartale 30 tysięcy. To tylko referral traffic.

**Rafał:** Z 70 kilku do 30 tysięcy w cztery kwartały?

**Emilia:** Tak. Ludzie przenoszą się ze swoimi zapytaniami z Google do narzędzi opartych na generative search, bo nie muszą przeorywać pięciu artykułów SEO, żeby sprawdzić transakcyjne pytanie, jak otworzyć puszkę fasoli bez otwieracza. Dopiero na końcu artykułu o historii fasoli i dlaczego fasola jest ważna jest odpowiedź. Jako osoba pracująca w SEO od zarania dziejów wiesz, że robiliśmy rzeczy, które nie były do końca user friendly.

**Rafał:** Same legitne rzeczy robiliśmy.

**Emilia:** Ja też, oczywiście żartuję. To się zmienia radykalnie, bo użytkownik ma alternatywę, choć trzeba przyjąć margines błędu: czasem AI powie coś głupiego. Ale dużo szybciej można uzyskać skompilowane informacje.

**Rafał:** Moje korzystanie z Google zmieniło się krytycznie. Odkąd mam ChatGPT i Claude'a na telefonie, szukam w Google raczej produktu, gdzie kupić fasolę, a instrukcję biorę z czata. Myślę, że na grudzień 2024 Google nie uporządkuje już wszystkich informacji świata i zostanie marketplace'em, bo informacje, które da LLM, są lepiej dopasowane.

### Czy agenci AI zastąpią SaaS i co z monopolami?

**Rafał:** Mówi się też o AI agents: że niektóre rozwiązania SaaS będą wyparte przez agentów.

**Emilia:** Zdecydowanie, i my patrzymy w tym kierunku, bo zmiana paradygmatu już zachodzi. Pierwsze próby wprowadzania agentów jako zastępców konkretnych ról są jeszcze nieudolne, patrząc na AI SDR-ów, jakość outputu jest bardzo przeciętna. Ale będzie się poprawiać i dojdziemy do miejsca, gdzie nie trzeba będzie robić głupich czynności, żeby obsługiwać software. Mam za sobą kilka miesięcy intensywnej pracy nad ustawianiem pierwszych kampanii ABM: manualne budowanie raportów, dashboardów, łączenie narzędzi. To nie jest praca nad kampanią czy treścią, tylko paramarketingowe ops, i poziom marnotrawstwa zasobów ludzkich jest gigantyczny. Dlatego wszyscy są tak podekscytowani agentami: odejmą lata utraconej produktywności. W developmencie już się to dzieje, programiści zwiększyli produktywność pięciokrotnie dzięki Claude'owi czy ChatGPT.

**Rafał:** U nas w agencji SEO opartej na contencie i danych agenci zbudowani na naszych danych będą deal breakerem: zmagamy się z marżą i z tym, co robi Google, i możemy odzyskać płynność, zastępując low i mid tier role, które są quasi data entry. Wiem, że to nieładnie, i zadaję sobie pytanie, kto będzie kupował, jak wyrugujemy tylu ludzi z gospodarki. Ale my, ludzie zajmujący się wyszukiwarkami, nie mamy wyjścia, bo Google nas dociska, a klienci mają mniej środków niż 2-3 lata temu. Jeszcze niedawno ludzie kupowali biblioteki promptów, a dziś mówimy o tworzeniu personalizowanych agentów. Trudno mi sobie wyobrazić, jaki postęp będzie przez następne 2-3 lata.

**Emilia:** To piękne w rozwoju technologii: to, czego dziś nie potrafimy sobie wyobrazić, jutro staje się normą. Pisałam o tym wczoraj w newsletterze: jest catch z agentami, bo operują w istniejących ekosystemach. Regulacje czasem stoją na przeszkodzie postępu, ale często bariery wynikają z partykularnych interesów biznesowych. Weźmy CRM: rynek fragmentowany, ale paru dużych graczy, Salesforce, HubSpot. Salesforce już przebrandowuje się na Agentforce. Co stoi na przeszkodzie, żeby ekosystem z setkami razy większymi zasobami niż twój mały startup wypuścił kopię twojego narzędzia i pozamiatał ci podwórko? Niektóre toole nie udostępniają API albo ograniczają je, albo tępią inne toole, które z niego korzystają, żeby zachować pozycję monopolisty. To będzie największa bariera do idealistycznego rozwoju.

**Rafał:** Piękne wizje rozbijają się o człowieka. Ja patrzę z obawą, że więksi będą mogli jeszcze więcej i będą próbowali ograniczać wpływ mniejszych.

**Emilia:** To racjonalna wizja. Zainspirowałam się postem Scotta Belsky'ego o Law of Displacement Speed, czyli tempie, w jakim małe innowacyjne rozwiązania są pożerane przez większych graczy z większymi zasobami. W najlepszym przypadku uda ci się sprzedać innowację takiemu graczowi, w najgorszym zostaniesz skopiowany, bo jeśli coś istnieje natywnie w ekosystemie, użytkownicy chętniej z tego skorzystają.

**Rafał:** Coś optymistycznego na koniec?

**Emilia:** Agenci też ułatwią nasze życie. Mega się cieszę, że nie muszę już czytać o historii puszek fasoli, żeby wiedzieć, jak otworzyć puszkę bez otwieracza. Jako end user to ciekawy czas, UX zawsze mnie fascynował.

**Rafał:** Nie ma co się opierać, trzeba się adaptować: uczmy się tego, proponujmy klientom. A gdybym się pomylił, i tak będziemy mądrzejsi.

**Emilia:** Mam takie samo podejście, choć to wyzwanie: masz istniejące procesy i ograniczone zasoby, wiosłujesz w jednym kierunku, a jednocześnie płyniesz w drugim, żeby poznać innowację. Nie wszyscy chcą to zaakceptować.

### Zakończenie rozmowy i odcinka

**Rafał:** To osobny temat, adaptacji do zmian, którego kiedyś posłuchalibyśmy 5-6 godzin jak u Hubermana.

**Emilia:** Tym optymistycznym akcentem muszę już lecieć na kolejnego calla.

**Rafał:** Emilio, dziękuję ci bardzo za poświęcony czas, za insight i za opowiedzenie swojej historii. Dotknęliśmy Chin, Bali, UK, Łodzi w latach 90. i wylądowaliśmy w San Francisco. Dziękuję w imieniu swoim i słuchaczy. Cześć.

**Emilia:** Dzięki, do usłyszenia.

Źródło: https://moszkowcow.com/pl/podcast/emilia-korczynska-chiny-userpilot-ai/
